Φλαμπουράρι Ανατολικού Ζαγορίου: Ο ηρωικός μαθητής και ο καθημερινός «Γολγοθάς» στα 1.000 μέτρα υψόμετρο – Κάνει 56 χλμ. μέσα σε αντίξοες και επικίνδυνες συνθήκες για να πάει σχολείο!

Κάθε πρωί, στο χωριό Φλαμπουράρι του Ανατολικού Ζαγορίου, ο 14χρονος Αλέξανδρος αντιμετωπίζει το κρύο και τον παγετό για να προσέλθει στην πλατεία του χωριού στις 06:45. Εκεί, τον περιμένει το λεωφορείο που θα τον μεταφέρει στο Γυμνάσιο Χρυσοβίτσας Μετσόβου, σε μια καθημερινή διαδρομή 56 χιλιομέτρων. Ο δρόμος προς το σχολείο δεν είναι εύκολος, χαρακτηρίζεται από στενούς και στροφείς δρόμους. Στη διαδρομή, το λεωφορείο σταματά σε πέντε χωριά για να πάρει άλλους 7 μαθητές. Ο Αλέξανδρος, μαθητής της 3ης Γυμνασίου, διαδραματίζει αυτή την απαιτητική διαδρομή με σθένος, καθώς η επιθυμία του για μάθηση τον ωθεί να αντιμετωπίζει την πρόκληση με αντοχή.

«Θέλω να γίνω δάσκαλος»

«Θέλω να γίνω δάσκαλος. Θαύμαζα τους δασκάλους μου στο Δημοτικό. Θέλω να προσφέρω γνώσεις και να διδάσκω το μάθημα, με αγάπη, σεβασμό και κατανόηση. Να πάω σε απομακρυσμένα χωριά, για να προσφέρω ό,τι έδωσαν οι δάσκαλοι μου σε έμενα». Αυτά είναι τα λόγια του Αλέξανδρου στο ΑΠΕ-ΜΠΕ. Τον συναντήσαμε στο σπίτι του στο Φλαμπουράρι, μόλις είχε επιστρέψει στις 4 το απόγευμα, από το σχολείο. Ένα χαρούμενο χαμογελαστό παιδί, που η σχολική του ζωή, από τότε που ξεκίνησε το νηπιαγωγείο, είναι κάθε μέρα η ίδια.

Οι γονείς του 14χρονου, Μαρία Βαρσάνη και Χρήστος Βλαχιώτης, δεν εγκατέλειψαν ποτέ το χωριό τους. Εργάζονται εκεί, για να μπορέσουν να μείνουν στον τόπο τους. Στο Φλαμπουράρι ζουν 22 κάτοικοι και ο Αλέξανδρος είναι το μοναδικό παιδί στο χωριό. Η ζωή του δεν μοιάζει με εκείνη των συμμαθητών στα αστικά κέντρα, στις κωμοπόλεις ή τα κεφαλοχώρια. Είναι μια ξεχωριστή, ιδιαίτερη περίπτωση μαθητή, που δίνει έναν καθημερινό αγώνα.

«Είναι δύσκολα, αλλά προσπαθώ», λέει. «Γυρίζω αργά στο σπίτι. Πρέπει να διαβάσω, να προλάβω όλα. Κοιμάμαι νωρίς 9 το βράδυ. Έχω συνηθίσει τόσα χρόνια, από το νηπιαγωγείο. Αυτή είναι η ζωή μου εδώ». Η συζήτηση μαζί του, αποκαλύπτει ένα παιδί που χαίρεται με αυτά τα ελάχιστα που έχει στο χωριό. Η μητέρα του θα μας πει, πως στον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο του, ασχολείται με τον υπολογιστή του ή ένα playstation που αγόρασε ο ίδιος με τα χρήματα που μάζευε από τα κάλαντα. Κάποιες φορές, μπορεί να βγει στην πλατεία, να παίξει με την μπάλα ή τα ξερά φύλλα από τα πλατάνια. Ο Αλέξανδρος, περιμένει με χαρά τα Σαββατοκύριακα, όχι γιατί δεν θα έχει σχολείο, αλλά γιατί στο χωριό, ανεβαίνει μια οικογένεια από τα Γιάννενα με δύο παιδιά. Είναι οι φίλοι του, το παιχνίδι, η παρέα που έχει ανάγκη.

«Δεν θα ήταν άσχημο να είμαι στα Γιάννενα να βγαίνω με συμμαθητές. Αλλά τι να κάνουμε;» λέει με νεανικό αυθορμητισμό.

Το μάθημα στο σχολείο τελειώνει στις 14:10. Η διαδρομή για την επιστροφή ξεκινά και ο Αλέξανδρος φτάνει στο σπίτι στις 15:30. Δύο φορές την εβδομάδα, κάθε Τρίτη και Παρασκευή, πρέπει αμέσως να ετοιμαστεί για να κατέβει στα Γιάννενα για το φροντιστήριο Αγγλικών. Τις ημέρες με τις μεγάλες παγωνιές το μάθημα θα το κάνει διαδικτυακά, καθώς ο δρόμος είναι επικίνδυνος τις βραδινές ώρες, αναφέρει η μητέρα του, ενώ ο πατέρας Χρήστος Βλαχιώτης επισημαίνει, πως η αγωνία της οικογένειας για το παιδί είναι καθημερινή, λόγω του κακού οδικού δικτύου και των δύσκολων συνθηκών του χειμώνα.

«Ο δρόμος είναι επικίνδυνος, στενός με στροφές, χωρίς προστατευτικά, με φθαρμένη άσφαλτο. Δεν έχει γίνει καμία παρέμβαση από όταν φτιάχτηκε από τη χούντα του Παπαδόπουλου», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Το Φλαμπουράρι του Ανατολικού Ζαγορίου είναι ένα όμορφο πετρόχτιστο χωριό στα 1000 μέτρα υψόμετρο, 36 χιλιόμετρα ΒΔ του Μετσόβου, που απλώνεται μέσα σε δάση οξιάς και μαύρης πεύκης.