Γαλλία: Η γαλλική κεντροδεξιά δηλώνει έτοιμη να συνεργαστεί με τη Μαρίν Λεπέν προκαλώντας πολιτικό σεισμό στη χώρα!

Αυτό που μέχρι πριν από περίπου ενάμιση χρόνο φάνταζε αδιανόητο για το γαλλικό πολιτικό σύστημα, αρχίζει πλέον να αποκτά σάρκα και οστά.

Γαλλία: Η γαλλική κεντροδεξιά δηλώνει έτοιμη να συνεργαστεί με τη Μαρίν Λεπέν προκαλώντας πολιτικό σεισμό στη χώρα!

Η προοπτική μιας ευρείας συμμαχίας ολόκληρου του δεξιού φάσματος στη Γαλλία, από τους παραδοσιακούς συντηρητικούς έως και τον ακροδεξιό Εθνικό Συναγερμό της Μαρίν Λεπέν,δεν θεωρείται πια πολιτική φαντασία ενόψει των προεδρικών εκλογών του 2027. Αντιθέτως, έχει μετατραπεί σε αντικείμενο σοβαρής συζήτησης, αποκτώντας μάλιστα και δική της ονομασία: «η ένωση της Δεξιάς».

Ο Σαρκοζί άνοιξε τον ασκό του Αιόλου

Τη συζήτηση αυτή αναζωπύρωσε δυναμικά ο πρώην πρόεδρος της Γαλλίας, Νικολά Σαρκοζί. Σύμφωνα με το Politico, ο άλλοτε ηγέτης της συντηρητικής παράταξης επανέφερε το θέμα στο προσκήνιο, υποστηρίζοντας ότι μόνο μέσω μιας συνολικής συσπείρωσης των δεξιών δυνάμεων μπορεί να διασφαλιστεί η κατάκτηση του Μεγάρου των Ηλυσίων στις επόμενες εκλογές.

Η παρέμβασή του αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα και συμβολισμό, καθώς προέρχεται από τη φυλακή, όπου εκτίει ποινή για την υπόθεση της παράνομης χρηματοδότησης της προεκλογικής του εκστρατείας το 2007. Στα απομνημονεύματά του, που δημοσιεύθηκαν πρόσφατα, ο Σαρκοζί καλεί τη Δεξιά να επιδείξει «το ευρύτερο δυνατό πνεύμα ενότητας». Και όταν ρωτήθηκε δημοσίως για το νόημα της δήλωσής του, εγκατέλειψε κάθε υπαινιγμό: «Χωρίς ένωση, δεν υπάρχει νίκη».

Από πολιτικό ταμπού σε αντικείμενο συζήτησης

Οι δηλώσεις αυτές προκάλεσαν σεισμό στους κόλπους των παραδοσιακών συντηρητικών. Για δεκαετίες, η συνεργασία με την άκρα Δεξιά αποτελούσε αδιαπραγμάτευτο πολιτικό ταμπού. Θα μπορούσαν πράγματι οι πολιτικοί κληρονόμοι του γκωλικού χώρου να συνταχθούν με ένα κόμμα του οποίου οι ρίζες συνδέονται με πρόσωπα που είχαν επιδείξει συμπάθεια προς τον ναζισμό;

Η απάντηση στο παρελθόν ήταν ξεκάθαρη. Το 2017, όταν ο Φρανσουά Φιγιόν αποκλείστηκε από τον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών, κάλεσε απερίφραστα τους ψηφοφόρους να στηρίξουν τον Εμανουέλ Μακρόν απέναντι στη Μαρίν Λεπέν, καταγγέλλοντας ένα κόμμα που ταυτιζόταν επί χρόνια με τη βία και τη μισαλλοδοξία.

Ρήγματα στο εσωτερικό των Ρεπουμπλικάνων

Για πολλούς, αυτή η γραμμή εξακολουθεί να ισχύει. Η Βαλερί Πεκρές, υποψήφια των Ρεπουμπλικάνων το 2022, έχει απορρίψει κατ’ επανάληψη κάθε ενδεχόμενο σύμπλευσης με τον Εθνικό Συναγερμό. Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και ο πρώην υπουργός Ζαν-Φρανσουά Κοπέ, ο οποίος κατηγόρησε τον Σαρκοζί ότι απεμπολεί τις αρχές του Σαρλ ντε Γκολ, απλώς και μόνο επειδή ο 30χρονος πρόεδρος του Εθνικού Συναγερμού, Ζορντάν Μπαρντελά, εμφανίζεται ισχυρός στις δημοσκοπήσεις. «Πρόκειται για μια εξαιρετικά επικίνδυνη επιλογή», προειδοποίησε.

Πίσω από τις κλειστές πόρτες αλλάζει η στάση

Παρά τις δημόσιες αντιδράσεις, το κλίμα στο εσωτερικό της συντηρητικής παράταξης μεταβάλλεται. Όλο και περισσότερα στελέχη αναγνωρίζουν – έστω ιδιωτικά – ότι το ενδεχόμενο συνεργασίας είναι πλέον υπαρκτό. Ενδεικτικό είναι ότι ο Σαρκοζί δεν έχει απομονωθεί πολιτικά ούτε έχει τεθεί εκτός κόμματος για τις θέσεις του.

Γαλλία: Η γαλλική κεντροδεξιά δηλώνει έτοιμη να συνεργαστεί με τη Μαρίν Λεπέν προκαλώντας πολιτικό σεισμό στη χώρα!

Η ανησυχία για την ίδια την επιβίωση των Ρεπουμπλικάνων κυριαρχεί. Με το κεντρώο μπλοκ να αποδυναμώνεται και το κόμμα να εμφανίζεται ανίκανο να σταθεί αυτόνομα, πολλοί θεωρούν ότι η μόνη ρεαλιστική διέξοδος είναι η σύμπλευση με την Ακροδεξιά, η οποία προηγείται στις περισσότερες μετρήσεις ενόψει του 2027. Όπως σχολίασε σκωπτικά ο περιφερειάρχης Ξαβιέ Μπερτράν, ο Σαρκοζί «κάρφωσε το τελευταίο καρφί στο φέρετρο των Ρεπουμπλικάνων». Άλλοι μιλούν πλέον ανοιχτά για ένα κόμμα «που έχει τελειώσει».

Τα κίνητρα της στροφής Σαρκοζί

Πολλοί παρατηρητές αμφισβητούν ότι η αλλαγή στάσης του Σαρκοζί πηγάζει από ιδεολογική μετατόπιση. Άλλωστε, στο παρελθόν φέρεται να χλεύαζε ιδιωτικά τον Ζορντάν Μπαρντελά ως πολιτικά άπειρο. Σύμφωνα με πηγές του Politico, κάποιοι εκτιμούν ότι κινείται από προσωπική πικρία απέναντι στον Εμανουέλ Μακρόν, ο οποίος δεν παρενέβη όταν του αφαιρέθηκε η Λεγεώνα της Τιμής μετά την καταδίκη του.

Άλλοι θεωρούν ότι ο πρώην πρόεδρος ποντάρει σε πιθανή προεδρική χάρη από έναν μελλοντικό πρόεδρο του Εθνικού Συναγερμού, ιδίως υπό το φως και των νομικών περιπετειών της ίδιας της Μαρίν Λεπέν. Υπάρχουν τέλος και όσοι αποδίδουν τη στάση του σε βαθύτερα ψυχολογικά κίνητρα, περιγράφοντάς τον ως έναν πολιτικό που, πίσω από τη σκληρή εικόνα, αναζητά διαρκώς αναγνώριση και αποδοχή.

Πώς η Ακροδεξιά έγινε μέρος του «κανονικού»

Για δεκαετίες, κάθε σκέψη συνεργασίας με το Εθνικό Μέτωπο προκαλούσε θύελλα αντιδράσεων στη Γαλλία. Ακόμη και τοπικές συμφωνίες σε μικρούς δήμους αρκούσαν για να ξεσπάσει εθνική κατακραυγή, σε μια χώρα βαθιά τραυματισμένη από την εμπειρία της ναζιστικής Κατοχής και της συνεργασίας.

Η εικόνα αυτή άλλαξε ριζικά μετά την αποχώρηση – και τον θάνατο – του Ζαν-Μαρί Λεπέν. Η Μαρίν Λεπέν μετονόμασε το κόμμα σε Εθνικό Συναγερμό και το μετέτρεψε, μέσα σε λίγο περισσότερο από μια δεκαετία, σε κυρίαρχη δύναμη του πολιτικού σκηνικού. Σήμερα διαθέτει τις περισσότερες έδρες στην Εθνοσυνέλευση από κάθε άλλο κόμμα και έχει μετατοπίσει συνολικά τη Δεξιά προς τα δεξιότερα.

Δημοσκοπήσεις και τοπικές εκλογές ως βαρόμετρο

Καθοριστικό ρόλο παίζουν και οι δημοσκοπήσεις, που δείχνουν ότι η πλειοψηφία των δεξιών ψηφοφόρων βλέπει πλέον θετικά μια εκλογική συμμαχία. Σύμφωνα με έρευνα του RTL, τα δύο τρίτα όσων τοποθετούνται δεξιά τάσσονται υπέρ μιας συμφωνίας μεταξύ Ρεπουμπλικάνων και Εθνικού Συναγερμού.

Οι επερχόμενες δημοτικές εκλογές του Μαρτίου αναμένεται να λειτουργήσουν ως κρίσιμη δοκιμασία. Από τη Ντιζόν έως τη Μασσαλία, οι ζυμώσεις και οι ψίθυροι για άτυπες ή επίσημες συνεργασίες πληθαίνουν, με πολλούς να εκτιμούν ότι το αποτέλεσμα θα καθορίσει τα όρια – και το μέλλον – μιας ενδεχόμενης «ένωσης της Δεξιάς» στη Γαλλία.

Όπως συνοψίζει χαρακτηριστικά άνθρωπος του στενού κύκλου του Σαρκοζί, οι δημοτικές εκλογές ενδέχεται να σηματοδοτήσουν μια «πλήρη ανατροπή» στο πολιτικό τοπίο. Και ίσως, το οριστικό τέλος ενός ταμπού που για δεκαετίες θεωρούνταν αδιαπραγμάτευτο.