Για γέλια και για κλάματα: Ο Υφυπουργός Εξωτερικών Γιάννης Λοβέρδος χαρακτήρισε «πλούσιους» τους ντελιβεράδες και «πάμπλουτους» αυτούς που παραγγέλνουν!

Ο Υφυπουργός Εξωτερικών Γ. Λοβέρδος θεωρεί «πλούσιους» τους ντελιβεράδες και «πάμπλουτους» όσους παραγγέλνουν έτοιμο φαγητό, σε μια τοποθέτηση που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, ξεχνώντας βεβαίως ότι επί Νέας Δημοκρατίας του Μητσοτάκη, έχει γίνει πλέον φθηνότερο να τρώει κάποιος απ’ έξω αντί να μαγειρεύει στο σπίτι του.

Για γέλια και για κλάματα: Ο Υφυπουργός Εξωτερικών Γιάννης Λοβέρδος χαρακτήρισε «πλούσιους» τους ντελιβεράδες και «πάμπλουτους» αυτούς που παραγγέλνουν!

Την ίδια στιγμή, φαίνεται να παραγνωρίζει πως επί διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας έχει διαμορφωθεί μια πραγματικότητα όπου, για πολλούς, το να παραγγείλει κανείς απ’ έξω δεν είναι πλέον πολυτέλεια, αλλά συχνά και πιο οικονομική επιλογή σε σχέση με το να μαγειρέψει στο σπίτι.

Συγκεκριμένα, μιλώντας σε τηλεοπτική εκπομπή  προχώρησε στη χαρακτηριστική δήλωση: «Υπάρχουν πάρα πολλοί Έλληνες που δεν αντιμετωπίζουν κανένα πρόβλημα».

Και συνέχισε, επιχειρώντας να τεκμηριώσει την εικόνα που περιέγραψε, λέγοντας: «Άμα δείτε πόσοι ντελιβεράδες κυκλοφορούν στους δρόμους, που είναι το πιο επικερδές επάγγελμα αυτό τον καιρό, καταλαβαίνεις ότι αυτοί που χρησιμοποιούν κάθε μέρα ντελιβερά δεν αντιμετωπίζουν πρόβλημα».

Οι τοποθετήσεις αυτές τροφοδότησαν περαιτέρω την κριτική περί απόστασης της πολιτικής ηγεσίας από την καθημερινότητα των πολιτών, με την αίσθηση ότι μέρος του πολιτικού λόγου κινείται σε ένα παράλληλο σύμπαν, όπου οι πραγματικές πιέσεις της ακρίβειας και του κόστους ζωής δεν αποτυπώνονται με την ίδια ένταση.

Για γέλια και για κλάματα: Ο Υφυπουργός Εξωτερικών Γιάννης Λοβέρδος χαρακτήρισε «πλούσιους» τους ντελιβεράδες και «πάμπλουτους» αυτούς που παραγγέλνουν!

Σε αυτό το πλαίσιο, το φαινόμενο της ευρείας χρήσης του delivery στην εποχή μας δεν αποτελεί κατ’ ανάγκη ένδειξη ευμάρειας, αλλά συχνά μια πρακτική επιλογή επιβίωσης μέσα σε ένα περιβάλλον αυξημένων τιμών, ιδιαίτερα στην ενέργεια και στα βασικά αγαθά.

Με το συνολικό κόστος προετοιμασίας γευμάτων στο σπίτι να έχει εκτοξευθεί τα τελευταία χρόνια, για αρκετά νοικοκυριά η επιλογή έτοιμου φαγητού μπορεί να καταλήγει ακόμη και πιο συμφέρουσα.

Αντίθετα, η εικόνα του «πλούσιου» δεν ταυτίζεται απαραίτητα με τον διανομέα ή τον καθημερινό χρήστη υπηρεσιών delivery, καθώς στην κοινωνική πραγματικότητα το ζήτημα της οικονομικής άνεσης δεν αποτυπώνεται με τόσο απλουστευτικά σχήματα.

Παράλληλα, επισημαίνεται ότι τα θεσμικά προνόμια και οι απολαβές που συνοδεύουν δημόσια αξιώματα δημιουργούν συχνά ένα διαφορετικό πλαίσιο αναφοράς, το οποίο μπορεί να δυσκολεύει την πλήρη κατανόηση των πιέσεων που βιώνει ένας εργαζόμενος με μέσο ή χαμηλό εισόδημα στον «έξω» κόσμο.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο αναδύεται και η συζήτηση για την εφαρμογή της συνταγματικής αρχής της «Καλής Νομοθέτησης», καθώς δεν είναι λίγες οι φωνές που υποστηρίζουν ότι πολλοί νόμοι, αν και θεσπίζονται με πρόθεση ρύθμισης, συχνά απομακρύνονται από την πρακτική πραγματικότητα της κοινωνίας.