Γιάννης Αντετοκούνμπο: «Κάποτε πουλούσα ρολόγια στο δρόμο για να ζήσω και τώρα υπάρχει σειρά ρολογιών με το όνομά μου»

 Σε μια εκ βαθέων συνέντευξη στο ιταλικό μέσο Gazzetta dello Sport, ο Έλληνας σούπερ σταρ μίλησε για τη διαδρομή της ζωής του, τις πληγές του παρελθόντος αλλά και τη συνειδητοποίηση της σημερινής του θέσης με ειλικρίνεια τόσο για την οικογένειά του όσο και για το μέλλον του στο παρκέ.

Γιάννης Αντετοκούνμπο: «Κάποτε πουλούσα ρολόγια στο δρόμο για να ζήσω και τώρα υπάρχει σειρά ρολογιών με το όνομά μου»

Ο διεθνής μπασκετμπολίστας ανέτρεξε στα πρώτα του βήματα, θυμίζοντας τη σκληρή πραγματικότητα από την οποία ξεκίνησε και τη δραματική αντίθεση με το σήμερα, όπου το όνομά του έχει γίνει brand παγκόσμιας εμβέλειας.

Παράλληλα, τοποθετείται σε προσωπικά ζητήματα, σε εμπειρίες που τον διαμόρφωσαν, αλλά και στις προκλήσεις που εξακολουθούν να τον κινητοποιούν μέσα στο NBA.

Αρχικά, τοποθετούμενος για το κινηματογραφικό έργο «Άνοδος: Η ιστορία των Αντετοκούνμπο», ο ίδιος επεσήμανε: «Tα παιδιά μου δεν την έχουν δει ακόμα. Όταν βγήκε “στον αέρα”, ήταν ακόμα πολύ μικρά.

Είναι ένα δυνατό μήνυμα για τη ζωή, που προέρχεται από τους γονείς μου: τη θυσία του να εγκαταλείψουν την οικογένειά τους, τα αδέρφια τους, τον Φράνσις, τον μεγαλύτερο αδερφό μου, το ασφαλές περιβάλλον τους στη Νιγηρία για να πάνε στην Ελλάδα και να αναζητήσουν καλύτερες ευκαιρίες. Όλα αυτά για να μου δώσουν την ευκαιρία να βρίσκομαι εκεί που είμαι σήμερα.

Αυτοί είναι οι πραγματικοί ήρωες. Ξέρετε κάτι; Ήρθε η ώρα να δείξω την ταινία στα παιδιά μου. Τώρα που είναι μεγαλύτερα, μπορούν να το καταλάβουν».

Με εμφανή συναισθηματική φόρτιση, ο Αντετοκούνμπο στέκεται στη σημασία της οικογενειακής θυσίας και της διαδρομής των γονιών του, αναγνωρίζοντας πως το προσωπικό του επίτευγμα έχει ως θεμέλιο τις δικές τους αποφάσεις και στερήσεις.

Αναφορικά με τη φυσική του κατάσταση και το επίπεδο ετοιμότητάς του, ο Έλληνας διεθνής ξεκαθαρίζει με ρεαλισμό αλλά και αισιοδοξία: «Είμαι καλά, είμαι υγιής. Νομίζω ότι υπάρχει μια ευλογία σε κάθε κατάρα. Προφανώς, δεν ήθελα να τελειώσω τη σεζόν έτσι, χωρίς να μπω στα πλέι οφ και με αρκετούς τραυματισμούς καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς. Αλλά είχα την ευκαιρία να περάσω χρόνο με την οικογένειά μου και τα παιδιά μου. Θυσιάζουμε πολύ χρόνο μακριά τους: χάνουμε γενέθλια, σχολικές δραστηριότητες, σημαντικές μέρες.

Έχω την ευκαιρία να βελτιώσω τις δεξιότητές μου και να φροντίσω το σώμα μου. Θέλω να αποδείξω ότι είμαι ακόμα ένας από τους καλύτερους παίκτες στο NBA. Πάνω σε τι δουλεύω; Ξέρω ότι φαίνομαι νέος, αλλά είναι η 14η χρονιά μου στο NBA.

Γιάννης Αντετοκούνμπο: «Κάποτε πουλούσα ρολόγια στο δρόμο για να ζήσω και τώρα υπάρχει σειρά ρολογιών με το όνομά μου»

Aυτό σημαίνει πολλά… χιλιόμετρα στα πόδια μου, πρέπει να είμαι έξυπνος. Ένα πράγμα που θα βοηθήσει το σώμα μου είναι η βελτίωση του σουτ μου. Θέλω να επικεντρωθώ στο σουτ μου, στα hook σουτ κοντά στο καλάθι και στο παιχνίδι μου στο χαμηλό post. Νομίζω ότι ο συνδυασμός όλων αυτών θα με βοηθήσει να παραμείνω ανταγωνιστικός για τα επόμενα χρόνια».

Στη συνέχεια, η κουβέντα περνά στην πιο ανθρώπινη πλευρά του, εκεί όπου η καριέρα συναντά την πατρότητα και την απώλεια. Ο ίδιος εστιάζει στην ισορροπία αυτών των δύο κόσμων, μιλώντας με αφοπλιστική ειλικρίνεια: «Πριν από εννέα χρόνια έχασα τον πατέρα μου και ξέρω πόσο πονάει αυτό. Ήταν ο προστάτης, ο πάροχος, ο οραματιστής.

Ήρθε στην Ελλάδα από τη Νιγηρία και εργάστηκε στους δρόμους. Έκανε ό,τι μπορούσε για να έχει φαγητό στο τραπέζι. Υπήρχαν μέρες που δεν έτρωγε για να φάμε εμείς. Ήμασταν όλοι ενωμένοι, μας το δίδαξε αυτό. Ελπίζω λοιπόν να μπορέσω να είμαι εξίσου καλός πατέρας για τα παιδιά μου. Θέλω να κάνουν αυτό που αγαπούν και θα είμαι πάντα δίπλα τους.

Η γυναίκα μου λέει πάντα ότι έχω δύο προσωπικότητες. Όταν με παρακολουθεί να παίζω, μερικές φορές δεν νιώθει καν ότι βλέπει τον άντρα της. Στο γήπεδο, είμαι ο Greek Freak, ο All-Star, ο MVP, ο πρωταθλητής του NBA.

Στο σπίτι, αλλάζω πάνες, ετοιμάζω γεύματα, βάζω τα παιδιά μου για ύπνο και μιλάω στη γυναίκα μου. Είμαι χαλαρός και ήρεμος. Οι άνθρωποι μου λένε να σταματήσω να περπατάω μόνος μου στο δρόμο, αλλά δεν με ενοχλεί όταν έρχονται να με χαιρετήσουν».

Τέλος, αναφέρεται και στο βάρος της δημόσιας εικόνας του, απομυθοποιώντας την έννοια της «ευθύνης» που συνοδεύει τη φήμη: «Είναι σίγουρα μια ευθύνη. Για μένα, δεν είναι βάρος. Πάντα ήμουν ο εαυτός μου. Όταν είμαι χαρούμενος, είμαι χαρούμενος. Όταν θέλω να σωπάσω, μένω σιωπηλός. Όταν θέλω να αστειευτώ, αστειεύομαι.

Οι άνθρωποι νιώθουν την αυθεντικότητα και μπορούν να ταυτιστούν με αυτήν. Τελικά, οι άνθρωποι δεν θα θυμούνται πόσους πόντους σημείωσα ή πόσα γκολ σημείωσε ο Ροναλντίνιο, αλλά πώς τους έκανες να νιώσουν.

Θέλω οι άνθρωποι να νιώθουν εμπνευσμένοι και να μπορούν να κάνουν καλό σε κάποιον άλλο. Είμαι πολύ κοντά στην οικογένειά μου, είμαι πιστός, δουλεύω σκληρά και νοιάζομαι για τους ανθρώπους. Και για κάποιο λόγο, οι άνθρωποι με αγαπούν. Δεν ξέρω γιατί».