Γιάννης Βαληνάκης: Ο πρώην στενός συνεργάτης του Kώστα Καραμανλή «χτυπάει συναγερμό» για τον κίνδυνο εγκλωβισμού της Ελλάδος σε χωρικά ύδατα 6 μιλίων και για την απώλεια των κυριαρχικών δικαιωμάτων σε υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ σε όλα τα Ελληνικά νησιά!

Ιδιαίτερο βάρος προσλαμβάνει η δημόσια παρέμβαση του καθηγητή Διεθνών Σχέσεων και πρώην υφυπουργού Εξωτερικών, Γιάννη Βαληνάκη, σχετικά με τις πρόσφατες γεωπολιτικές εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο και τη στρατηγική στάση της Ελλάδας έναντι των τουρκικών διεκδικήσεων.

Γιάννης Βαληνάκης: Ο πρώην στενός συνεργάτης του Kώστα Καραμανλή «χτυπάει συναγερμό» για τον κίνδυνο εγκλωβισμού της Ελλάδος σε χωρικά ύδατα 6 μιλίων και για την απώλεια των κυριαρχικών δικαιωμάτων σε υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ σε όλα τα Ελληνικά νησιά!

Την ώρα που το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών απορρίπτει ως νομικά ανυπόστατη και διεθνώς μη αναγνωρίσιμη τη ρηματική διακοίνωση της Λιβύης προς τα Ηνωμένα Έθνη – η οποία φέρεται να υποστηρίζει τουρκικές αξιώσεις μέσω του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου – ο Γιάννης Βαληνάκης προχωρά σε μια αιχμηρή αποτίμηση της κατάστασης, χαρακτηρίζοντας τις εξελίξεις ως «νέο διπλωματικό πλήγμα» για τα ελληνικά συμφέροντα.

Σε ανάρτησή του, επισημαίνει ότι η συνέχιση της παρούσας πολιτικής γραμμής οδηγεί σταδιακά σε έναν γεωστρατηγικό εγκλωβισμό της Ελλάδας, περιορίζοντάς την σε εύρος χωρικών υδάτων έξι ναυτικών μιλίων και αποστερώντας την ουσιαστικά από Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ). Παράλληλα, εκφράζει ανησυχία για την εδραίωση μιας de facto ενιαίας «Γαλάζιας Πατρίδας» – του στρατηγικού δόγματος της Άγκυρας – μέσω συνεργειών της Τουρκίας με χώρες και οντότητες όπως η Λιβύη, τα κατεχόμενα της Κύπρου, και ενδεχομένως η Συρία και η Αλβανία.

Ο κ. Βαληνάκης τονίζει ότι η εν λόγω τουρκική στρατηγική επιχειρεί να διαμορφώσει ένα γεωπολιτικό τόξο υπό τουρκική επιρροή, το οποίο εκτείνεται από την Κεντρική Μεσόγειο έως τις ακτές του Λιβάνου. Το αποτέλεσμα, σύμφωνα με τον ίδιο, είναι ο σταδιακός εκμηδενισμός των δικαιωμάτων Ελλάδας και Κύπρου στις θαλάσσιες ζώνες που προβλέπει το Δίκαιο της Θάλασσας.

Καταλήγοντας, ο πρώην υφυπουργός υπενθυμίζει ότι η Ελλάδα απομακρύνεται διαρκώς από τον στρατηγικό στόχο της ανακήρυξης και οριοθέτησης ΑΟΖ έκτασης περίπου 500.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων – επιδίωξη που έχει αναγνωριστεί ως νόμιμη από την Ευρωπαϊκή Ένωση μέσω του χάρτη της Σεβίλλης, ο οποίος μάλιστα είχε κατατεθεί επισήμως ως στοιχείο του ελληνικού θέματος θαλασσίων ζωνών.

Η παρέμβαση αυτή αναδεικνύει για μία ακόμη φορά την ανάγκη για συνεκτική, αποφασιστική και προληπτική στρατηγική της Ελλάδας στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής, ιδιαίτερα σε θέματα θαλασσίων δικαιωμάτων, εθνικής κυριαρχίας και ενεργειακής ασφάλειας.

Γιάννης Βαληνάκης: Ο πρώην στενός συνεργάτης του Kώστα Καραμανλή «χτυπάει συναγερμό» για τον κίνδυνο εγκλωβισμού της Ελλάδος σε χωρικά ύδατα 6 μιλίων και για την απώλεια των κυριαρχικών δικαιωμάτων σε υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ σε όλα τα Ελληνικά νησιά!

Αναλυτικά η ανάρτησή του:

«Προκαλούν τη νοημοσύνη οι ..διαβεβαιώσεις ότι το νέο χαστούκι απ’ τη Λιβύη αποτελεί «πάγια θέση» της και «δεν παράγει έννομα αποτελέσματα». Η συνέχιση της τρέχουσας πολιτικής οδηγεί σε μια Ελλάδα εγκλωβισμένη στα 6νμ. με μηδενική ΑΟΖ και μια ενοποιημένη «γαλάζια πατρίδα» από Τουρκία-Λιβύη-Κατεχόμενα σε βάρος του Ελληνισμού.

Παρά την κοινή λογική που αποτύπωσα στο βιβλίο μου («η άτολμη πολιτική οριοθετήσεων οδηγεί στα χειρότερα δυνατά αποτελέσματα»), όλα δείχνουν να εξελίσσονται εναντίον των εθνικών συμφερόντων:

1.Στο Αιγαίο η Τουρκία αμφισβητεί χωρίς έμπρακτη (τελευταία ούτε και λεκτική) αντίσταση κάθε δικαίωμά μας μεταξύ των νησιών έξω από τα χωρικά ύδατα: παρεμποδίζει θαλάσσιες έρευνες, την πόντιση ηλεκτρικών καλωδίων σύνδεσης των νησιών με τον ηπειρωτικό κορμό, τα αιολικά και θαλάσσια πάρκα κλπ. Εισπηδά με τον αλιευτικό της στόλο ακόμη και μέχρι τις ελληνικές ακτές, καταληστεύοντας ατιμωρητί τις θάλασσές μας.

Το ζήτημα της αποκοπής των νησιών του Αιγαίου είναι όμως υπαρξιακό! Σημειωτέον ότι τα 6 νμ τα αναγνωρίζει η Τουρκία μόνο πέριξ των μεγάλων νησιών του Αν. Αιγαίου και όχι γύρω από 160 «νησιά υπό ελληνική κατοχή»/«γκρίζες ζώνες»! Λίγοι δυστυχώς στη χώρα μας έχουν συνειδητοποιήσει τι σημαίνουν όλα αυτά…

2.Στην ΑΟΖ μας στην Αν. Μεσόγειο υπογράψαμε (ορθά) το 2020 Συμφωνία μερικής οριοθέτησης με την Αίγυπτο και έκτοτε:

α)δεν χαράξαμε εκεί θαλασσοτεμάχια προς έρευνα/αξιοποίηση [τότε γιατί την επιδιώξαμε;],
β)δεν την υπερασπιστήκαμε στο πεδίο όταν οι τουρκικές φρεγάτες εκδίωξαν τα ναυλωμένα από εμάς ξένα ερευνητικά σκάφη
γ)δεν επιχειρήσαμε καν να την επεκτείνουμε με τους Αιγύπτιους μέχρι το #Καστελόριζο. Μηδενικός συνεπώς ο απολογισμός.
3.Στην ΑΟΖ μας νότια της Κρήτης πανηγυρίζουμε (πρόωρα;) για την έλευση ενεργειακών κολοσσών χωρίς να υπάρχει συμφωνία με Λιβύη (αφού δεν καταφέραμε ούτε να ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις). Πέραν της θλιβερής αποτυχίας της «λιβυκής πολιτικής» μας, ο χάρτης που κατατέθηκε στον ΟΗΕ επεκτείνει εξωφρενικά ακόμη περισσότερο τις (τουρκο-)λιβυκές απαιτήσεις μέχρι τα 6νμ. από τις κρητικές ακτές! Εξάλλου, σε μια ακόμη διεύρυνση των λιβυκών βλέψεων (με καθοδήγηση του «φίλου» κ. Φιντάν) η Τρίπολη μειώνει μονομερώς ακόμη περισσότερο την ελληνική ΑΟΖ δυτικά της Κρήτης, πολύ πέραν της μέσης γραμμής.

Η Τουρκία με τη βοήθεια των δορυφόρων της (Λιβύη, Κατεχόμενα, και προοπτικά Συρία, Αλβανία) «χτίζει» μια ουσιαστικά ενιαία «Γαλάζια Πατρίδα» υπό τον έλεγχό της από την Κεντρική Μεσόγειο μέχρι τον Λίβανο, εκμηδενίζοντας τα ελλαδικά και κυπριακά δικαιώματα..

5.Η Αλβανία αρνείται επί 15 χρόνια (!) να αποδεχθεί τη Συμφωνία οριοθέτησης που υπέγραψε επί κυβέρνησης Κώστα Καραμανλή (ενώ υποστηρίζουμε την ευρωπαική της πορεία) και απομένει πλέον να δούμε …και στο Ιόνιο εξωφρενικά σχέδια αλβανο-τουρκικής «γαλάζιας πατρίδας»!

Συμπερασματικά, απομακρυνόμαστε βήμα-βήμα και σε όλα τα μέτωπα από την ΑΟΖ-στόχο των 500.000χλμ2 που μας αναγνωρίζει ως δικαίωμα/διεκδίκηση η ΕΕ (χάρτης Σεβίλλης που μάλιστα καταθέσαμε επίσημα στην ΕΕ ως ελληνικό ΘΧΣ).

ΥΓ. Παραπέμπω τους (καλοπροαίρετους) που συνήθως ρωτούν τι θα έπρεπε να κάνει η χώρα μας, στα δυο τελευταία βιβλία μου «Η Ελλάς των τεσσάρων θαλασσών» (2020, κεφ. 5-7) και «Για μια νέα στρατηγική απέναντι στην Τουρκία»(2025, κεφ.5). Εκεί εξηγώ αναλυτικά την ολοκληρωμένη στρατηγική της κυβέρνησης Κώστα Καραμανλή του 2004 για οριοθετήσεις με Λιβύη, Αίγυπτο και Αλβανία (θέμα-ταμπού μέχρι τότε) και τις σχετικές διαπραγματεύσεις που έκανα προσωπικά. Στις δημόσιες εξάλλου παρεμβάσεις δεν συνηθίζω απλά να ασκώ κριτική – όπου απαιτείται από τις περιστάσεις – αλλά να προτείνω λύσεις (φιλόδοξες αλλά και ρεαλιστικές, όχι πυροτεχνήματα), όπως κατ’εξοχήν έκανα ως συνολική μάλιστα στρατηγική στο τελευταίο βιβλίο μου».