Γιατί ο Ερντογάν ετοιμάζει σιωπηλά “καταιγίδα” εκατομμυρίων φονικών drones-καμικάζι; Η Τουρκία χτίζει έναν νέο, στρατό σμηνών για να ανατρέψει το δόγμα του σύγχρονου πολέμου και να “τρυπήσει” κάθε άμυνα της Αθήνας – Η… “απάντηση” στην Ελληνική “Ασπίδα του Αχιλλέα” που ετοιμάζει η Αθήνα σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο

Η Τουρκία προχωρά σε μια μαζική στρατηγική επένδυση σε drones FPV, καμικάζι και μη επανδρωμένα κρούσης, επιδιώκοντας όχι απλώς να ενισχύσει την αμυντική της βιομηχανία αλλά να μεταβάλει ριζικά τη φιλοσοφία του πολέμου. Η Άγκυρα φαίνεται να υιοθετεί ένα αποκεντρωμένο μοντέλο παραγωγής, με δίκτυο μονάδων και στις 81 επαρχίες, ώστε να μπορεί να παράγει τεράστιους αριθμούς drones σε μόνιμη βάση και, κυρίως, να αυξάνει εκρηκτικά την παραγωγή σε περίοδο κρίσης.

Η πρωτοβουλία, που συνδέεται με τη στρατηγική της Baykar και προβάλλεται ως πυλώνας της τουρκικής αμυντικής αυτονομίας, στοχεύει στη μετάβαση από λίγα μεγάλα εργοστάσια σε μια διασπαρμένη βιομηχανική υποδομή. Ο στόχος είναι φιλόδοξος: εκατομμύρια drones τον χρόνο, δεκάδες χιλιάδες περιφερόμενα πυρομαχικά, ενίσχυση της παραγωγής πυραυλικών φορτίων για UAV και ταυτόχρονα μαζική ανάπτυξη πλατφορμών όπως τα Bayraktar TB3, Kızılelma και Tayfun.

Πίσω από αυτή τη στρατηγική βρίσκεται η λογική του «πολέμου κορεσμού»: μεγάλοι αριθμοί φθηνών, αναλώσιμων και ευέλικτων συστημάτων που μπορούν να πιέσουν ή να εξαντλήσουν πανάκριβα αντιαεροπορικά και αντιπυραυλικά δίκτυα. Στην τουρκική στρατιωτική σκέψη, τα σμήνη FPV, τα drones-καμικάζι και τα UAV επιτήρησης δεν αντιμετωπίζονται ως συμπληρωματικά μέσα, αλλά ως πυρήνας ενός νέου δόγματος επιχειρήσεων.

Η προσέγγιση αυτή αντλεί έμπνευση από εμπειρίες της Ουκρανίας και της Μέσης Ανατολής, όπου τα drones απέδειξαν ότι μπορούν να προσφέρουν χαμηλό κόστος, υψηλή φθορά στον αντίπαλο και σημαντικό επιχειρησιακό πλεονέκτημα. Παράλληλα, εντάσσεται και σε μια προσπάθεια της Τουρκίας να αυξήσει την επιρροή της μέσω εξαγωγών και να διεκδικήσει ηγετικό ρόλο στην παγκόσμια αγορά μη επανδρωμένων συστημάτων.

Σε αυτό το πλαίσιο, η μαζικοποίηση των drones παρουσιάζεται και ως απάντηση σε νέες αμυντικές αρχιτεκτονικές της περιοχής, συμπεριλαμβανομένων πολυεπίπεδων αντι-drone και αντιαεροπορικών συστημάτων όπως αυτό που συχνά περιγράφεται ως «Ασπίδα του Αχιλλέα». Η τουρκική λογική φαίνεται να ποντάρει όχι μόνο στην τεχνολογική ποιότητα αλλά και στον όγκο, στην ταχύτητα παραγωγής και στην ικανότητα διαρκούς αναπλήρωσης απωλειών.

Η ουσία του σχεδίου είναι ότι η Άγκυρα δεν βλέπει τα drones ως ένα ακόμη οπλικό πρόγραμμα, αλλά ως εργαλείο αναδιαμόρφωσης του πεδίου μάχης, όπου η μαζικότητα, τα σμήνη, η αποκέντρωση και η συνεχής παραγωγή γίνονται μέρος μιας νέας στρατηγικής αντίληψης για τον πόλεμο του μέλλοντος.