Γιατί ο Τούρκος ΥΠ.ΑΜ. Χουλουσί Γκιουλέρ μιλά για «win–win» λύσεις σε Αιγαίο και Κύπρο; – Τι έχουμε να κερδίσουμε σαν Ελλάδα από τη στιγμή που δεν διεκδικούμε τίποτα; – Δηλώσεις που προκαλούν ερωτηματικά και φανερώνουν μυστική διπλωματία ανάμεσα σε Άγκυρα, Αθήνα και Λευκωσία

Μια γνώριμη τακτική επαναφέρει η Άγκυρα μέσα από τις πρόσφατες δηλώσεις του Χουλουσί Γκιουλέρ, ο οποίος έκανε λόγο για σχέσεις «αμοιβαίου οφέλους», τη στιγμή που η Τουρκία εξακολουθεί να τηρεί στάση έντονης αμφισβήτησης απέναντι στην Ελλάδα και την Κύπρο. Το διπλό μήνυμα που εκπέμπεται –με λόγια συμφιλίωσης αλλά με σταθερές προκλητικές και επεκτατικές θέσεις– δημιουργεί νέα ανησυχία για τις πραγματικές προθέσεις της τουρκικής πλευράς, αλλά και για μυστική διπλωματία ανάμεσα σε Αθήνα και Άγκυρα.

Παρά τον «ειρηνικό» τόνο περί συνεργασίας, οι δηλώσεις συνοδεύονται από πάγιες επισημάνσεις που θίγουν ζητήματα κυριαρχίας και δικαιωμάτων. Η Τουρκία εξακολουθεί να παρουσιάζει την έννοια του «win–win» ως πλαίσιο διαλόγου, απαιτώντας ωστόσο ρυθμίσεις που απέχουν από το διεθνές δίκαιο, κρατώντας την ένταση πάντα ενεργή.

Διπλή γλώσσα και σταθερές διεκδικήσεις

Το μοτίβο είναι γνώριμο: από τη μία προβάλλεται διάθεση συνεννόησης, από την άλλη παραμένει ακλόνητη η σκληρή γραμμή. Έτσι, δημιουργείται μια εικόνα «καλής θέλησης» προς το εξωτερικό, την ώρα που αφήνονται ανοιχτά περιθώρια κλιμάκωσης εάν δεν ικανοποιηθούν οι τουρκικές απαιτήσεις. Το αποτέλεσμα είναι ένα διαρκώς φορτισμένο κλίμα, ακόμη και όταν εμφανίζεται επιφανειακή ηρεμία.

Αιγαίο και Κύπρος στο επίκεντρο της πίεσης

Το Αιγαίο και η Κύπρος παραμένουν ο βασικός άξονας της τουρκικής στρατηγικής. Η συζήτηση περί «δίκαιης λύσης» συνοδεύεται από επιμονή σε μονομερείς θέσεις, χωρίς αποδοχή του υφιστάμενου νομικού πλαισίου. Στην Κύπρο συνεχίζεται η επιμονή στη λογική των δύο κρατών, ενώ στο Αιγαίο εξακολουθούν οι έμμεσες ή άμεσες αναφορές που θίγουν ζητήματα κυριαρχίας.

Μήνυμα προς τη διεθνή κοινότητα

Η χρήση όρων όπως «συνεργασία» και «αμοιβαίο όφελος» στοχεύει πρωτίστως στη διεθνή εικόνα της Τουρκίας. Με αυτόν τον τρόπο επιχειρεί να παρουσιαστεί ως υπεύθυνος παίκτης σταθερότητας, αφήνοντας την ευθύνη της έντασης σε άλλους. Ωστόσο, η πραγματικότητα δείχνει ότι η ρητορική αποκλιμάκωσης δεν συνοδεύεται από αντίστοιχες πράξεις.

Η αντίφαση ανάμεσα στις δηλώσεις και στις πρακτικές κινήσεις κρατά σε εγρήγορση την περιοχή και διατηρεί ζωντανές τις ανησυχίες για το τι πραγματικά σκοπεύει να επιτύχει η Άγκυρα στο άμεσο μέλλον και το τι ακριβώς είναι αυτό που συζητάει πίσω από τις κλειστές πόρτες με την Αθήνα και τη Λευκωσία.