Γιώργος Μαζωνάκης: Ο άνθρωπος που έζησε στα άκρα – Από την αποθέωση και τα φώτα στις μάχες, τις ρήξεις και την ξαφνική σιωπή

Ο Γιώργος Μαζωνάκης δεν ήταν ποτέ ένας συνηθισμένος καλλιτέχνης. Από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε στο ελληνικό τραγούδι, επέλεξε να βαδίσει στον δικό του δρόμο, χωρίς να φοβάται την υπερβολή, την πρόκληση ή την έκθεση.

Ο ξαφνικός θάνατός του, σε ηλικία μόλις 54 ετών, αφήνει πίσω του όχι μόνο μια σπουδαία μουσική διαδρομή, αλλά και την ιστορία ενός ανθρώπου που έζησε έντονα, συγκρούστηκε, αγαπήθηκε, αμφισβητήθηκε και κατάφερε να δημιουργήσει μια εντελώς ξεχωριστή ταυτότητα.

Ο «ΜΑΖΩ» ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΜΟΙΑΖΕ ΜΕ ΚΑΝΕΝΑΝ

Ο Μαζωνάκης πήρε το λαϊκό τραγούδι και το έφερε σε έναν διαφορετικό κόσμο.

Οι εμφανίσεις του, τα ιδιαίτερα ρούχα, τα γυαλιά, τα χτενίσματα και η θεατρικότητα έγιναν αναπόσπαστο κομμάτι της εικόνας του. Δεν επρόκειτο απλώς για μια σκηνική φιγούρα. Ο ίδιος δημιούργησε έναν ολόκληρο χαρακτήρα γύρω από το όνομά του.

Ήταν ένας καλλιτέχνης που μπορούσε να βρίσκεται ταυτόχρονα μέσα στη λαϊκή παράδοση και στην pop αισθητική, να μετακινείται από το ζεϊμπέκικο στο club και από την κλασική πίστα σε μια πολύ πιο σύγχρονη σκηνική παρουσία.

Και πίσω από όλα αυτά υπήρχε μια φωνή χαρακτηριστική, τραχιά και βαθιά συναισθηματική, που έκανε ακόμη και τα πιο προσωπικά τραγούδια του να μοιάζουν με ιστορίες που αφορούσαν ολόκληρο το κοινό.

ΑΠΟ ΤΗ ΝΙΚΑΙΑ ΣΤΗΝ ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΠΟΘΕΩΣΗ

Η πορεία του ξεκίνησε από τη Νίκαια και μέσα σε λίγα χρόνια ο Γιώργος Μαζωνάκης κατάφερε να γίνει ένα από τα πλέον αναγνωρίσιμα πρόσωπα της ελληνικής μουσικής.

Τραγούδια όπως το «Παιδί της νύχτας», το «Ανήκω σ’ εμένα», το «Σάββατο», η «Νικοτίνη» και το «Έχω περάσει και χειρότερα» συνδέθηκαν με νύχτες, έρωτες, χωρισμούς και προσωπικές ιστορίες χιλιάδων ανθρώπων.

Το ιδιαίτερο χάρισμά του ήταν ότι μπορούσε να μετατρέπει το προσωπικό βίωμα σε συλλογικό συναίσθημα.

Ένα τραγούδι για έναν χωρισμό γινόταν τραγούδι μιας ολόκληρης παρέας. Μια προσωπική απογοήτευση μετατρεπόταν σε κραυγή από χιλιάδες ανθρώπους μέσα σε ένα νυχτερινό κέντρο.

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΦΩΤΑ ΥΠΗΡΧΕ ΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΜΑΖΩΝΑΚΗΣ

Η εικόνα του εκρηκτικού performer έκρυβε έναν άνθρωπο με πολλές αντιφάσεις.

Τα τελευταία χρόνια ήταν ιδιαίτερα δύσκολα για εκείνον. Η σύγκρουση με μέλη της οικογένειάς του, η ακούσια νοσηλεία του στο Δρομοκαΐτειο, οι δικαστικές διαμάχες και όσα δημόσια είχαν ακολουθήσει δημιούργησαν μια περίοδο έντονης πίεσης και μεγάλης δημοσιότητας.

Ο Μαζωνάκης βρέθηκε πολλές φορές στο επίκεντρο, με την προσωπική του ζωή να γίνεται αντικείμενο δημόσιας συζήτησης.

Και ίσως αυτή να ήταν μία από τις μεγαλύτερες αντιφάσεις της ζωής του: όσο περισσότερο μεγάλωνε η σκηνική του παρουσία, τόσο πιο δύσκολο γινόταν να προστατεύσει τον άνθρωπο πίσω από αυτή.

ΑΠΟ ΤΟ «ΑΝΗΚΩ Σ’ ΕΜΕΝΑ» ΣΤΗΝ ΑΠΩΛΕΙΑ

Υπήρχε κάτι σχεδόν συμβολικό στη σχέση του με το τραγούδι «Ανήκω σ’ εμένα».

Για έναν άνθρωπο που πάλεψε τόσο έντονα να ορίσει ο ίδιος την εικόνα, τη ζωή και την καλλιτεχνική του πορεία, η φράση αυτή έμοιαζε να συνοψίζει μια διαρκή προσπάθεια να κρατήσει στα χέρια του το τιμόνι της ζωής του.

Όμως η ζωή του δεν υπήρξε ποτέ ευθεία γραμμή.

Ήταν γεμάτη κορυφές και πτώσεις, αποθέωση και δύσκολες στιγμές, δημόσια λάμψη και προσωπικές δοκιμασίες.

«ΦΩΝΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΦΩΣ ΚΑΙ ΝΟΥ»

Λίγους μήνες πριν από τον θάνατό του, ο ίδιος είχε μιλήσει για τη σχέση που είχε πλέον αποκτήσει με τον εαυτό του και τη φωνή του.

«Στα 50 μου χρόνια βρήκα, ανακάλυψα και εκτίμησα εμένα και τη φωνή μου», είχε πει, προσθέτοντας τη φράση: «Γιατί φωνή σημαίνει φως και νους».

Σήμερα, αυτά τα λόγια αποκτούν μια διαφορετική, βαθύτερη διάσταση.

Γιατί ο άνθρωπος που έζησε επί δεκαετίες κάτω από τα φώτα της σκηνής έφυγε ξαφνικά, αφήνοντας πίσω του αυτό ακριβώς που κανείς δεν μπορεί να του αφαιρέσει: τη φωνή του.

ΤΑ ΦΩΤΑ ΕΣΒΗΣΑΝ, Η ΦΩΝΗ ΟΜΩΣ ΜΕΝΕΙ

Ο θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη αφήνει ένα μεγάλο κενό στο ελληνικό λαϊκό τραγούδι.

Δεν ήταν τέλειος. Δεν προσπάθησε ποτέ να παρουσιάσει τον εαυτό του ως τέτοιο. Ήταν αντιφατικός, εκρηκτικός, ευάλωτος και συχνά απρόβλεπτος.

Ήταν όμως αυθεντικά δικός του.

Και αυτό ίσως να είναι το μεγαλύτερο αποτύπωμά του.

Οι πίστες θα συνεχίσουν να γεμίζουν, τα τραγούδια θα συνεχίσουν να ακούγονται και οι νύχτες θα συνεχίσουν να περνούν.

Όμως η χαρακτηριστική φωνή του «Μαζώ» θα έχει πλέον μια διαφορετική θέση.

Θα έρχεται από το παρελθόν, θα θυμίζει μια ολόκληρη εποχή και θα υπενθυμίζει πως πίσω από κάθε προβολέα υπάρχει ένας άνθρωπος.

Και πως, όσο δυνατά κι αν χειροκροτεί το πλήθος, στο τέλος μένει μόνο η φωνή.

Η δική του φωνή.