Γωγώ Μαστροκώστα: «Είχα αρχίσει να πιστεύω ότι θα ζήσω»- Συγκινεί η εξομολόγηση της για τον καρκίνο

Η Γωγώ Μαστροκώστα και η συγκλονιστική εξομολόγησή της για τη μάχη με τον καρκίνο αποκαλύπτουν μια από τις πιο ευάλωτες και ταυτόχρονα πιο δυνατές στιγμές της ζωής της.

Γωγώ Μαστροκώστα: «Είχα αρχίσει να πιστεύω ότι θα ζήσω»- Συγκινεί η εξομολόγηση της για τον καρκίνο

«Άρχισα να πιστεύω ότι θα ζήσω», είχε πει, συμπυκνώνοντας σε μία φράση τη μετάβαση από τον φόβο στην ελπίδα.

Η ίδια είχε μιλήσει δημόσια, με απόλυτη ειλικρίνεια, για την πιο δύσκολη περίοδο της ζωής της, καταθέτοντας στο περιοδικό Life&Style το 2008 μια αφήγηση που δεν άφηνε περιθώρια εξωραϊσμού: φόβος θανάτου, ενοχές, απώλεια, αλλά και η αργή, επώδυνη επιστροφή στη δύναμη και την πίστη.

Όλα ξεκίνησαν στα τέλη Οκτωβρίου του 2007, όταν εντόπισε ένα μικρό εύρημα στο στήθος της. Όπως είχε περιγράψει η ίδια: «Έπιασα στο στήθος μου τότε ένα “σπυράκι” και είπα να το κοιτάξω». Η αρχική διάγνωση έδειξε μια σύμφυση, χωρίς τίποτα που να προμηνύει τη συνέχεια, ειδικά για μια γυναίκα χωρίς οικογενειακό ιστορικό της νόσου.

Η ζωή της, όμως, πήρε σύντομα διπλή τροπή. Η χαρά της εγκυμοσύνης ήρθε απρόσμενα, γεμίζοντας την καθημερινότητά της με προσμονή και φως. Κι όμως, τον Δεκέμβριο του 2007, μια εξέταση ρουτίνας έφερε το πρώτο βαρύ πλήγμα: την απώλεια του μωρού που κυοφορούσε. Μια εμπειρία που, όπως είχε αφήσει να εννοηθεί, τη συγκλόνισε βαθιά και την άφησε για καιρό συναισθηματικά απογυμνωμένη.

Λίγο αργότερα, η ελπίδα επανήλθε, καθώς έμεινε ξανά έγκυος. Η νέα αυτή αρχή λειτούργησε σαν αντίβαρο στον πόνο, επαναφέροντας το όνειρο της μητρότητας στο επίκεντρο της ζωής της.

Η χαρά που δεν κράτησε

Στις 8 Δεκεμβρίου 2008 γεννήθηκε η κόρη της, η Βικτώρια, σηματοδοτώντας μια στιγμή απόλυτης ολοκλήρωσης. «Το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό; “Θεέ μου, θέλω άλλο ένα τέτοιο πλάσμα!”», είχε εξομολογηθεί, περιγράφοντας τη συγκλονιστική εκείνη πρώτη επαφή με τη μητρότητα.

Όμως η ευτυχία δεν πρόλαβε να ριζώσει. Μόλις τέσσερις ημέρες μετά τον τοκετό, ενώ βρισκόταν ακόμη στο νοσοκομείο, ο γυναικολόγος της εντόπισε ξανά το ίδιο σημείο στο στήθος. Εκείνη τη στιγμή, όπως είχε παραδεχτεί, το προαίσθημα ήταν ακαριαίο. «Από τον τρόπο που με κοίταξε… προαισθάνθηκα ό,τι θα ερχόταν».

Γωγώ Μαστροκώστα: «Είχα αρχίσει να πιστεύω ότι θα ζήσω»- Συγκινεί η εξομολόγηση της για τον καρκίνο

Ακολούθησαν εξετάσεις και βιοψία, που επιβεβαίωσαν τη σκληρή πραγματικότητα. Η ίδια θυμόταν τη στιγμή σαν χαραγμένη ανεξίτηλα: «Το πρώτο πράγμα που μου είπαν ήταν: “Δυστυχώς τα πράγματα δεν είναι καλά”».

Αντί να βιώνει τις πρώτες μέρες με το νεογέννητο παιδί της, βρέθηκε αντιμέτωπη με ένα ιατρικό και συναισθηματικό σοκ. «Είχα μόλις γεννήσει και έβλεπα το μωρό μου από το τζάμι, μακριά», είχε πει χαρακτηριστικά, αποτυπώνοντας τη σκληρότητα της στιγμής.

Το ταξίδι στις ΗΠΑ

Στα τέλη Δεκεμβρίου του 2008, ταξίδεψε μαζί με τον Τραϊανό Δέλλα στις Ηνωμένες Πολιτείες για δεύτερη ιατρική γνώμη στο Σικάγο. Η προσδοκία για μια διαφορετική εκτίμηση δεν επιβεβαιώθηκε· η διάγνωση παρέμεινε η ίδια και η ανάγκη για άμεση χειρουργική επέμβαση ήταν επιτακτική.

Στις 29 Δεκεμβρίου 2008 οδηγήθηκε στο χειρουργείο, σε μια ημερομηνία που συνέπιπτε με έναν χρόνο από την προηγούμενη μεγάλη απώλεια της ζωής της, γεγονός που προσέδιδε ακόμη μεγαλύτερο συναισθηματικό βάρος.

Ακολούθησε μια μακρά και εξαντλητική θεραπευτική διαδρομή: οκτώ χημειοθεραπείες ανά 21 ημέρες, ακτινοθεραπείες, ορμονοθεραπεία και η πρόωρη εμμηνόπαυση, με το σώμα και την ψυχή να δοκιμάζονται διαρκώς.

Η απώλεια των μαλλιών της υπήρξε μία από τις πιο ορατές και επώδυνες στιγμές αυτής της πορείας. «Ακριβώς σε 18 ημέρες από την πρώτη χημειοθεραπεία άρχισαν να πέφτουν τα μαλλιά μου. Μέσα σε τρεις μέρες είχαν πέσει όλα».

Πέρα όμως από τις θεραπείες, ο πιο δύσκολος αντίπαλος αποδείχθηκε ο φόβος. Ο φόβος της υποτροπής, της απώλειας του χρόνου, της αβεβαιότητας για το αύριο. «Πώς γίνεται να διώξω το φόβο μου ότι μπορεί να μην προλάβω να τη δω να μεγαλώνει;», είχε γράψει, αναφερόμενη στο παιδί της.

Κάπου μέσα σε αυτή τη διαρκή εσωτερική σύγκρουση, ήρθε η στιγμή της μεταστροφής. Η απόφαση να σταθεί όρθια απέναντι στην ασθένεια και όχι να παραδοθεί σε αυτή.

«Άρχισα να ΠΙΣΤΕΥΩ ότι θα ΖΗΣΩ. Αυτό είχα ανάγκη: να πιστέψω».

Η φράση αυτή συνοψίζει ίσως την πιο καθοριστική αλλαγή: από την αβεβαιότητα στη διεκδίκηση της ζωής, από τον τρόμο στη δύναμη της πίστης.