Στη γραφική και ήσυχη πόλη του Μπαρ Χάρμπορ, όλοι γνώριζαν το όνομα και τις δουλειές του άλλου και τα κουτσομπολιά εξαπλώνονταν σαν πυρκαγιά. Οι δρόμοι ήταν γεμάτοι με γοητευτικά σπίτια, περιποιημένους κήπους και φιλικά πρόσωπα. Έτσι, όταν η Κασσάνδρα, μια μοναχική γυναίκα στα μέσα των τριάντα της με έφεση στην ιδιωτικότητα, μετακόμισε στη γειτονιά με έναν τεράστιο πύθωνα που τον έλεγαν Ρέτζι, οι ψίθυροι άρχισαν σχεδόν αμέσως. Οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να καταλάβουν γιατί κάποιος θα επέλεγε να ζήσει με έναν τόσο ασυνήθιστο σύντροφο και η ανησυχία για τη δική τους ασφάλεια μεγάλωνε.

Η Κασσάνδρα φιλοξενούσε πάντα τον πύθωνα της σε ένα vivarium εξοπλισμένο με μια λάμπα θερμότητας, ακολουθώντας τη συνήθη πρακτική για τα ερπετά κατοικίδια. Ωστόσο, καθώς άρχισε να αισθάνεται όλο και πιο μόνη, αποφάσισε να εμβαθύνει τον δεσμό τους και να πάει τη σχέση τους στο επόμενο επίπεδο. Πίστευε ειλικρινά ότι θα μπορούσαν να ενισχύσουν τον δεσμό τους. Παρατηρώντας τη φαινομενικά αδύναμη σχέση της γειτόνισσάς της με τον σκύλο της, τον οποίο άφηνε έξω για να κοιμηθεί κάθε βράδυ, η Κασσάνδρα εμπνεύστηκε μια ιδέα.

Καθώς περνούσαν οι εβδομάδες, ωστόσο, η Κασσάνδρα παρατήρησε μια ανησυχητική αλλαγή στη συμπεριφορά του Ρέτζι. Δεν έδειχνε πλέον ενδιαφέρον για τα γεύματα που του πρόσφερε, είτε επρόκειτο για φρέσκο κοτόπουλο είτε ακόμη και για το αγαπημένο του κουνέλι. Ένα πρωί η συμπεριφορά του την ανησύχησε ιδιαίτερα. Τι συνέβαινε;

Καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας, ο Ρέτζι παρέμεινε στο κρεβάτι της, αρνούμενος να φάει και δείχνοντας πιο ανήσυχος από ό,τι συνήθως, ειδικά όταν η Κασσάνδρα προσπάθησε να τον μεταφέρει πίσω στο vivarium. Σκέφτηκε αν ήταν απλώς σε κακή διάθεση ή αν δεν αισθανόταν καλά. Παρατηρώντας κάτι περίεργο στην εμφάνισή του, αναρωτήθηκε αν ήταν η φαντασία της ή αν είχε αλλάξει με κάποιο τρόπο το μέγεθός του μέσα σε μια νύχτα.

Παρά τα επιφυλακτικά βλέμματα και τις σιωπηλές συζητήσεις, η Κασσάνδρα δεν πτοήθηκε. Είχε υιοθετήσει τον Ρέτζι από ένα κέντρο διάσωσης εξωτικών ζώων, αφού τον είχε εγκαταλείψει ο προηγούμενος ιδιοκτήτης του, και ο δεσμός τους ήταν ακλόνητος. Οι γείτονές της δεν μπορούσαν να καταλάβουν τον δεσμό που μοιραζόταν με το φίδι. Δεν πρόσεξαν τον τρόπο με τον οποίο τα μάτια του Reggie έμοιαζαν να λάμπουν από κατανόηση όταν του μιλούσε η Cassandra ή τον τρόπο με τον οποίο της χάιδευε τρυφερά το μάγουλο με το φολιδωτό κεφάλι του, σαν να την καθησύχαζε ότι ήταν εκεί για εκείνη.