Η ΕΕ «κλείνει» το μάτι στον Ερντογάν και αγνοεί την Ελλάδα: Η Τουρκία «κλειδώνει» τη συμμετοχή της στον επανεξοπλισμό της Ευρώπης παρά τις αντιδράσεις Αθήνας και Λευκωσίας»

Παρά τις έντονες διαμαρτυρίες και επιφυλάξεις της Ελλάδας και της Κύπρου, η συμμετοχή της Τουρκίας στα νέα ευρωπαϊκά εξοπλιστικά προγράμματα θεωρείται πλέον δεδομένη και αδιαμφισβήτητη.

Η ΕΕ «κλείνει» τομάτι στον Ερντογάν και αγνοεί την Ελλάδα: Η Τουρκία «κλειδώνει» τη συμμετοχή της στον επανεξοπλισμό της Ευρώπης παρά τις αντιδράσεις Αθήνας και Λευκωσίας»

Η Ευρώπη προχωρά ακάθεκτη στην ενίσχυση της αμυντικής της βιομηχανίας με στόχο την αντιμετώπιση της ρωσικής απειλής, ενσωματώνοντας ενεργά τη γειτονική χώρα, παρά τις πολιτικές τριβές που προκαλεί.

Πρόσφατα, στις Βρυξέλλες, ο Έλληνας Υπουργός Άμυνας, Νίκος Δένδιας, εξέφρασε με σκληρή γλώσσα την αντίθεση της χώρας του, τονίζοντας πως «δεν μπορεί να συμμετέχουν στον ευρωπαϊκό επανεξοπλισμό κράτη που απειλούν άλλα μέλη της Ένωσης και αρνούνται την αναγνώριση τους». Ωστόσο, η δήλωση αυτή δεν φαίνεται να συγκίνησε τους Ευρωπαίους ηγέτες.

Σε υψηλό επίπεδο διακυβέρνησης, όπως αποκάλυψε ο Γερμανός Καγκελάριος Όλαφ Μέρτς στον Έλληνα πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, έχει γίνει σαφές πως ο αποκλεισμός της Τουρκίας δεν έχει πρακτική βάση. Η Τουρκία διαθέτει μία από τις μεγαλύτερες αμυντικές βιομηχανίες στην περιοχή, αλλά και έναν από τους πιο ισχυρούς στρατούς, καθιστώντας τη βασικό παράγοντα στην ευρωπαϊκή αμυντική αρχιτεκτονική.

Παράλληλα, η πιθανότητα εμπλοκής της Ευρώπης σε στρατιωτικές επιχειρήσεις στην Ουκρανία αυξάνει την αξία μιας πιθανής συνεργασίας με την Άγκυρα, ειδικά σε περίπτωση που οι Ηνωμένες Πολιτείες αποσύρουν ή περιορίσουν την παρουσία τους.

Η ΕΕ «κλείνει» τομάτι στον Ερντογάν και αγνοεί την Ελλάδα: Η Τουρκία «κλειδώνει» τη συμμετοχή της στον επανεξοπλισμό της Ευρώπης παρά τις αντιδράσεις Αθήνας και Λευκωσίας»

Η τελευταία προσπάθεια της Αθήνας, σύμφωνα με το ρεπορτάζ της Καθημερινής, επικεντρώθηκε στο να επιβληθεί ο κανόνας της ομοφωνίας για τη λήψη αποφάσεων σχετικά με τα εξοπλιστικά προγράμματα. Όμως, ούτε και αυτή η πρόταση εισακούστηκε, αφού τελικά οι αποφάσεις θα λαμβάνονται με ειδική πλειοψηφία, μειώνοντας ακόμα περισσότερο το περιθώριο αντίδρασης Ελλάδας και Κύπρου.

Σε αυτό το πλαίσιο, γίνεται σαφές ότι η Ευρώπη επιλέγει μια στρατηγική που υπερβαίνει τα διμερή ζητήματα, επενδύοντας στην ενίσχυση της συλλογικής ασφάλειας, ακόμα και αν αυτό σημαίνει να αγνοήσει τις ενστάσεις δύο από τα πιο ευαίσθητα κράτη-μέλη της.