Η Γερμανική βιομηχανία υπό κατάρρευση: Η “ραχοκοκαλιά” της Ευρωπαϊκής Οικονομίας βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στην ύφεση

Οι Γερμανοί βιομηχανικοί ηγέτες, που βρίσκονται υπό ολοένα και μεγαλύτερη πίεση λόγω της κακοδιαχείρισης της πολιτικής ελίτ, κρούουν εκ νέου τον κώδωνα του κινδύνου, καθώς η χώρα βυθίζεται σε αυτό που πολλοί αποκαλούν τη χειρότερη οικονομική κρίση από την ίδρυση της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας.

Η Γερμανική βιομηχανία υπό κατάρρευση: Η “ραχοκοκαλιά” της Ευρωπαϊκής οικονομίας βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στην ύφεση

Σύμφωνα με δημοσίευμα της γερμανικής εφημερίδας Die Welt, εκπρόσωποι της βιομηχανίας προειδοποιούν ότι η ζημιά δεν είναι απλώς προσωρινή, αλλά δομική & διαρθρωτική και σε μεγάλο βαθμό αυτοπροκληθείσα, γράφει ο Robert Semonsen.

Ο Πέτερ Λάιμπινγκερ (Peter Leibinger), επικεφαλής της Ομοσπονδίας Γερμανικών Βιομηχανιών, λέει ότι η Γερμανική βιομηχανία βρίσκεται σε «ελεύθερη πτώση». Υποστηρίζει ότι οι κυβερνώντες υπέρμαχοι της παγκοσμιοποίησης στο Βερολίνο – παρά τις επαναλαμβανόμενες και συνεχείς προειδοποιήσεις – εξακολουθούν να αρνούνται να αναγνωρίσουν το πόσο σοβαρά έχουν υπονομεύσει την οικονομία οι δικές τους αλλοπρόσαλλες πολιτικές.

Η βιομηχανική παραγωγή αναμένεται να συρρικνωθεί για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά, σε μια άνευ προηγουμένου ύφεση στη σύγχρονη γερμανική ιστορία. Οι οικονομολόγοι προειδοποιούν ότι η χώρα χάνει τον βιομηχανικό της πυρήνα και δεν βιώνει μια φυσιολογική ύφεση.

Οι επικριτές λένε ότι μεγάλο μέρος της ευθύνης βαρύνει την πολιτική ελίτ των παγκοσμιοποιητών που είναι εκτός πραγματικότητας, η οποία έχει αποκόψει τη Γερμανία, με καταστροφικά αποτελέσματα από τη φθηνή & προσιτή ρωσική ενέργεια, χωρίς άλλες βιώσιμες εναλλακτικές λύσεις.

Η Γερμανική βιομηχανία υπό κατάρρευση: Η “ραχοκοκαλιά” της Ευρωπαϊκής οικονομίας βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στην ύφεση

Η Γερμανική βιομηχανία, η οποία για μεγάλο χρονικό διάστημα εξαρτιόταν από σταθερές και φτηνές πηγές ενέργειας, βρέθηκε αντιμέτωπη με αυξανόμενα κόστη και χρόνιες ελλείψεις.

Για να γίνουν τα πράγματα ακόμη χειρότερα, αυτοί οι ίδιοι ηγέτες της παγκοσμιοποίησης έχουν επιταχύνει το κλείσιμο των εναπομεινάντων πυρηνικών σταθμών της χώρας, εξαλείφοντας τη μόνη αξιόπιστη εγχώρια πηγή ενέργειας που μπορούσε να σταθεροποιήσει τη βιομηχανία. Επιχειρηματικές ομάδες των βιομηχάνων περιγράφουν αυτό το γεγονός ως μια καταστροφή που προκλήθηκε με ιδεοληπτικά κίνητρα, μια πράξη που μεταμφιέζεται σε περιβαλλοντική πολιτική.

Ο Λάιμπινγκερ τονίζει ότι οι συνέπειες δεν μπορούν πλέον να αγνοηθούν. Η Γερμανική βιομηχανία, δήλωσε, «χάνει κάθε χρόνο όλο και περισσότερο έδαφος».

Οι χημικές βιομηχανίες αναφέρουν ότι το επίπεδο αξιοποίησης των εργοστασίων έχει πέσει τόσο πολύ που δεν έχουμε ξαναδεί εδώ και δεκαετίες. Η μηχανολογία και η παραγωγή χάλυβα βρίσκονται επίσης υπό σοβαρή πίεση, με αυξανόμενα κόστη και επιθετικό ξένο ανταγωνισμό.

Ακόμη και τομείς που κάποτε αποτελούσαν το δυνατό σημείο της Γερμανίας, όπως είναι η αυτοκινητοβιομηχανία, παλεύουν με τη μείωση της απασχόλησης και τα συρρικνούμενα περιθώρια κέρδους. Τα ανώτατα στελέχη προειδοποιούν ότι η χώρα σιγά σιγά αποσύρεται από την παγκόσμια αγορά. Ο κόσμος στρεφεται αλλού για να αγοράσει αμάξι.

Η ζήτηση για εξαγωγές γερμανικών αυτοκινήτων έχει αποδυναμωθεί, ιδίως από την Ασία, με αποτέλεσμα οι επιχειρήσεις χάνουν τις ξένες παραγγελίες στις οποίες κάποτε βασίζονταν. Σε συνδυασμό με τα υψηλά εγχώρια κόστη, το μοντέλο που δημιούργησε την ευημερία της Γερμανίας είναι σήμερα υπό κατάρρευση.

Οι επιχειρηματίες αποδίδουν αυτό το φαινόμενο σε μια χιονοστιβάδα υπερβολικών υπερφίαλων κανονισμών ─ που επέβαλαν οι παγκοσμιοποιητές ─ που καθιστούν τις επενδύσεις ολοένα και λιγότερο ελκυστικές. Πολλοί υποστηρίζουν ότι η καινοτομία καταστέλλεται από τη γραφειοκρατία και την πολιτική κακοδιαχείριση.

Ωστόσο, η νέα, κεντρώα, υποτίθεται φιλοεπιχειρηματική κυβέρνηση τονίζει ότι οι νέες μεταρρυθμίσεις θα χρειαστούν χρόνο για να αποδώσουν καρπούς. Οι ηγέτες της βιομηχανίας, ωστόσο, ισχυρίζονται ότι η Γερμανία δεν έχει χρόνο για χάσιμο.

Το Βερολίνο ισχυρίζεται ότι μπορεί να επανέλθει μια μέτρια ανάπτυξη χάρη στην αύξηση των δαπανών για την άμυνα και τις υποδομές, αλλά οι κατασκευαστές θεωρούν ότι αυτό είναι απλώς ένας ανέφικτος ευσεβής πόθος. Προειδοποιούν ότι η χώρα μεταφέρει τα κεφάλαια αλλού αντί να αντιμετωπίσει τα βασικά προβλήματα.

Ο Λάιμπινγκερ υποστηρίζει ότι εδώ & τώρα πρέπει να πραγματοποιηθεί μια πλήρης, ριζική αναθεώρηση της Γερμανικής οικονομικής πολιτικής, δίνοντας προτεραιότητα στην αποκατάσταση της ανταγωνιστικότητας και της ανασυγκρότησης της βιομηχανικής ικανότητας. Υποστηρίζει ότι οι επενδύσεις πρέπει να έχουν προτεραιότητα έναντι των ιδεολογικών χόμπι των παγκοσμιοποιητών και των κοινωνικών παροχών για αλλοδαπούς.

Ένας αυξανόμενος αριθμός αναλυτών-επικριτών υποστηρίζει ότι η εμμονή της κυβέρνησης με τις κλιματικές εντολές, το εκτοξευόμενο κόστος της λαθρομετανάστευσης και οι δαπανηρές παγκοσμιοποιητικές επιχειρήσεις όπως είναι ο πόλεμος στην Ουκρανία έχουν απορροφήσει τους οικονομικούς πόρους που θα έπρεπε κανονικά να προστατεύσουν τη βιομηχανική ραχοκοκαλιά της Γερμανίας. Πολλοί πιστεύουν ότι αυτές οι πολιτικές επιλογές οδηγούν τη Γερμανία σε μια μακροχρόνια παρακμή και στο τέλος κατάρρευση.

Η Γερμανία ήταν κάποτε η βιομηχανική ραχοκοκαλιά της Ευρώπης, τροφοδοτούμενη από αξιόπιστη φτηνή & προσιτή Ρωσική ενέργεια και πειθαρχημένες οικονομικές πολιτικές. Τώρα, μετά από χρόνια αποφάσεων, που κατευθύνονται από τους παγκοσμιοποιητές, η χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια κρίση που προκλήθηκε εσκεμμένα.

Η ενεργειακή μετάβαση της Ευρώπης έχει καταστρέψει την οικονομία της
Το δίλημμα ήταν: ή θα έχετε φθηνή, αξιόπιστη ηλεκτρική ενέργεια για να τονώσετε την οικονομική ανάπτυξη και την ευημερία της Ευρώπης ή θα έχετε ένα δίκτυο που τροφοδοτείται από αιολική και ηλιακή ενέργεια. Η Ευρώπη επέλεξε το δεύτερο. Και έτσι καταστρέφεται εσκεμμένα η οικονομία της

Μέχρι στιγμής, η υπόσχεση για «άφθονη ηλιακή και αιολική ενέργεια» έχει επιτύχει μόνο έναν στόχο: τη μείωση των εκπομπών του άνθρακα (CO2) κατά 30% σε σχέση με το 2005. Ευτυχώς, τα τρόφιμα για τις ευρωπαϊκές οικογένειες πληρώνονται με τη μείωση των αερίων του θερμοκηπίου, σωστά; Δυστυχώς, η μείωση των εκπομπών είναι το μόνο πλεονέκτημα του τρέχοντος σχεδίου της Ευρώπης να καταστρέψει αξιόπιστους σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από άνθρακα και πυρηνική ενέργεια υπέρ της κατασκευής απρόβλεπτων και αναξιόπιστων υποδομών αιολικής και ηλιακής ενέργειας. Εδώ είναι τα δεδομένα της εφημερίδας The Wall Street Journal, (WSJ) με τα στοιχεία της καταστροφής που προκάλεσαν:

Η Γερμανία έχει πλέον τις υψηλότερες εγχώριες τιμές ηλεκτρικής ενέργειας στον ανεπτυγμένο κόσμο, ενώ το Ηνωμένο Βασίλειο έχει τις υψηλότερες τιμές ηλεκτρικής ενέργειας για βιομηχανικές επιχειρήσεις, σύμφωνα με ανάλυση 28 μεγάλων οικονομιών από τον Διεθνή Οργανισμό Ενέργειας. Η Ιταλία δεν απέχει και πολύ. Οι μέσες τιμές ηλεκτρικής ενέργειας για τη βαριά βιομηχανία στην Ευρωπαϊκή Ένωση εξακολουθούν να είναι περίπου διπλάσιες από ό,τι στις ΗΠΑ και 50% υψηλότερες από από αυτές της Κίνας.

Ίσως το να κάψουμε όλες τις γέφυρες προς τη φθηνή, προσιτή ρωσική ενέργεια και να ανατινάξουμε υποθαλάσσιους αγωγούς δεν ήταν και η καλύτερη ιδέα. Αυτές τις ταρζανιές πληρώνει τώρα η Γερμανική βιομηχανία.