Η Κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν μπορεί πλέον να κρυφτεί πίσω από τη ρητορική περί «ήρεμων νερών»: Η Άγκυρα ανεβάζει ξανά την ένταση επί του πεδίου και η Αθήνα καλείται να αντιδράσει

Το Αιγαίο μπαίνει ξανά σε επικίνδυνη τροχιά έντασης και στην Αθήνα επιστρέφει ένα ερώτημα που δεν μπορεί πλέον να κρυφτεί πίσω από τη ρητορική περί «ήρεμων νερών»: Ποια είναι η πραγματική απάντηση της Ελλάδας απέναντι στις διαρκείς τουρκικές κινήσεις;

Η Άγκυρα συνεχίζει να προβάλλει τις δικές της διεκδικήσεις και να επιχειρεί να δημιουργήσει τετελεσμένα σε μια περιοχή όπου η Αθήνα έχει επανειλημμένα διαμηνύσει ότι δεν πρόκειται να αποδεχθεί αμφισβήτηση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων. Το τελευταίο διάστημα, μάλιστα, έχουν καταγραφεί νέες τουρκικές δραστηριότητες στο Αιγαίο, την ώρα που παραμένουν ανοιχτά κρίσιμα ζητήματα μεταξύ των δύο χωρών.

Η «ΗΡΕΜΙΑ» ΠΟΥ ΔΟΚΙΜΑΖΕΤΑΙ

Για μεγάλο χρονικό διάστημα η κυβέρνηση επένδυσε πολιτικά στην εικόνα των «ήρεμων νερών». Όμως η πραγματικότητα στην Ανατολική Μεσόγειο αποδεικνύεται πολύ πιο σύνθετη.

Όταν τουρκικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη και αεροσκάφη ναυτικής συνεργασίας δραστηριοποιούνται στο Αιγαίο και παράλληλα η Άγκυρα επαναφέρει ζητήματα που αγγίζουν τον πυρήνα των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, η Αθήνα δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο σε δηλώσεις και διπλωματικά διαβήματα.

Εδώ βρίσκεται και το μεγάλο πολιτικό ερώτημα προς την κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Αρκεί η διαχείριση της κρίσης ή χρειάζεται μια πιο επιθετική, ολοκληρωμένη εθνική στρατηγική αποτροπής;

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΑΜΥΝΑ – ΑΛΛΑ ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΖΗΤΟΥΝ ΠΡΑΞΕΙΣ

Ο πρωθυπουργός έχει δηλώσει ότι η Ελλάδα δεν απειλεί κανέναν, αλλά ταυτόχρονα δεν δέχεται υποδείξεις για τον τρόπο με τον οποίο θα ενισχύσει την άμυνά της.

Η δήλωση είναι σαφής.

Το ζητούμενο όμως είναι αν αυτή η αποφασιστικότητα μετατρέπεται και σε συγκεκριμένη πολιτική στο πεδίο.

Γιατί η αποτροπή δεν χτίζεται μόνο με εξοπλισμούς και δηλώσεις. Χρειάζεται συνεχή παρουσία, ξεκάθαρες κόκκινες γραμμές, διπλωματικές συμμαχίες που λειτουργούν στην πράξη και κυρίως μια στρατηγική που να μην εξαρτάται από τις διαθέσεις της Άγκυρας.

Και εδώ η κυβέρνηση δέχεται την πιο σκληρή κριτική.

Γιατί, όταν η Τουρκία κινείται μεθοδικά και η Ελλάδα απαντά κυρίως εκ των υστέρων, δημιουργείται η εντύπωση ότι η Αθήνα ακολουθεί τις εξελίξεις αντί να τις διαμορφώνει.

ΔΕΝ ΦΤΑΝΟΥΝ ΟΙ ΔΗΛΩΣΕΙΣ

Η Ελλάδα έχει κάθε δικαίωμα να επιδιώκει τον διάλογο. Ο διάλογος, όμως, δεν μπορεί να σημαίνει αδράνεια.

Ούτε μπορεί η προσπάθεια αποκλιμάκωσης να μετατρέπεται σε μια μόνιμη πολιτική ανοχής απέναντι σε κινήσεις που η Αθήνα θεωρεί απαράδεκτες.

Ακόμη και ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης έχει τονίσει ότι η ενίσχυση των στρατηγικών συμμαχιών δεν συνεπάγεται εκπτώσεις στα ελληνικά δικαιώματα και ότι ο διάλογος δεν σημαίνει υποχώρηση.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν αυτό το μήνυμα φτάνει με την ίδια ένταση και στην άλλη πλευρά του Αιγαίου.

Η ΑΘΗΝΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΑ ΓΙΑ ΝΕΑ ΛΑΘΗ

Η σημερινή συγκυρία απαιτεί ψυχραιμία, αλλά και αποφασιστικότητα.

Η Ελλάδα δεν έχει κανένα συμφέρον να οδηγηθεί σε μια ανεξέλεγκτη αντιπαράθεση. Έχει όμως ακόμη μεγαλύτερο συμφέρον να μην επιτρέψει τη δημιουργία μιας κατάστασης όπου οι τουρκικές διεκδικήσεις θα μετατρέπονται σταδιακά σε «κανονικότητα».

Αυτό είναι το μεγάλο τεστ για την κυβέρνηση.

Όχι αν μπορεί να κάνει μια ακόμη δήλωση, αλλά αν μπορεί να χαράξει μια στρατηγική που θα κάνει σαφές ότι η Ελλάδα δεν περιμένει απλώς τις επόμενες κινήσεις της Άγκυρας.

Το Αιγαίο δεν είναι χώρος για επικοινωνιακούς χειρισμούς. Είναι περιοχή ζωτικών ελληνικών συμφερόντων.

Και όσο η Τουρκία επιμένει να ανεβάζει τον πήχη, τόσο μεγαλώνει η πίεση προς την κυβέρνηση να αποδείξει ότι πίσω από τις διακηρύξεις περί ισχυρής άμυνας υπάρχει και ένα πραγματικά συνεκτικό σχέδιο.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, η αποτροπή δεν κρίνεται στα λόγια.

Κρίνεται στο αν ο αντίπαλος γνωρίζει με απόλυτη σαφήνεια ότι κάθε προσπάθεια αμφισβήτησης θα συναντήσει άμεση, αποφασιστική και αποτελεσματική ελληνική απάντηση.