Η Μαρία Καρυστιανού επιμένει στη γραμμή της για τις αμβλώσεις: Καταγγέλλει “παραμόρφωση” από τα ΜΜΕ και ζητά κοινωνική αυτοκριτική για τις επιλογές που οδηγούν ζευγάρια στο πιο οδυνηρό σταυροδρόμι

Να περιορίσει τις αντιδράσεις που η ίδια προκάλεσε με τις τοποθετήσεις της για το ζήτημα των αμβλώσεων επιχείρησε το πρωί της Τρίτης η Μαρία Καρυστιανού, χωρίς ωστόσο να κάνει πλήρη αναδίπλωση από όσα είχε δηλώσει και πυροδότησαν έντονη πολιτική και κοινωνική αντιπαράθεση.

Με αιχμηρό τόνο, η ίδια στράφηκε κατά των μέσων ενημέρωσης, υποστηρίζοντας ότι επέλεξαν να αγνοήσουν –όπως λέει– τα θεσμικά ζητήματα που έθεσε και να επικεντρωθούν αποσπασματικά στις δηλώσεις της. Κατηγόρησε τα ΜΜΕ για διαστρέβλωση των προθέσεών της, παρότι στη χθεσινή της απάντηση αφιέρωσε αρκετό χρόνο στο θέμα των αμβλώσεων, το οποίο βρέθηκε στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης.

Παρά τη σαφή διατύπωσή της ότι «κανένα ανθρώπινο δικαίωμα δεν τίθεται σε διαβούλευση, δεν αποτελεί αντικείμενο διαπραγμάτευσης και ούτε μπορεί να γίνεται εργαλείο πολιτικών παιχνιδιών», η εκτενής ανάρτησή της κινείται σε μια διαφορετική κατεύθυνση. Πάνω από το μισό κείμενο είναι αφιερωμένο στην ανάγκη, όπως υποστηρίζει, για έναν ευρύ δημόσιο διάλογο γύρω από τα βαθύτερα κοινωνικά και οικονομικά αίτια που ωθούν χιλιάδες γυναίκες και ζευγάρια στην απόφαση της άμβλωσης.

Η Καρυστιανού επιμένει ότι το επίκεντρο της συζήτησης δεν θα έπρεπε να είναι η αμφισβήτηση δικαιωμάτων, αλλά η κατανόηση των συνθηκών πίεσης, αδιεξόδων και φόβου που οδηγούν σε μια τόσο δύσκολη επιλογή. Την ίδια στιγμή, όμως, η επιμονή της στη ρητορική περί «διαλόγου» συνεχίζει να προκαλεί αντιδράσεις, με πολλούς να θεωρούν ότι, άθελά της ή μη, επαναφέρει στο τραπέζι ένα ζήτημα που για την πλειονότητα της κοινωνίας θεωρείται θεσμικά και πολιτικά λυμένο.

Όλη η ανάρτηση της Μαρίας Καρυστιανού

Ανέμενα στωικά χθες μέχρι το βράδυ, παρακολουθώντας την πλήρη «απογύμνωση» των Μέσων Ενημέρωσης.

Δυστυχώς η πλειοψηφία των Μέσων Ενημέρωσης (με ελάχιστες εξαιρέσεις που οφείλω να αναγνωρίσω) ΑΠΟΣΙΩΠΗΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΘΕΣΜΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ που ανέδειξε η χθεσινή συνέντευξή μου στους κ.κ. Στραβελάκη και Καραμήτρου, και εστίασε ΜΟΝΟΘΕΜΑΤΙΚΑ στην άκαιρη ερώτηση περί αμβλώσεων, που οι ερωτώντες δημοσιογράφοι έκριναν πιο σημαντική στις προτεραιότητές τους από τα προβλήματα που ταλανίζουν τη χώρα μας, δηλαδή τα τεράστια σκάνδαλα της κυβέρνησης Μητσοτάκη, η συνεχής θεσμική εκτροπή, η εξόντωση των αγροτών, η ακρίβεια και η φτωχοποίηση των πολιτών, η κατάρρευση της υγείας και της παιδείας, και τόσα άλλα σημαντικά θέματα που βιώνουμε.

Η χθεσινή απάντησή μου στο θέμα των αμβλώσεων διαστρεβλώθηκε ΣΚΟΠΙΜΩΣ από όσους βρίσκονται σε διατεταγμένη υπηρεσία αποδόμησης μου και συμπράττουν αδίστακτα στο πολιτικό συμβόλαιο δολοφονίας χαρακτήρα μου.

Κανένα ανθρώπινο δικαίωμα ΔΕΝ τίθεται σε διαβούλευση, ΔΕΝ αποτελεί αντικείμενο διαπραγμάτευσης, αλλά ΟΥΤΕ και πεδίο πολιτικών παιχνιδιών, όπως κάποιοι επιχειρούν να παρουσιάσουν.

Όσοι βάλλουν εναντίον μου με αφορμή ένα πολυδιάστατο ιατρικό και νομικό θέμα για το οποίο ο νομοθέτης έχει ήδη προβλέψει,
δεν νοιάζονται ούτε για τη θέση της γυναίκας σήμερα, ούτε για τα προβλήματα της, ούτε για τη στήριξη της μητρότητας, ούτε για την υπογεννητικότητα, ούτε για το δημογραφικό πρόβλημα, ούτε για τα δικαιώματα των παιδιών, ούτε για την οικογένεια και την επιβίωσή της!
Ούτε έχουν σκεφθεί γιατί οδηγείται μια γυναίκα ή ένα ζευγάρι στην άμβλωση, πόσο μάλλον για τη βιοηθική.

Το βασικό για αυτούς ήταν και είναι να ανακοπεί με κάθε τρόπο και μέσο, η εντατική «κυοφορία» ενός μεγάλου κινήματος, που μπορεί να αλλάξει τη συζήτηση και να θέσει τη κοινωνία και πάλι στο επίκεντρο του δημόσιου διαλόγου και της λήψης αποφάσεων.

Η ανάγκη δημόσιου διαλόγου, στην οποία αναφέρθηκα, αφορά τα πραγματικά κοινωνικά αίτια που οδηγούν χιλιάδες γυναίκες σε αυτή την εξαιρετικά δύσκολη απόφαση: την ελλιπή ενημέρωση των νέων, την απουσία συστηματικής σεξουαλικής αγωγής, την περιορισμένη πρόσβαση σε σύγχρονες μεθόδους αντισύλληψης και, κυρίως τα κενά της κοινωνικής πρόνοιας.

Για τον λόγο αυτό, ο ουσιαστικός διάλογος πρέπει να στραφεί: στη δημιουργία ολοκληρωμένων δομών κοινωνικής πρόνοιας για εγκύους και νέες μητέρες, στη δωρεάν πρόσβαση σε υπηρεσίες οικογενειακού προγραμματισμού και αντισύλληψης, στη στήριξη της μονογονεϊκής οικογένειας, σε επιδόματα και υπηρεσίες που επιτρέπουν σε μια γυναίκα να μη διχάζεται ανάμεσα στην κύηση και την εργασία ή τις σπουδές της.

Η δημογραφική και υπαρξιακή κρίση που αντιμετωπίζει η χώρα, δεν μπορεί να απαντηθεί με περιορισμούς δικαιωμάτων, αλλά με ένα ισχυρό κοινωνικό κράτος που προσφέρει πραγματικές επιλογές και αληθινή στήριξη στον πολίτη.

Η ελευθερία της γυναίκας γίνεται ουσιαστική μόνο όταν συνοδεύεται από οικονομική ασφάλεια, πρόσβαση στην υγεία, αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και προστασία της μητρότητας.

Αυτή είναι η διαβούλευση που οφείλουμε να ανοίξουμε: μια συζήτηση για όρους δημόσιας υγείας, κοινωνικής πρόνοιας και σεβασμού των θεσμών, ώστε καμία γυναίκα να μη φτάνει σε αδιέξοδο από φόβο, άγνοια ή εγκατάλειψη.

Με αίσθημα ευθύνης απέναντι στις γυναίκες, στα παιδιά και στο μέλλον της χώρας, πιστεύω σε μια κοινωνία που θα τις στηρίζει μέσα από την πρόληψη, την ενημέρωση και την αλληλεγγύη, και όχι βέβαια μέσα από διχασμούς.

Σας ευχαριστώ.

Τι είπε τη Δευτέρα για τις αμβλώσεις

Η Μαρία Καρυστιανού τη Δευτέρα ρωτήθηκε και για το θέμα των αμβλώσεων, λέγοντας πως η κοινωνία είναι εκείνη που πρέπει να αποφασίσει τι πρέπει να γίνει.

«Επειδή σέβομαι την ελεύθερη βούληση και είναι συνταγματικά κατοχυρωμένη, θεωρώ ότι είναι ένα θέμα δημόσιας διαβούλευσης, ας αποφασίσει η κοινωνία τι θα ήθελε να γίνει. Υπάρχει μια ιδιαιτερότητα στο θέμα, γιατί αφορά τα δικαιώματα της γυναίκας, αλλά και του εμβρύου. Επειδή είμαι και παιδίατρος, λόγω της επιστήμης μου, διχάζομαι στο ποια δικαιώματα πρέπει να είναι παραπάνω, δεν μπορώ να τα ιεραρχήσω» είπε αρχικά.

Και πρόσθεσε: «Μια γυναίκα μπορεί να αποφασίσει για το σώμα της, το θέμα είναι ότι στην περίπτωση των αμβλώσεων υπάρχει κι ένα άλλο ηθικό θέμα που για μένα είναι πολύ σημαντικό. Το θέμα δεν είναι τι πιστεύω εγώ ή εσείς, γι’ αυτό λέω για δημόσια διαβούλευση, είναι πιο δημοκρατικό, γιατί μιλάμε για μια ζωή που τώρα γεννάται».

Όταν ρωτήθηκε αν είναι κατ’ αρχήν κατά των αμβλώσεων, είπε χαρακτηριστικά: «Η επιστήμη μου με έχει βάλει σε μια θέση φροντίζοντας και για μια ζωή που έχει δημιουργηθεί, κατανοώντας ωστόσο και το θέμα μιας γυναίκας αν θέλει να τεκνοποιήσει. Από τη στιγμή που στους 3 μήνες χτυπάει η καρδιά του παιδιού, θεωρείται μια ζωή που έχει γεννηθεί. Ακόμα και μετά από κάποιες εβδομάδες, όταν γεννώνται πρόωρα τα παιδιά ακόμα και με καισαρική για διάφορους λόγους, επιβιώνουν. Το γνωρίζω ότι έχουν νομιμοποιηθεί οι αμβλώσεις αλλά μιλάω για το ηθικό θέμα. Θέματα που μπορούν να αφορούν πώς λειτουργία η κοινωνία μας, πρέπει να λύνονται με δημόσια διαβούλευση».