Η ΝΔ σε τροχιά αποσύνθεσης: τα λάθη, η φθορά και το εύθραυστο αφήγημα της ενότητας

Σε μια περίοδο κατά την οποία η Νέα Δημοκρατία θα όφειλε να επιδεικνύει σταθερότητα και συνοχή, το κυβερνητικό σκάφος παρουσιάζει σοβαρά σημάδια αποσυντονισμού. Με φόντο τη φθορά της εξουσίας, τις εσωκομματικές αντιπαραθέσεις και τις επικοινωνιακές γκάφες, το αίτημα του Κυριάκου Μητσοτάκη για ενότητα μοιάζει περισσότερο με ευχή παρά με ρεαλιστικό στόχο.

Το τελευταίο διάστημα, η εικόνα της κυβέρνησης θυμίζει κάτι περισσότερο από μια απλή κυβερνητική κόπωση. Στα μάτια της κοινής γνώμης αλλά και των ίδιων των στελεχών της ΝΔ, η παράταξη μοιάζει να πατά σε κινούμενη άμμο. Πολιτικά λάθη, ασυνεννοησία, αμφιλεγόμενες επιλογές προσώπων και μια γενικευμένη αίσθηση ερασιτεχνισμού συνθέτουν ένα σκηνικό που κάθε άλλο παρά ενότητα εκπέμπει.

Οι τελευταίες κινήσεις του πρωθυπουργού –με αποκορύφωμα τη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας– φαίνεται να στοχεύουν στην αποκατάσταση της εσωκομματικής πειθαρχίας και στην ανανέωση της εικόνας του ίδιου ως ηγέτη που διατηρεί τον έλεγχο. Ωστόσο, οι πολιτικές ισορροπίες στο εσωτερικό του κόμματος είναι λεπτές. Τα «χαμόγελα» που κυκλοφορούν στο περιβάλλον του Μαξίμου δεν πείθουν, ειδικά όταν συνοδεύονται από μουρμούρες και βλέμματα προς την «επόμενη μέρα».

Παρά την πρωτιά στις δημοσκοπήσεις, η ΝΔ εμφανίζει σαφή εκλογική αιμορραγία. Τα ποσοστά της υποχωρούν κάτω και από αυτά των ευρωεκλογών, και το κρίσιμο όριο του 25% –που κρίνει το μπόνους των εδρών– είναι πλέον αβέβαιο. Ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης διατηρεί την πρωτιά στην «καταλληλότητα για πρωθυπουργός», αλλά με φθαρμένη εικόνα και χωρίς σοβαρό αντίπαλο απέναντί του. Κι αυτό δεν αποτελεί εφησυχασμό, αλλά σημάδι πολιτικής μοναξιάς.

Οι σπασμωδικές κινήσεις, όπως η υπουργοποίηση προσώπων που αποδείχθηκαν προβληματικά ήδη από τις πρώτες ημέρες ή οι αντικρουόμενες δηλώσεις για το 13ο και 14ο μισθό, αποκαλύπτουν μια κυβέρνηση χωρίς σαφές σχέδιο. Το παράδειγμα της διαχείρισης της τραγωδίας στα Τέμπη είναι ενδεικτικό: η γραμμή άλλαζε ανά εβδομάδα, εντείνοντας την αίσθηση σύγχυσης και πανικού.

Την ίδια ώρα, οι εξαγγελίες περί αυξήσεων και στήριξης της κοινωνίας πέφτουν στο κενό, καθώς ο πολίτης βλέπει «ψίχουλα» μπροστά στο διαρκώς αυξανόμενο κόστος ζωής. Όσο η κυβέρνηση επιμένει να βλέπει μόνο το δικό της αφήγημα, αδυνατεί να αφουγκραστεί τη δυσαρέσκεια που σιγοβράζει στη βάση της κοινωνίας – και του κόμματός της.

Η ΝΔ δεν είναι πια το αδιαμφισβήτητο πολιτικό μέγεθος του 2023. Τα σενάρια περί συμμαχιών μετά τις επόμενες εκλογές δεν είναι πια μακρινοί υπολογισμοί, αλλά πολιτική αναγκαιότητα. Και σε ένα τέτοιο σκηνικό, το ερώτημα είναι εάν το πρόσωπο του Κυριάκου Μητσοτάκη αποτελεί ενοποιητικό στοιχείο ή τροχοπέδη.

Η απομόνωση της ηγεσίας από την κοινωνία και την κοινοβουλευτική ομάδα θυμίζει έντονα τις τραγικές σκηνές των μεγάλων δραμάτων. Όπως στον «Ιούλιο Καίσαρα» του Σαίξπηρ, η προδοσία δεν έρχεται πάντα από τον αντίπαλο – αλλά συχνά από εκείνους που βρίσκονται πιο κοντά στην εξουσία.

Μπορεί τελικά το πιο επικίνδυνο για τη ΝΔ να μην είναι η αντιπολίτευση, αλλά ο ίδιος της ο εαυτός.