Η σπαρακτική τελευταία ανάρτηση του Αλέξη Σταμάτη μέσα από το νοσοκομείο: «Δεν περιμένω ένα φάρμακο αλλά…»

Η τελευταία δημόσια ανάρτηση του Αλέξη Σταμάτη αποκτά σήμερα μια ιδιαίτερη συναισθηματική βαρύτητα. Ο πολυβραβευμένος συγγραφέας, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 67 ετών έπειτα από πολύχρονη μάχη με μια σπάνια αιματολογική ασθένεια, είχε επιλέξει λίγες ημέρες πριν από τον θάνατό του να μοιραστεί με τους διαδικτυακούς του φίλους ένα βαθιά προσωπικό κείμενο μέσα από το δωμάτιο του νοσοκομείου.

Τα συγκινητικά τελευταία λόγια του

Δεν επρόκειτο για μια ανάρτηση γεμάτη παράπονο ή φόβο. Αντίθετα, μέσα από τον χαρακτηριστικό ποιητικό και φιλοσοφικό λόγο που τον διέκρινε σε όλη τη συγγραφική του πορεία, ο Αλέξης Σταμάτης έγραψε για την ανθρώπινη αλληλεγγύη, την ανώνυμη προσφορά και τη μοναδική αξία της αιμοδοσίας. Η φωτογραφία που συνόδευε το κείμενό του έδειχνε ένα άδειο μεταλλικό στήριγμα, εκεί όπου λίγο αργότερα θα τοποθετούνταν η σακούλα αίματος που θα δεχόταν. Μια απλή εικόνα, η οποία μετατράπηκε σε αφορμή για έναν βαθύ στοχασμό γύρω από τη ζωή, την ελπίδα αλλά και τη σχέση των ανθρώπων μεταξύ τους.

Από τις πρώτες κιόλας γραμμές ο συγγραφέας περιέγραψε την έννοια της αναμονής όχι ως μια παθητική κατάσταση, αλλά ως μια εμπειρία γεμάτη αντιθέσεις. Όπως έγραψε: «Οι παλιοί αλχημιστές περίμεναν την πρώτη σταγόνα του ελιξιρίου με απελπισία που έμοιαζε ήδη με πίστη. Η αναμονή έχει κάτι από ναό και από σφαγείο.». Στη συνέχεια, το βλέμμα του στράφηκε σε εκείνο που χαρακτήρισε ως τη μεγαλύτερη πράξη ανιδιοτελούς προσφοράς μεταξύ αγνώστων. Για τον ίδιο, η αιμοδοσία δεν αποτελούσε απλώς μια ιατρική διαδικασία, αλλά μια σιωπηλή σύνδεση δύο ανθρώπων που ίσως να μη συναντηθούν ποτέ.

Ποιος ήταν ο Αλέξης Σταμάτης

Το συγκεκριμένο απόσπασμα έχει ήδη συγκινήσει χιλιάδες αναγνώστες, καθώς αποτυπώνει με μοναδικό τρόπο την πεποίθησή του ότι η ανθρώπινη ύπαρξη είναι πολύ πιο ουσιαστική από κάθε κοινωνικό διαχωρισμό. Στο ίδιο κείμενο ο Αλέξης Σταμάτης δεν αντιμετώπισε τη μετάγγιση ως μια απλή θεραπευτική πράξη. Αντίθετα, την περιέγραψε σαν μια συνάντηση με έναν άγνωστο άνθρωπο, του οποίου η προσφορά μπορεί να χαρίσει ζωή. Έγραψε χαρακτηριστικά: «Ένας άγνωστος θα κατοικήσει για λίγο μέσα σου.».

Ολόκληρη η ανάρτηση

«Οι παλιοί αλχημιστές περίμεναν την πρώτη σταγόνα του ελιξιρίου με απελπισία που έμοιαζε ήδη με πίστη. Η αναμονή έχει κάτι από ναό και από σφαγείο. Στον ίδιο χώρο ελπίδα και αποσύνθεση, όπως τα άνθη σε ένα φέρετρο συνεχίζουν να ευωδιάζουν χωρίς να αντιλαμβάνονται τον νεκρό. Το αίμα. Η μόνη αριστοκρατία που δεν αναγνωρίζει τίτλους. Η μόνη βασιλεία που αλλάζει σώματα χωρίς επανάσταση. Οι άνθρωποι επινόησαν σύνορα, σημαίες, επώνυμα, τραπεζικούς λογαριασμούς, γενεαλογικά δέντρα. Το αίμα γελάει σιωπηλά με όλες αυτές τις δηθενιές. Κυκλοφορεί στις φλέβες σαν ανώνυμος περιπλανώμενος, αδιάφορος για την ηθική μας, για τις φιλοδοξίες μας, για τις μικρές αισχρότητες με τις οποίες και καλά στολίζουμε τη λέξη “χαρακτήρας”. Ένας άγνωστος θα κατοικήσει για λίγο μέσα σου.

Κανένα μυστήριο της Εκκλησίας δεν υπήρξε πιο κυριολεκτικό. Κοιτάζω το άδειο μεταλλικό στήριγμα που σε λίγο θα κρατά τη σακούλα του αίματος, δεν περιμένω ένα φάρμακο αλλά έναν επισκέπτη. Έναν αθέατο συνοδοιπόρο που θα περάσει από κάθε γωνιά του σώματός μου, θα ακουμπήσει τα πιο σκοτεινά τοπία της ύπαρξής μου και θα φύγει χωρίς να μάθει ποτέ το όνομά μου. Η ευγένεια της ανωνυμίας. Μορφή αγάπης που δεν επιθυμεί να αγαπηθεί πίσω.

Πόσο αλλόκοτο. Περάσαμε αιώνες υμνώντας την αυτάρκεια, ενώ το σώμα γνώριζε πάντοτε την αλήθεια. Δεν υπάρχει αυτάρκεια. μόνο ανταλλαγή. Ο πρώτος άνθρωπος γεννήθηκε από το αίμα μιας γυναίκας. Ο τελευταίος ίσως σωθεί από το αίμα ενός ξένου.»