ΗΠΑ: Αμερικανός βετεράνος υιοθέτησε ένα μικρό κοριτσάκι από το Ιράν – Δεκαετίες αργότερα, η ICE απειλεί να την απελάσει από τη χώρα!

Μεγαλώνοντας στις ΗΠΑ, θεωρούσε αυτονόητο ότι η ταυτότητά της ήταν αυτή της Αμερικανίδας – όχι μόνο στα έγγραφα, αλλά σε κάθε πτυχή της καθημερινότητάς της.

ΗΠΑ: Αμερικανός βετεράνος υιοθέτησε ένα μικρό κοριτσάκι από το Ιράν – Δεκαετίες αργότερα, η ICE απειλεί να την απελάσει από τη χώρα!

Ωστόσο, δεκαετίες αργότερα, μια επιστολή από την Υπηρεσία Μετανάστευσης και Τελωνείων (ICE) ήρθε να αμφισβητήσει αυτή την πραγματικότητα, φέρνοντάς την αντιμέτωπη με την απειλή της απέλασης.

«Πώς μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο; Είμαι Αμερικανίδα. Πάντα ήμουν», λέει, με αίσθημα αδυναμίας και θυμού.

Μια παιδική ηλικία στις ΗΠΑ

Τα πρώτα της χρόνια εκτυλίχθηκαν σε ένα μικρό αγρόκτημα στη Μεσοδυτική Αμερική. Κάθε Κυριακή η οικογένεια πήγαινε στην εκκλησία, ενώ στο σπίτι ο θετός πατέρας της, αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας και βετεράνος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου που είχε βιώσει την αιχμαλωσία στη Γερμανία, της αφηγούνταν ιστορίες από τα χρόνια της υπηρεσίας και της επιστροφής του. Αυτές οι αφηγήσεις δεν ήταν μόνο διηγήσεις· έγιναν μέρος της δικής της αντίληψης για τον κόσμο, την ταυτότητα και την πατρίδα της.

Σήμερα, στα περίπου 50 της χρόνια και μόνιμη κάτοικος Καλιφόρνιας, αντιμετωπίζει μια ανατροπή που δεν μπορούσε ποτέ να φανταστεί: για την ομοσπονδιακή κυβέρνηση των ΗΠΑ, δεν είναι πολίτης, αλλά μετανάστρια, και βρίσκεται αντιμέτωπη με διαδικασία απέλασης λόγω μιας βίζας που της είχε εκδοθεί όταν ήταν νήπιο. Η ανωνυμία της στο NPR αντικατοπτρίζει τον φόβο της ότι η δημοσιότητα μπορεί να δυσχεράνει την υπόθεσή της.

Το νομικό κενό του 2000

Ο Νόμος για την Ιθαγένεια των Παιδιών του 2000 (Child Citizenship Act) προέβλεπε την αυτόματη απόκτηση υπηκοότητας για τους περισσότερους διεθνώς υιοθετημένους. Ωστόσο, υπήρχε μια σημαντική εξαίρεση: όσοι είχαν ήδη ενηλικιωθεί ή είχαν εισέλθει στις ΗΠΑ με τύπο βίζας που δεν μετατράπηκε σωστά σε καθεστώς μόνιμης διαμονής. Εκεί εντάσσεται και η υπόθεσή της.

Πρόσφατα, έλαβε επιστολή από το Υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας (DHS) που της γνωστοποιούσε την έναρξη διαδικασίας απομάκρυνσής της. Χωρίς ποινικό μητρώο, δηλώνει ότι δεν καταλαβαίνει τι προκάλεσε την ενεργοποίηση της διαδικασίας. Οι φωτογραφίες που την απεικονίζουν να κρατά την εντολή απέλασης στην Καλιφόρνια στις 21 Φεβρουαρίου δείχνουν την αβεβαιότητα και την αγωνία στο βλέμμα της.

Η προοπτική επιστροφής στο Ιράν την τρομοκρατεί: δεν μιλά φαρσί, είναι χριστιανή και δεν έχει οικογένεια εκεί, ενώ η χώρα είναι γνωστή για τις σοβαρές διώξεις χριστιανών, κοινωνικές αναταραχές και διεθνείς εντάσεις.

«Δεν ήξερα τι είναι πράσινη κάρτα ή αριθμός αλλοδαπού», θυμάται. «Τώρα το ξέρω πολύ καλά, και το βάρος είναι τεράστιο».

ΗΠΑ: Αμερικανός βετεράνος υιοθέτησε ένα μικρό κοριτσάκι από το Ιράν – Δεκαετίες αργότερα, η ICE απειλεί να την απελάσει από τη χώρα!

Η αγωνία για το μέλλον

Η δικηγόρος της, Έμιλι Χάου, περιγράφει την υπόθεση ως ενδεικτική ενός «συστήματος που δεν λειτουργεί»: «Η ίδια η πιθανότητα η κόρη ενός Αμερικανού ήρωα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου να απειλείται με απέλαση συνοψίζει μια αδυναμία της νομοθεσίας».

Πολλοί υιοθετημένοι αντιμετωπίζουν ανάλογα κενά μόνο όταν ενηλικιωθούν, όταν τα χαμένα έγγραφα ή οι γραφειοκρατικές καθυστερήσεις τους κρατούν σε νομική αβεβαιότητα. Παρά τα νομοσχέδια με διακομματική υποστήριξη για την κάλυψη αυτών των κενών, η νομοθεσία παραμένει ανενεργή.

Η προσωπική της μάχη

Η γυναίκα αυτή ανακάλυψε την απειλή όταν επιχείρησε να εκδώσει διαβατήριο, τρεις δεκαετίες μετά την υιοθεσία της. Η απάντηση του δικηγόρου ήταν σύντομη και σοκαριστική: «Είσαι απελάσιμη στο Ιράν».

Η ιστορία της υπογραμμίζει τις γραφειοκρατικές δυσκολίες υιοθεσιών που πραγματοποιήθηκαν με τουριστική ή προσωρινή βίζα, πριν ολοκληρωθούν οι διαδικασίες πολιτογράφησης. Παρά τις προσπάθειες των γονέων της και τα έγγραφα που βρέθηκαν στα προσωπικά αντικείμενα του πατέρα της, η γυναίκα καλείται τώρα να αποδείξει την υπηκοότητά της μέσα σε ένα πολύπλοκο σύστημα.

Ζώντας με τον φόβο

Από τη στιγμή που έλαβε την επιστολή του DHS, η καθημερινότητά της άλλαξε ριζικά: εργάζεται εξ αποστάσεως, περιορίζει τις μετακινήσεις της και ενημερώνει φίλους για την τοποθεσία της, για να εξασφαλίσει την προστασία της.

Στο σπίτι της, η διακόσμηση με τη φράση «Home Sweet Home» συνυπάρχει με τα οικογενειακά πορτρέτα των θετών γονέων της, αντικατοπτρίζοντας τη ζωή που ζει, παρά την νομική αβεβαιότητα.

«Παλεύω για μένα», λέει, «αλλά και για την κληρονομιά του πατέρα μου και για όσα ήθελε για μένα. Δεν θα αφήσω κανέναν να μου τα αφαιρέσει».

Η υπόθεσή της θα εξεταστεί από δικαστή μετανάστευσης τον επόμενο μήνα, χωρίς απαίτηση φυσικής παρουσίας. Παρά τον φόβο, επιμένει: «Θέλω να διορθωθεί αυτό. Πάντα ήθελα να διορθωθεί. Τώρα νιώθω ότι μπορώ να αγκαλιάσω τη ζωή μου μόνο αν λυθεί αυτή η εκκρεμότητα».