Ιράν: Η αυτοκτονική παράνοια ενός πολέμου που κανείς δε θέλει αλλά ο Τραμπ ετοιμάζει ακάθεκτος!- Ειδικοί κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για όλεθρο στη Μέση Ανατολή!

Ο συνδυασμός της διαπραγματευτικής προσέγγισης των Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ μαζί με την περιορισμένη κατανόηση διεθνών ισορροπιών από τον Ντόναλντ Τραμπ, δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα.

Ιράν: Η αυτοκτονική παράνοια ενός πολέμου που κανείς δε θέλει αλλά ο Τραμπ ετοιμάζει ακάθεκτος!- Ειδικοί κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για όλεθρο στη Μέση Ανατολή!

Ένα μείγμα που, σύμφωνα με τον αναλυτή Κρις Χέτζες, απειλεί να οδηγήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες σε ακόμη μία στρατηγική αποτυχία στη Μέση Ανατολή, χωρίς σαφή εντολή από το Κογκρέσο και παρά τη διστακτικότητα της κοινής γνώμης.

Οι όροι που τίθενται προς την Ιράν από την Ουάσινγκτον χαρακτηρίζονται από πολλούς ως ανεδαφικοί: πλήρης εγκατάλειψη του πυρηνικού προγράμματος και του βαλλιστικού οπλοστασίου, με αντάλλαγμα απλώς την αποφυγή νέων κυρώσεων. Μια πρόταση που στερείται ουσιαστικών κινήτρων, ιδίως για μια χώρα που ήδη λειτουργεί υπό βαριά οικονομική πίεση.

Παράλληλα, η απομάκρυνση έμπειρων διπλωματών και ειδικών της περιοχής από τους μηχανισμούς λήψης αποφάσεων έχει δημιουργήσει ένα κενό γνώσης. Μέσα σε αυτό το κενό, καλλιεργείται η ψευδαίσθηση ότι η στρατιωτική πίεση μπορεί να οδηγήσει σε κατάρρευση της ιρανικής ηγεσίας — ένα σενάριο που απέτυχε παταγωδώς σε χώρες όπως το Αφγανιστάν, το Ιράκ και η Λιβύη.

Το Ιράν δεν πρόκειται να υποχωρήσει

Η Τεχεράνη δεν έχει ουσιαστικά τίποτα να κερδίσει από υποχωρήσεις. Η διατήρηση πυρηνικής τεχνολογίας και πυραυλικών δυνατοτήτων θεωρείται ζήτημα εθνικής ασφάλειας, ιδιαίτερα όταν το Ισραήλ διαθέτει —σύμφωνα με διεθνείς εκτιμήσεις— σημαντικό πυρηνικό οπλοστάσιο. Όπως και οργανώσεις όπως η Χαμάς δεν αποδέχονται πλήρη αποστρατιωτικοποίηση, έτσι και το Ιράν δεν πρόκειται να απογυμνωθεί στρατιωτικά απέναντι σε αντιπάλους που αντιλαμβάνεται ως υπαρξιακή απειλή.

Ιράν: Η αυτοκτονική παράνοια ενός πολέμου που κανείς δε θέλει αλλά ο Τραμπ ετοιμάζει ακάθεκτος!- Ειδικοί κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για όλεθρο στη Μέση Ανατολή!

Μια νέα αεροπορική επίθεση δεν θα θυμίζει περιορισμένες επιχειρήσεις του παρελθόντος. Το προηγούμενο πλήγμα που προκάλεσε περιορισμένη ιρανική απάντηση —με συμβολικές επιθέσεις σε στόχους όπως η βάση Αλ Ουντέιντ στο Κατάρ— έγινε σε διαφορετικό πολιτικοστρατηγικό πλαίσιο. Σήμερα, μια κλιμάκωση θα θεωρηθεί από την Τεχεράνη σημείο χωρίς επιστροφή.

Ένας αντίπαλος που δεν συγκρίνεται με προηγούμενες συγκρούσεις

Το Ιράν δεν είναι ούτε Συρία ούτε Υεμένη. Πρόκειται για μια χώρα τεράστιας γεωγραφικής έκτασης — συγκρίσιμη με τη Δυτική Ευρώπη — με πληθυσμό σχεδόν 90 εκατομμυρίων και αναπτυγμένη στρατιωτική βιομηχανία. Οι στρατηγικές σχέσεις του με την Κίνα και τη Ρωσία ενισχύουν περαιτέρω την αποτρεπτική του ισχύ.

Παρά τις δυτικές αναλύσεις που το παρουσιάζουν συχνά ως αποδυναμωμένο, η χώρα έχει επενδύσει σημαντικά σε τεχνολογίες πυραύλων, μη επανδρωμένων αεροσκαφών και συστημάτων αεράμυνας. Σε περίπτωση σύγκρουσης, επιθέσεις θα μπορούσαν να εκδηλωθούν σχεδόν ταυτόχρονα εναντίον ισραηλινών στόχων και αμερικανικών βάσεων στην περιοχή, πριν καν ολοκληρωθούν τα πρώτα κύματα βομβαρδισμών.

Ο εφιάλτης του Ορμούζ και η παγκόσμια οικονομία

Το πιο ανησυχητικό σενάριο αφορά την οικονομία. Η Τεχεράνη διαθέτει τη δυνατότητα να διαταράξει τη ναυσιπλοΐα στα Στενά του Ορμούζ, απ’ όπου διέρχεται περίπου το ένα πέμπτο της παγκόσμιας παραγωγής πετρελαίου. Ένα τέτοιο πλήγμα θα μπορούσε να εκτοξεύσει τις τιμές ενέργειας, να πυροδοτήσει πληθωριστικό σοκ και να οδηγήσει σε διεθνή ύφεση.

Παράλληλα, επιθέσεις σε πετρελαϊκές εγκαταστάσεις του Κόλπου, εμπορικά πλοία και στρατιωτικές υποδομές θα δημιουργούσαν αλυσιδωτές αντιδράσεις. Οι απώλειες στρατιωτικού προσωπικού και η οικονομική αναστάτωση θα αύξαναν την πίεση για περαιτέρω κλιμάκωση, μετατρέποντας μια αρχική σύγκρουση σε παρατεταμένο περιφερειακό πόλεμο.

Το τίμημα της λανθασμένης ηγεσίας

Το πιο ανησυχητικό στοιχείο δεν είναι μόνο η πιθανότητα πολέμου, αλλά η αίσθηση ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται χωρίς πλήρη κατανόηση των συνεπειών. Η ιστορία των αμερικανικών επεμβάσεων στη Μέση Ανατολή δείχνει ότι η στρατιωτική υπεροχή δεν εγγυάται πολιτική επιτυχία.

Εάν επικρατήσουν παρορμητικές επιλογές, ο κόσμος θα μπορούσε να βρεθεί μπροστά σε μια κρίση με τεράστιο ανθρώπινο και οικονομικό κόστος. Η ελπίδα πολλών αναλυτών είναι ότι τελικά θα επικρατήσει η λογική — πριν ενεργοποιηθούν μηχανισμοί που δύσκολα θα μπορούν να αναστραφούν.