Ισπανία: Η Χουμίγια έγινε ο πρώτος δήμος που απαγορεύει επίσημα τις ισλαμικές εορτές σε δημόσιους χώρους κι εγκαταστάσεις!

Μια ιδιαίτερα ριζοσπαστική απόφαση έλαβε ο δήμος Χουμίγια (Jumilla) στη νοτιοανατολική Ισπανία, καθώς εγκρίθηκε το πρώτο επίσημο δημοτικό διάταγμα που απαγορεύει τη διεξαγωγή ισλαμικών εορτών σε δημόσιους χώρους.

Ισπανία: Η Χουμίγια έγινε ο πρώτος δήμος που απαγορεύει επίσημα τις ισλαμικές εορτές σε δημόσιους χώρους κι εγκαταστάσεις!

Συγκεκριμένα, η νέα ρύθμιση αποκλείει την πραγματοποίηση θρησκευτικών εκδηλώσεων, όπως το Eid al-Fitr και το Eid al-Adha, σε κοινόχρηστες εγκαταστάσεις όπως αθλητικά κέντρα, κοινοτικά γυμναστήρια και πολιτιστικούς χώρους.

Το μέτρο προωθήθηκε από το συντηρητικό Λαϊκό Κόμμα (Partido Popular – PP), ενώ αν και το ακροδεξιό Vox απείχε από την ψηφοφορία, η σιωπηρή αποδοχή του θεωρήθηκε κομβικής σημασίας για την επικύρωση του διατάγματος. Αντίθετα, τα αριστερά κόμματα της περιοχής εξέφρασαν έντονα την αντίθεσή τους, κάνοντας λόγο για ένα προηγούμενο που θέτει σε δοκιμασία τις δημοκρατικές αξίες της χώρας.

Το επίμαχο ψήφισμα προβλέπει ότι οι δημόσιες εγκαταστάσεις του δήμου «δεν επιτρέπεται να φιλοξενούν πολιτιστικές, θρησκευτικές ή κοινωνικές εκδηλώσεις που δεν συνάδουν με την ταυτότητα της πόλης, εκτός εάν διοργανώνονται απευθείας από τις τοπικές αρχές». Το κόμμα Vox χαρακτήρισε την ψήφιση του διατάγματος ως νίκη για την «προστασία της χριστιανικής ταυτότητας» της χώρας, με χαρακτηριστική ανάρτηση στην πλατφόρμα Χ: «Η Ισπανία ήταν και θα παραμείνει χώρα του χριστιανικού λαού».

Ωστόσο, η αντίδραση των μουσουλμανικών οργανώσεων υπήρξε άμεση και οξεία. Ο Mounir Benjelloun Andalusian Azhari, πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ισλαμικών Συλλόγων στην Ισπανία (FEERI), καταδίκασε την απόφαση ως «ξεκάθαρα διακριτική και αντι-ισλαμική», προσθέτοντας: «Δεν πλήττεται καμία άλλη θρησκεία, μόνο η δική μας. Αυτό συνιστά άμεση παραβίαση της θρησκευτικής ελευθερίας». Ο ίδιος εξέφρασε έντονη ανησυχία, δηλώνοντας: «Μετά από 30 χρόνια στην Ισπανία, νιώθω για πρώτη φορά φόβο».

Ισπανία: Η Χουμίγια έγινε ο πρώτος δήμος που απαγορεύει επίσημα τις ισλαμικές εορτές σε δημόσιους χώρους κι εγκαταστάσεις!

Η μουσουλμανική κοινότητα της Χουμίγια, που αντιστοιχεί περίπου στο 7,5% του πληθυσμού της πόλης των 27.000 κατοίκων, αντιμετωπίζει πλέον μια πραγματικότητα αποκλεισμού, η οποία –σύμφωνα με νομικούς κύκλους– ενδέχεται να προκαλέσει συνταγματικές προσφυγές. Το άρθρο 16 του ισπανικού Συντάγματος προστατεύει ρητά την ελευθερία της σκέψης, της συνείδησης και της θρησκευτικής πίστης, επιτρέποντας περιορισμούς μόνο για λόγους δημόσιας τάξης. Ειδικοί επισημαίνουν ότι η επίκληση της «τοπικής ταυτότητας» ενδέχεται να μην επαρκεί ως νόμιμη αιτιολόγηση για την εφαρμογή τέτοιου είδους απαγορεύσεων.

Η πολιτική αντιπαράθεση εντάθηκε περαιτέρω. Ο Φρανσίσκο Λούκας, επικεφαλής του Σοσιαλιστικού Κόμματος (PSOE) στην περιφέρεια της Μούρθια, κατηγόρησε το PP για «παραβίαση του Συντάγματος και υπονόμευση της κοινωνικής συνοχής με αντάλλαγμα την πολιτική του κυριαρχία». Παράλληλα, η πρώην δήμαρχος της πόλης, Χουάνα Γκουαρντιόλα, αμφισβήτησε την έννοια της «τοπικής ταυτότητας» στην οποία βασίζεται η απαγόρευση: «Τι σημαίνει ταυτότητα; Πώς μπορεί να αγνοείται η μουσουλμανική πολιτιστική κληρονομιά αιώνων σε αυτή την πόλη;».

Η ιστορική διάσταση της Τζουμίγια φωτίζει περαιτέρω την αντιπαράθεση. Η πόλη υπήρξε για αιώνες υπό αραβική διοίκηση, μετά την κατάκτησή της από τους Μαυριτανούς τον 8ο αιώνα, φέροντας τότε την ονομασία Yumilla. Η αραβική παρουσία συνεχίστηκε μέχρι τον 13ο αιώνα, όταν οι δυνάμεις του Αλφόνσου Ι΄ της Καστίλης ανέκτησαν την περιοχή. Αν και είχε υπογραφεί η συνθήκη του Άλμπατρος για την προστασία των μουσουλμάνων κατοίκων, η συμφωνία σύντομα καταστρατηγήθηκε μετά τον θάνατο του μονάρχη, φέρνοντας σταδιακά το τέλος της αραβικής εποχής και τον εξοβελισμό της μουσουλμανικής ταυτότητας από τη δημόσια ζωή.

Η απόφαση του δήμου Χουμίγια δεν αποτελεί μόνο νομικό ή πολιτικό ζήτημα, αλλά εγείρει θεμελιώδη ερωτήματα για την κατεύθυνση που λαμβάνει ο δημόσιος διάλογος γύρω από τη θρησκευτική ανοχή, την πολυπολιτισμικότητα και την ταυτότητα σε μια σύγχρονη ευρωπαϊκή κοινωνία.