Καταγγελίες σοκ: Ο νοσηλευτής που έκανε λάθος μετάγγιση αίματος στο Τζάνειο δούλευε 16 ώρες γιατί δεν υπήρχε προσωπικό! – Δραματικές καταστάσεις στο ΕΣΥ και οι ζωές μας “κορώνα – γράμματα”

Ο πρόεδρος της ΕΙΝΑΠ Γιώργος Σιδέρης δημοσίευσε άρθρο στο οποίο σχολιάζει το περιστατικό στο Τζάνειο με την λάθος μετάγγιση σε 62χρονη από βοηθό νοσηλευτή, προβάλλοντας έντονη ανησυχία για την τραγική υποστελέχωση και τα σοβαρά κενά στο ΕΣΥ που προκαλούν εργασιακή εξουθένωση του υγειονομικού προσωπικού και θέτουν σε κίνδυνο ασθενείς.

Μέσα από το άρθρο του με τίτλο «Ας θυμηθούμε τη Libby Zion», ο πρόεδρος της Ένωσης Ιατρών Νοσοκομείων Αθήνας και Πειραιά (ΕΙΝΑΠ) καταδεικνύει ότι σύμφωνα με τα στοιχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα διαπιστώθηκε πως «ο νοσηλευτής ήταν βαθμίδας Διετούς Εκπαίδευσης (Δ.Ε.)- πράγμα που σημαίνει ότι λόγω της υποστελέχωσης καταπατήθηκε οποιοδήποτε επιστημονικό δεδομένο».

Ο Γιώργος Σιδέρης παρατηρεί παράλληλα ότι «στο όνομα της έλλειψης προσωπικού, του να “βγει η βάρδια” στο Τζάνειο, προέκυψε επίσης ότι ο νοσηλευτής δούλευε- κατά παρέκκλιση του νόμου και της κοινής λογικής- 16 ώρες μέσα σε ένα 24ωρο». Ταυτόχρονα καταγγέλλει την οδυνηρή πραγματικότητα που βιώνουν τα νοσοκομεία του λεκανοπεδίου με εκατοντάδες κενές οργανικές θέσεις νοσηλευτικού προσωπικού.

Στη συνέχεια ο πρόεδρος της ένωσης επισημαίνει πως οι προσλήψεις που πραγματοποιούνται «όταν και αν γίνουν δεν φτάνουν να αναπληρώσουν τα τεράστια κενά». Περιγράφει ένα σκηνικό εργασιακής κόλασης με «παγιωμένες παράνομες και ατελείωτες βάρδιες, απόγευμα – πρωί, πρωί – νύχτα». Αποκαλύπτει ότι «δύο νοσηλευτές νοσηλεύουν 45 ασθενείς και 10-15 ράντζα στους διαδρόμους», ενώ οι ίδιοι ελάχιστοι νοσηλευτές δουλεύουν σε 2 και 3 διαφορετικά τμήματα». Η κατάσταση χειροτερεύει «καθώς χρωστάνε χιλιάδες μέρες ρεπό και άδειας».

Ο Σιδέρης ασκεί σκληρή κριτική τονίζοντας ότι «η κυβέρνηση, το υπουργείο Υγείας και τη διοίκηση του νοσοκομείου» εκκινούν μία επιχείρηση “ανθρωποφαγίας”, μια άθλια προσπάθεια δολοφονίας χαρακτήρα του συναδέλφου, ο οποίος παρουσιάζεται σαν ασυνείδητος, ενώ το λάθος επιχειρείται να φορτωθεί μόνο στον ίδιο». Χαρακτηρίζει προκλητική τη στάση της διοίκησης σημειώνοντας ότι η διοίκηση του νοσοκομείου «είχε το θράσος μάλιστα να βγάλει δελτίο τύπου ενημερώνοντας ότι προχώρησε σε μηνυτήρια αναφορά στην εισαγγελία. Νέοι σταθμάρχες».

Μέσα στο άρθρο του, ο επικεφαλής της ΕΙΝΑΠ αναφέρεται στην υπόθεση της 18χρονης φοιτήτριας Libby Zion η οποία «προκάλεσε ευρεία δημόσια κατακραυγή και οδήγησε σε δικαστικές διαμάχες κατά τις οποίες αποδείχτηκε ότι οι ειδικευόμενοι της υπόθεσης δούλευαν 30 ώρες συνεχόμενα και μάλιστα χωρίς την παρουσία ειδικευμένου γιατρού».

Συνεχίζοντας την παραβολή, ο πρόεδρος της ΕΙΝΑΠ σημειώνει: «40 χρόνια αργότερα και να που όλες οι κυβερνήσεις μας γυρίζουν πίσω αφού όχι μόνο δεν εφαρμόζουν το πάγιο αίτημα των υγειονομικού κινήματος για ανθρώπινα ωράρια εργασίας αλλά συνεχώς και με το πρόσχημα των “εκτάκτων αναγκών” το ρεπό, οι ανθρώπινες βάρδιες, οι άδειες γίνονται άγνωστη λέξη».

Καταλήγοντας, ο Σιδέρης υπενθυμίζει την αλληλεξάρτηση μεταξύ συνθηκών εργασίας και ασφάλειας ασθενών, καθώς «όταν οι γιατροί δουλεύουν με ανθρώπινους ρυθμούς προστατεύεται ο ασθενής από έναν κατάκοπο και άρα επικίνδυνο γιατρό, όταν υπάρχουν αρκετοί νοσηλευτές ο ασθενής θα έχει αξιοπρεπέστερη και χαμηλότερου ρίσκου νοσηλεία».

Διαβάστε αναλυτικά το άρθρο του προέδρου της ΕΙΝΑΠ:

«Βοηθός νοσηλευτή στο Τζάνειο νοσοκομείο έκανε λάθος μετάγγιση αίματος σε 62χρονη ασθενή που δίνει μάχη για να κρατηθεί στη ζωή στη ΜΕΘ.

Με βάση τα στοιχεία που είδαν το φως της δημοσιότητας, προέκυψε ότι ο νοσηλευτής ήταν βαθμίδας Διετούς Εκπαίδευσης (Δ.Ε.)- πράγμα που σημαίνει ότι λόγω της υποστελέχωσης καταπατήθηκε οποιοδήποτε επιστημονικό δεδομένο. Στο όνομα της έλλειψης προσωπικού, του να “βγει η βάρδια” στο Τζάνειο, προέκυψε επίσης ότι ο νοσηλευτής δούλευε- κατά παρέκκλιση του νόμου και της κοινής λογικής- 16 ώρες μέσα σε ένα 24ωρο.

Ίδια η κατάσταση παντού στα νοσοκομεία του λεκανοπεδίου. Εκατοντάδες κενές οργανικές θέσεις νοσηλευτικού προσωπικού. Οι προσλήψεις που γίνονται όταν και αν γίνουν δεν φτάνουν να αναπληρώσουν τα τεράστια κενά. Παγιωμένες παράνομες και ατελείωτες βάρδιες, απόγευμα – πρωί, πρωί – νύχτα. Δύο νοσηλευτές νοσηλεύουν 45 ασθενείς και 10-15 ράντζα στους διαδρόμους. Οι ίδιοι ελάχιστοι νοσηλευτές δουλεύουν σε 2 και 3 διαφορετικά τμήματα. Χρωστάνε χιλιάδες μέρες ρεπό και άδειας

Η κυβέρνηση, το υπουργείο Υγείας και τη διοίκηση του νοσοκομείου μία επιχείρηση “ανθρωποφαγίας”, μια άθλια προσπάθεια δολοφονίας χαρακτήρα του συναδέλφου, ο οποίος παρουσιάζεται σαν ασυνείδητος, ενώ το λάθος επιχειρείται να φορτωθεί μόνο στον ίδιο. Η διοίκηση του νοσοκομείου είχε το θράσος μάλιστα να βγάλει δελτίο τύπου ενημερώνοντας ότι προχώρησε σε μηνυτήρια αναφορά στην εισαγγελία. Νέοι σταθμάρχες.

Σχεδόν 40 χρόνια πριν, στις 4 Μαρτίου 1984, η 18χρονη φοιτήτρια Libby Zion εισήχθη στο νοσοκομείο New York Hospital με πυρετό και σύγχυση. Χωρίς να είναι γνωστό το ιστορικό της (λήψη του αντικαταθλιπτικού φαρμάκου φαινελζίνη -μη αναστρέψιμος μη εκλεκτικός αναστολέας της μονοαμινοξειδάσης), οι εφημερεύοντες ειδικευόμενοι γιατροί της χορήγησαν παυσίπονο μεπεριδίνης (πεθιδίνη, συνθετικό οποιοειδές).

Η αλληλεπίδραση των δύο φαρμάκων οδήγησε την ασθενή σε εκδήλωση συνδρόμου σεροτονίνης, η κατάσταση της επιδεινώθηκε ραγδαία, με αποτέλεσμα να υποστεί καρδιοαναπνευστική ανακοπή και να καταλήξει την επόμενη μέρα.

Ο πατέρας της, Sidney Zion, κατηγόρησε το νοσοκομείο για αμέλεια, εστιάζοντας στην υπερβολική κόπωση των ειδικευόμενων ιατρών και την έλλειψη επαρκούς επίβλεψης. Η υπόθεση προκάλεσε ευρεία δημόσια κατακραυγή και οδήγησε σε δικαστικές διαμάχες κατά τις οποίες αποδείχτηκε ότι οι ειδικευόμενοι της υπόθεσης δούλευαν 30 ώρες συνεχόμενα (!!!) και μάλιστα χωρίς την παρουσία ειδικευμένου γιατρού.

Η υπόθεση οδήγησε στη σύσταση της Επιτροπής Bell, η οποία πρότεινε σημαντικές αλλαγές στην εκπαίδευση των ιατρών (και οι οποίες υιοθετήθηκαν από την Πολιτεία της Νέας Υόρκης το 1989), όπως μέγιστη συνεχόμενη εργασία 24 ωρών και υποχρεωτική παρουσία επιμελητή ιατρού ανά πάσα στιγμή. Κάπως έτσι καθιερώθηκαν τα “ρεπό”.

40 χρόνια αργότερα και να που όλες οι κυβερνήσεις μας γυρίζουν πίσω αφού όχι μόνο δεν εφαρμόζουν το πάγιο αίτημα των υγειονομικού κινήματος για ανθρώπινα ωράρια εργασίας αλλά συνεχώς και με το πρόσχημα των “εκτάκτων αναγκών” το ρεπό, οι ανθρώπινες βάρδιες, οι άδειες γίνονται άγνωστη λέξη.

Παραβιάζονται συστηματικά ακόμα και αυτές οι ελάχιστες δικλίδες ασφαλείας που προβλέπει η ισχύουσα νομοθεσία. Εκατοντάδες ειδικευόμενοι εφημερεύουν χωρίς ειδικευμένο συνάδελφο γιατί απλούστατα τέτοιος δεν υπάρχει, εκατοντάδες βοηθοί νοσηλευτών κάνουν αλλότρια καθήκοντα γιατί απλούστατα δεν υπάρχουν νοσηλευτές που θα έπρεπε να τα αναλάβουν.

Ας το σκεφτούν λοιπόν καλύτερα την επόμενη φορά:

Οι κυβερνήσεις που θέλουν να εφαρμόσουν την απαράδεκτη αξιολόγηση που έχει σκοπό την κατάργηση της μονιμότητας, τις απολύσεις, το κλείσιμο μονάδων, δομών, το απαράδεκτο ωράριο που σμπαραλιάζει τις ζωές μας και προβλέπει 70 ώρες τη βδομάδα δουλειά

Το Υπουργείο και οι Διοικήσεις των νοσοκομείων που δίνουν αλλεπάλληλα “εντέλλεσθαι” και που αναγκάζουν το προσωπικό σε παράνομες βάρδιες.

Οι Διευθυντές των Υπηρεσιών και κλινικών που αρνούνται να παραχωρήσουν ρεπό και άδεια.

Οι ίδιοι οι συνάδελφοι που φοβούνται ή δεν μιλάνε γιατί νομίζουν ότι με την υπερεργασία προσφέρουν περισσότερα στους ασθενείς τους

Για άλλη μία φορά αποδεικνύεται πως τα αιτήματα των υγειονομικών και των ασθενών πρέπει να είναι κοινά. Όταν οι γιατροί δουλεύουν με ανθρώπινους ρυθμούς προστατεύεται ο ασθενής από έναν κατάκοπο και άρα επικίνδυνο γιατρό, όταν υπάρχουν αρκετοί νοσηλευτές ο ασθενής θα έχει αξιοπρεπέστερη και χαμηλότερου ρίσκου νοσηλεία. Η Libby Zion χάθηκε. Ας μην την ξεχάσουμε.

ΥΓ: Για την ιστορία, οι ειδικευόμενοι ιατροί του New York Hospital της ιστορίας του 1984 απαλλάχθηκαν από τις κατηγορίες για εγκληματική αμέλεια. Τι θα γίνει με το νοσηλευτή του Τζανείου;».