Καταπέλτης ο Χρήστος Ράμμος για το συνέδριο… «αλήθειας»: «Ο ελεγχόμενος δεν μπορεί να προσδιορίσει πως θα του γίνει ο έλεγχος»

«Καταπέλτης», εμμέσως, για το συνέδριο που υποτίθεται πως προάγει την αντικειμενικότητα στα ΜΜΕ ο Χρήστος Ράμμος.

Το συνέδριο… «αλήθειας»

Ο πρώην πρόεδρος της Αρχής Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών (ΑΔΑΕ) με ένα σύντομο αλλά περιεκτικό κείμενο μερικών λέξεων μιλά για την κατοχυρωμένη ελευθερία του Τύπου και σημειώνει με νόημα πως «ο ελεγχόμενος δεν μπορεί ποτέ να προσδιορίσει πως θα του γίνει ο έλεγχος στον οποίο υπόκειται».

«Η εξουσία δεν μπορεί να ορίσει τι είναι αληθές…»
Με τρόπο κατανοητό σημειώνει μεταξύ άλλων πως «η εξουσία δεν μπορεί με τρόπο συνταγματικώς αποδεκτό να ορίσει ποια είναι τα αποδεκτά όρια της κριτικής αυτής, να ορίσει τι είναι αληθές και καλόπιστο και τι δεν είναι, τι είναι άξιο να αποτελέσει αντικείμενο ενημέρωσης και τι δεν είναι», διότι «πράττοντας το περιστέλλει αυτόματα και ποινικοποιεί την κριτική που μπορεί να της ασκηθεί».

Και ο νοών νοείτω…

Η ανάρτηση του Χρ. Ράμμου
«Ο λόγος ύπαρξης και η πεμπτουσία της συνταγματικά κατοχυρωμένης ελευθερίας του τύπου, άλλως της δημοσιογραφικής ελευθερίας [άρθρο 14 του Συντάγματος] είναι παραδοσιακά όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε όλες τις δικαιοκρατούμενες φιλελεύθερες πολιτείες του αυτού με εμάς νομικού πολιτισμού η άσκηση κριτικής [ακόμη και αυστηρής και αιχμηρής] στις κάθε μορφής εξουσίες. Αυτό έχει πλειστάκις νομολογηθεί και από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

Επομένως, η εξουσία δεν μπορεί με τρόπο συνταγματικώς αποδεκτό να ορίσει ποια είναι τα αποδεκτά όρια της κριτικής αυτής, να ορίσει τι είναι αληθές και καλόπιστο και τι δεν είναι, τι είναι άξιο να αποτελέσει αντικείμενο ενημέρωσης και τι δεν είναι, διότι πράττοντας το περιστέλλει αυτόματα και ποινικοποιεί την κριτική που μπορεί να της ασκηθεί. Με άλλα λόγια ο ελεγχόμενος δεν μπορεί ποτέ να προσδιορίσει πως θα του γίνει ο έλεγχος στον οποίο υποκειται.

Είναι προτιμότερες ακόμη και οι όποιες υπερβολές του Τύπου [όριο βέβαια η διαπιστωμένη συκοφαντική δυσφήμιση και η εξύβριση συγκεκριμένου προσώπου], παρά ένας Τύπος χαλιναγωγημένος και αυτολογοκρινόμενος. Ο πολίτης θα τιμωρήσει ο ίδιος τον »κακό» Τύπο και ο πατερναλισμός επί των πολιτών, που δεν τους επιτρέπει να σκεφτούν οι ίδιοι και να ωριμάσουν ως πολίτες δεν είναι αποδεκτός σε μια φιλελεύθερη δημοκρατία, που σέβεται αυτό τον τελευταίο αυτό επιθετικό προσδιορισμό. Αυτονόητα και κοινότοπα, αλλά καλό είναι να τα θυμίζουμε κάθε τόσο».