Καταπέλτης ο Μάικλ Ρούμπιν κατά της Άγκυρας: “Η μεγαλύτερη κατοχική δύναμη της Μέσης Ανατολής” – Κατηγορίες για ιμπεριαλιστική ατζέντα, απαιτήσεις αποζημιώσεων-μαμούθ προς την Κυπριακή Δημοκρατία και ευθεία αμφισβήτηση του νεοοθωμανικού αφηγήματος Ερντογάν – “Χείμαρρος” ο ανώτερος συνεργάτης του American Enterprise Institute

Σε αιχμηρή ανάλυση που δημοσιεύθηκε στο Middle East Forum, ο Αμερικανός αναλυτής Μάικλ Ρούμπιν, ανώτερος συνεργάτης του American Enterprise Institute, αμφισβητεί ευθέως τη ρητορική της Άγκυρας περί «αντι-αποικιακού» ρόλου, υποστηρίζοντας ότι η πολιτική της Τουρκία συνιστά, στην πράξη, μορφή σύγχρονου επεκτατισμού.

Σύμφωνα με τον Ρούμπιν, ο πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν επιχειρεί να παρουσιάσει τη χώρα του ως υπερασπιστή καταπιεσμένων λαών, αξιοποιώντας ακόμη και συμβολισμούς που παραπέμπουν στην εποχή του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, παρά τις ιδεολογικές τους διαφορές. Ωστόσο, κατά τον Αμερικανό αναλυτή, οι κινήσεις της Άγκυρας στη Συρία και αλλού δεν συνάδουν με το αφήγημα περί αντι-ιμπεριαλισμού, αλλά αντανακλούν στρατηγική επιρροής και ελέγχου.

Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στην Κύπρος, όπου ο Ρούμπιν χαρακτηρίζει την τουρκική παρουσία ως πολυετή κατοχή και εκτιμά ότι η Άγκυρα θα μπορούσε να οφείλει στην Κυπριακή Δημοκρατία αποζημιώσεις που υπερβαίνουν τα 100 δισεκατομμύρια δολάρια, εάν ληφθούν υπόψη –όπως υποστηρίζει– οι οικονομικές και ενεργειακές απώλειες.

Στο ίδιο πλαίσιο, επισημαίνει την παρουσία τουρκικών δυνάμεων και διοικητικών δομών στη Συρία, κάνοντας λόγο για εκτεταμένη επιρροή σε περιοχές όπως το Αφρίν και η Αζάζ. Κατά τον ίδιο, η εγκατάσταση τουρκικών θεσμικών υπηρεσιών στις περιοχές αυτές συνιστά ένδειξη πρόθεσης μακροχρόνιας παραμονής.

Η ανάλυση ανατρέχει επίσης στο ιστορικό προηγούμενο της προσάρτησης του Σαντζακίου της Αλεξανδρέττας (Χατάι) το 1939, υποστηρίζοντας ότι το παράδειγμα αυτό αντικατοπτρίζει μια διαχρονική τάση αναθεωρητισμού. Στο ίδιο πνεύμα εντάσσει και τις κατά καιρούς αναφορές περί επανεξέτασης της Συνθήκη της Λωζάννης, τις οποίες ερμηνεύει ως πολιτικά μηνύματα με ευρύτερη γεωπολιτική στόχευση.

Ο Ρούμπιν καταλήγει ότι η αντίφαση μεταξύ ρητορικής και πράξεων είναι εμφανής: ενώ η Άγκυρα προβάλλει τη σημασία της εθνικής κυριαρχίας σε διεθνές επίπεδο, την ίδια στιγμή –κατά την άποψή του– διατηρεί στρατιωτική παρουσία και επιρροή σε εδάφη εκτός των διεθνώς αναγνωρισμένων συνόρων της. Καλεί, τέλος, τη διεθνή κοινότητα να εξετάσει πιο προσεκτικά τις εξελίξεις και να τοποθετηθεί απέναντι σε αυτό που χαρακτηρίζει ως τη «μακροβιότερη κατοχική πραγματικότητα» στην ευρύτερη περιοχή.