Κατερίνα Νοτοπούλου: «Έχω χάσει πλήρως την ακοή μου!- Καταλαβαίνω διαβάζοντας τα χείλη!»- Η «άγνωστη» μάχη της με αυτοάνοσο νόσημα

Η Κατερίνα Νοτοπούλου μίλησε ανοιχτά για τη δύσκολη προσωπική περιπέτεια που αντιμετώπισε, περιγράφοντας τη μάχη της με ένα σπάνιο αυτοάνοσο νόσημα, το οποίο της προκάλεσε μόνιμη αναπηρία και, πιο συγκεκριμένα, αιφνίδια απώλεια ακοής.

Κατερίνα Νοτοπούλου: «Έχω χάσει πλήρως την ακοή μου!- Καταλαβαίνω διαβάζοντας τα χείλη!»- Η «άγνωστη» μάχη της με αυτοάνοσο νόσημα

Όπως ανέφερε, η ασθένεια εκδηλώθηκε ξαφνικά και βίαια, «μέσα σε μία νύχτα», ανατρέποντας πλήρως την καθημερινότητά της και αλλάζοντας ριζικά τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τον κόσμο γύρω της. Η ίδια εξομολογήθηκε ότι χρειάστηκε να δώσει έναν πραγματικό αγώνα επιβίωσης, σημειώνοντας χαρακτηριστικά πως πλέον δεν ακούει και επικοινωνεί κυρίως μέσω της ανάγνωσης των χειλιών.

Σε συνέντευξή της στη διαδικτυακή εκπομπή «Female» της Ανθής Σαλαγκούδη, η βουλευτής περιέγραψε τη μακρά και απαιτητική διαδρομή μέχρι τη διάγνωση, επισημαίνοντας ότι το αυτοάνοσο νόσημα, το οποίο εμφανίστηκε το 2015, αποδείχθηκε ιδιαίτερα σύνθετο και δύσκολο να εντοπιστεί εγκαίρως.

«Ήταν ένας εφιάλτης που με καθήλωσε σωματικά. Δεν ήταν μόνο αυτό. Η απώλεια ακοής είναι αυτό που έμεινε», ανέφερε, υπογραμμίζοντας το μέγεθος της δοκιμασίας που βίωσε.

Η ίδια εξήγησε ότι τα ακουστικά βαρηκοΐας δεν της προσφέρουν ουσιαστική βοήθεια, με αποτέλεσμα η καθημερινή της επικοινωνία να βασίζεται κυρίως στην οπτική επαφή και στην ανάγνωση των χειλιών. «Πρακτικά δεν ακούω», τόνισε με ειλικρίνεια.

Κατερίνα Νοτοπούλου: «Έχω χάσει πλήρως την ακοή μου!- Καταλαβαίνω διαβάζοντας τα χείλη!»- Η «άγνωστη» μάχη της με αυτοάνοσο νόσημα

Παράλληλα, αναφέρθηκε στις «αόρατες αναπηρίες», όπως τις χαρακτήρισε, επισημαίνοντας ότι συχνά δεν είναι ευρέως κατανοητές ούτε εύκολα αντιληπτές από το κοινωνικό σύνολο, παρότι επηρεάζουν βαθιά την καθημερινότητα όσων τις βιώνουν.

«Μαθαίνεις να ζεις με αυτά, χρειάζεται χρόνος. Κατακτάς με έναν νέο τρόπο τις αισθήσεις και την επικοινωνία», σημείωσε, εξηγώντας πως η εμπειρία αυτή, αν και εξαιρετικά δύσκολη, λειτούργησε και ως κινητήρια δύναμη. Όπως είπε, την πείσμωσε ακόμη περισσότερο στο να παραμένει συνδεδεμένη με τους ανθρώπους και να “ακούει” ουσιαστικά όσα έχουν να της πουν, ακόμη κι αν αυτό δεν γίνεται με τον φυσικό ήχο.

Με λόγια γεμάτα δύναμη και ειλικρίνεια, περιέγραψε ότι χρειάστηκε να παλέψει έντονα τους πρώτους μήνες για τη ζωή και την ισορροπία της, ενώ η επιστροφή σε μια αίσθηση κανονικότητας υπήρξε αβέβαιη και επίπονη. Σταδιακά, όπως ανέφερε, έμαθε να διαμορφώνει μια νέα πραγματικότητα, ζητώντας και λαμβάνοντας στήριξη ώστε να αποδεχτεί και να αγαπήσει τον νέο της εαυτό.