Κίνα: Αυτό είναι το τρομερό σχέδιο του Πεκίνου- Μπορεί να καταλάβει την Ταϊβάν χωρίς να ρίξει ούτε μια σφαίρα!

Η κατάληψη της Ταϊβάν με στρατιωτική ισχύ παραμένει εξαιρετικά δύσκολη, αλλά η Κίνα φαίνεται αποφασισμένη να ενσωματώσει το νησί στο κινεζικό κράτος, 77 χρόνια μετά τον εμφύλιο του 1948.

Κίνα: Αυτό είναι το τρομερό σχέδιο του Πεκίνου- Μπορεί να καταλάβει την Ταϊβάν χωρίς να ρίξει ούτε μια σφαίρα!

Ενώ η διεθνής προσοχή επικεντρώνεται σε άρματα μάχης, προηγμένα αεροσκάφη και πυραύλους, το Πεκίνο φαίνεται να προετοιμάζει έναν διαφορετικό τύπο «πόλεμου», έναν πόλεμο χωρίς βλήματα, που ωστόσο θα μπορούσε να οδηγήσει στο ίδιο αποτέλεσμα: τον πλήρη έλεγχο της Ταϊβάν.

Στη διάσκεψη «Διάλογος Ασφαλείας της Ταϊπέι 2025», ο Βρετανός ναύαρχος εν αποστρατεία και ερευνητής του RUSI, Πίτερ Όλιβ, τόνισε:

«Το Πεκίνο δεν θα καταλάβει την Ταϊβάν με επίθεση. Θα την πνίξει».

Η στρατηγική αυτή περιγράφεται ως «μη πολεμικός αποκλεισμός»: ένας τρόπος να «δολοφονηθεί» η οικονομία του νησιού χωρίς να κηρυχθεί επισήμως πόλεμος.

Ο Όλιβ επισημαίνει ότι οι ασκήσεις του κινεζικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού προσεγγίζουν το επίπεδο μιας πραγματικής αποβατικής επιχείρησης. Ωστόσο, μια στρατιωτική απόβαση στην Ταϊβάν θα ήταν 20 φορές πιο δύσκολη από τη Νορμανδία, με τεράστιους κινδύνους και για την εφοδιαστική, αλλά και για την πιθανή διεθνή παρέμβαση.

Αντί αυτού, η Κίνα φαίνεται να προσανατολίζεται σε έναν υβριδικό αποκλεισμό, διακόπτοντας ολοκληρωτικά τις θαλάσσιες γραμμές εφοδιασμού, περιορίζοντας μακροπρόθεσμα την πρόσβαση σε ενέργεια και τρόφιμα και στοχεύοντας σε πολιτικές παραχωρήσεις από την Ταϊπέι, χωρίς την ανάγκη για άμεση στρατιωτική σύγκρουση.

Το κύριο όπλο σε αυτή τη στρατηγική δεν είναι τα μαχητικά αεροσκάφη ή τα άρματα, αλλά η Ακτοφυλακή της Κίνας, που σύμφωνα με τον Όλιβ λειτουργεί ως «καμουφλαρισμένος πολεμικός στόλος». Μέσω της «αστυνόμευσης» των θαλάσσιων οδών μπορεί να μπλοκάρει φορτία, ενεργειακά προϊόντα και τρόφιμα, δημιουργώντας το αποτέλεσμα ενός οικονομικού πνιγμού.

Ο ειδικός σε θέματα διεθνούς ασφάλειας Φίλιπ Σέτλερ-Τζόουνς εξηγεί ότι ο στόχος της Κίνας δεν είναι η άμεση στρατιωτική νίκη, αλλά η ψυχολογική αποδυνάμωση της Ταϊβάν:

«Το κλειδί για την αποτροπή είναι να στερήσουμε τον επιτιθέμενο από το αποτέλεσμα. Ακόμα κι αν η Ταϊβάν δεν νικήσει, αλλά αντέξει, αυτό είναι ήδη ήττα για το Πεκίνο».

Η στρατηγική του Πεκίνου πιθανότατα θα περιλαμβάνει πληροφοριακές επιχειρήσεις, οικονομική πίεση, κυβερνοεπιθέσεις, μερικό αποκλεισμό και σταδιακή απομόνωση, χωρίς να προκαλεί άμεση αμερικανική παρέμβαση.

Κίνα: Αυτό είναι το τρομερό σχέδιο του Πεκίνου- Μπορεί να καταλάβει την Ταϊβάν χωρίς να ρίξει ούτε μια σφαίρα!

Η στρατηγική επιβίωσης της Ταϊβάν

Οι ειδικοί συμφωνούν ότι η Ταϊβάν πρέπει να ενισχύσει την ανθεκτικότητά της στην απομόνωση:

• Δημιουργία εναλλακτικών θαλάσσιων διαδρομών και κόμβων για την εξασφάλιση ανεμπόδιστων μεταφορών.

• Σύστημα γρήγορης επισκευής υποβρυχίων καλωδίων και δορυφορικών επικοινωνιών, ώστε να διατηρείται η σύνδεση με τον υπόλοιπο κόσμο.

• Ενίσχυση της εφοδιαστικής μέσω μη επανδρωμένων και αυτοματοποιημένων συστημάτων.

• Νομοθετικό πλαίσιο για γρήγορη αντίδραση σε αποκλεισμούς ναυσιπλοΐας.

Ένα ενδιαφέρον παράδειγμα από τη διάσκεψη ήταν η αναφορά στην αμερικανική εμπειρία κατά τον πόλεμο στο Ιράκ, όπου φορτηγά πλοία άλλαζαν σημαία για να αποφύγουν την καταδίωξη. Ο Γερμανός Αντιναύαρχος εν αποστρατεία Κάρστεν Σνάιντερ, ωστόσο, υπενθύμισε ότι κάτι τέτοιο είναι πλέον εξαιρετικά δύσκολο, καθώς η παγκόσμια ναυτιλία είναι βαθιά παγκοσμιοποιημένη και υπό την επιρροή κινεζικών δομών.

Σύμφωνα με τον Όλιβ, η μείωση των ασφαλιστικών κινδύνων και της επιχειρηματικής αβεβαιότητας είναι δυνατή μόνο μέσω πρακτικών ασκήσεων και προσομοιώσεων, καθώς η θεωρία από μόνη της δεν αρκεί για να αντιμετωπίσει την κινεζική στρατηγική.

Το σίγουρο είναι ότι το Πεκίνο θα κινηθεί με κάθε μέσο για να ενσωματώσει την Ταϊβάν, επιδιώκοντας να σπάσει τη σχέση του νησιού με τις ΗΠΑ και, ευρύτερα, με τη Δύση. Ο πόλεμος του 21ου αιώνα δεν γίνεται μόνο με όπλα — γίνεται μέσω αποκλεισμών, πληροφοριών, και οικονομικής πίεσης, με στόχο τον πλήρη έλεγχο χωρίς ούτε έναν πυροβολισμό.