Κώστας Καραμανλής: «Πρέπει να μας προβληματίσει η αποτελεσματικότητα της πολιτικής των ‘‘ήρεμων νερών’’!»- Ο πρώην πρωθυπουργός και πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας στηλίτευσε την αδιέξοδη διπλωματία του κατευνασμού και της παθητικότητας του Κυριάκου Μητσοτάκη με τους Τούρκους στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο

Η χθεσινή δημόσια τοποθέτηση του Κώστα Καραμανλή, σε εκδήλωση για το βιβλίο των Αρβανιτόπουλου και Φίλη, ήρθε να ταράξει τα ήδη ταραγμένα νερά της συζήτησης γύρω από τα ελληνοτουρκικά και να θέσει με τρόπο σαφή και δίχως υπεκφυγές υπό αμφισβήτηση την κυρίαρχη κυβερνητική προσέγγιση των λεγόμενων «ήρεμων νερών», όπως αυτή έχει διαμορφωθεί επί των ημερών του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Κώστας Καραμανλής: «Πρέπει να μας προβληματίσει η αποτελεσματικότητα της πολιτικής των ‘‘ήρεμων νερών’’!»- Ο πρώην πρωθυπουργός και πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας στηλίτευσε την αδιέξοδη διπλωματία του κατευνασμού και της παθητικότητας του Κυριάκου Μητσοτάκη με τους Τούρκους στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο

Ο πρώην πρωθυπουργός και πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας δεν περιορίστηκε σε υπαινιγμούς αλλά αντιθέτως άνοιξε ευθέως τη συζήτηση για την αποτελεσματικότητα της συγκεκριμένης στρατηγικής, αφήνοντας να εννοηθεί ότι η πολιτική κατευνασμού, όπως εκλαμβάνεται και εφαρμόζεται, ενδέχεται να παράγει αποτελέσματα αντίθετα από τα επιδιωκόμενα.

Όπως χαρακτηριστικά σημείωσε, «πρέπει να μας προβληματίσει η αποτελεσματικότητα της πολιτικής των ‘‘ήρεμων νερών’’»!

Μια φράση που, ειπωμένη στο συγκεκριμένο πολιτικό και γεωστρατηγικό πλαίσιο, αποκτά βαρύτητα πέρα από τη συνήθη ρητορική των δημόσιων παρεμβάσεων.

Και δεν έμεινε εκεί. Ο Κώστας Καραμανλής προχώρησε ένα βήμα παραπέρα, περιγράφοντας το πώς η ελληνική αυτοσυγκράτηση μπορεί να μεταφράζεται απέναντι στην Άγκυρα όχι ως ένδειξη υπευθυνότητας, αλλά ως έμμεση αποδοχή υποχώρησης.

Κώστας Καραμανλής: «Πρέπει να μας προβληματίσει η αποτελεσματικότητα της πολιτικής των ‘‘ήρεμων νερών’’!»- Ο πρώην πρωθυπουργός και πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας στηλίτευσε την αδιέξοδη διπλωματία του κατευνασμού και της παθητικότητας του Κυριάκου Μητσοτάκη με τους Τούρκους στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο

Όπως τόνισε, η πολιτική αυτή «απαλλάσσει την Τουρκία από το βάρος της επιθετικής της συμπεριφοράς στα μάτια των τρίτων – υποκριτικά βέβαια, γιατί τους βολεύει» και έτσι «το κόστος καθίσταται δυσανάλογα μεγαλύτερο από το επιδιωκόμενο υποτιθέμενο όφελος».

Η διατύπωση αυτή, αιχμηρή και σχεδόν δηλητηριώδης στον υπαινιγμό της, δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες: ο πρώην πρωθυπουργός δεν αμφισβητεί μόνο τα εργαλεία της εξωτερικής πολιτικής, αλλά και τη συνολική φιλοσοφία που τα διέπει, όπως μάλιστα αυτή έχει υιοθετηθεί και εφαρμόζεται από το Μέγαρο Μαξίμου.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, δεν είναι λίγοι όσοι αναρωτιούνται αν η παρέμβαση αυτή αποτελεί μεμονωμένη διαφοροποίηση ή εντάσσεται σε μια ευρύτερη αναθεώρηση στάσεων στο εσωτερικό του πολιτικού συστήματος.

Εξάλλου, δεν πέρασε απαρατήρητο ότι αντίστοιχες επισημάνσεις, με διαφορετική βεβαίως ρητορική, έχει προσφάτως διατυπώσει και ο Νίκος Δένδιας, γεγονός που προσδίδει επιπλέον βάρος στη συζήτηση γύρω από την κατεύθυνση της ελληνικής στρατηγικής στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.