Κραυγή αγωνίας από τους επιστήμονες: Οι πάγοι στην Γροιλανδία λιώνουν 17 φορές πιο γρήγορα λόγω της Κλιματικής Αλλαγής

Στη Γροιλανδία και την Ισλανδία σημειώθηκαν πρωτοφανείς θερμοκρασίες τον Μάιο, με αποτέλεσμα να αυξηθεί δραματικά η τήξη πάγων, σύμφωνα με έκθεση του επιστημονικού δικτύου World Weather Attribution (WWA).

Κατά τη διάρκεια του πρωτοφανούς ανοιξιάτικου καύσωνα, το στρώμα πάγου της Γροιλανδίας έλιωσε 17 φορές ταχύτερα σε σχέση με τον ιστορικό μέσο όρο. Η αιτία, όπως αναφέρουν οι επιστήμονες, είναι η κλιματική αλλαγή, η οποία κάνει τέτοια φαινόμενα «αδύνατα» να συμβούν χωρίς την ανθρώπινη παρέμβαση στο κλίμα.

«Ο ρυθμός τήξης της παγοκάλυψης αυξήθηκε κατά 17 φορές, γεγονός που οδηγεί σε ταχύτερη άνοδο της στάθμης της θάλασσας απ’ ό,τι θα βλέπαμε χωρίς τον καύσωνα», δήλωσε η Φρίντερικε Ότο, αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Imperial College του Λονδίνου και συντάκτρια της έκθεσης.

Στην Ισλανδία, η θερμοκρασία στις 15 Μαΐου ξεπέρασε τους 26°C, ρεκόρ για την εποχή, ξεπερνώντας κατά 13 βαθμούς Κελσίου τον μέσο όρο της περιόδου 1991–2020. Το 94% των μετεωρολογικών σταθμών της χώρας κατέγραψε υψηλότερες θερμοκρασίες από κάθε άλλη φορά για τον μήνα Μάιο, σύμφωνα με την εθνική μετεωρολογική υπηρεσία.

Στην ανατολική Γροιλανδία, η υψηλότερη θερμοκρασία ήταν περίπου 3,9°C υψηλότερη από τα προ-βιομηχανικά επίπεδα, αναφέρει η WWA. Αν και μια θερμοκρασία 20°C δεν φαίνεται εξαιρετικά υψηλή για άλλες περιοχές, για την Αρκτική αποτελεί σοβαρή απειλή.

Οι συνέπειες είναι παγκόσμιες. Το λιώσιμο των πάγων επιταχύνει την άνοδο της στάθμης της θάλασσας, επηρεάζοντας όχι μόνο τις τοπικές κοινότητες, αλλά και παράκτιες περιοχές σε όλο τον κόσμο. Οι αυτόχθονες πληθυσμοί της Γροιλανδίας βλέπουν την παραδοσιακή ζωή τους να απειλείται, καθώς δεν μπορούν πλέον να κυνηγούν πάνω στον πάγο με την ίδια ασφάλεια.

Επιπλέον, οι υποδομές στις δύο χώρες δεν είναι σχεδιασμένες για τέτοιες θερμοκρασίες. Οι καύσωνες προκαλούν ταχύτερη τήξη των πάγων, οδηγώντας σε πλημμύρες και καταστροφές σε δρόμους και κτίρια, σύμφωνα με την έκθεση της WWA.

Η πιθανότητα εμφάνισης τέτοιων ακραίων θερμοκρασιών ενδέχεται πλέον να επαναλαμβάνεται κάθε 100 χρόνια, αριθμός που μειώνεται όσο η κλιματική κρίση εντείνεται.