Κρίση των Ιμίων: Συνεχίζουν τις προκλήσεις οι Τούρκοι και μιλούν σήμερα για «νίκη» στα Ίμια επεκτείνοντας το αφήγημα έως τα 12 μίλια στο Αιγαίο!

Με τα γνωστά πλέον «αν και θα μπορούσαμε…» και τις εκ των υστέρων διαπιστώσεις ότι «τους είχαμε», δεν ωραιοποιείται καμία εθνική ήττα.

Κρίση των Ιμίων: Συνεχίζουν τις προκλήσεις οι Τούρκοι και μιλούν σήμερα για «νίκη» στα Ίμια επεκτείνοντας το αφήγημα έως τα 12 μίλια στο Αιγαίο!

Αντίθετα, τα διδάγματα της κρίσης των Ιμίων οφείλουν να μετατραπούν σε συλλογικό βίωμα και σε ουσιαστική αλλαγή στάσης, τόσο σε πολιτικό όσο και σε στρατιωτικό επίπεδο, ενόψει μιας νέας –και πιθανής– κρίσης στο Αιγαίο. Οι Τούρκοι, άλλωστε, έχουν αποδείξει διαχρονικά ότι αντιλαμβάνονται μόνο τη γλώσσα της αποφασιστικότητας και της «επακούμβησης».

Η σημερινή ημέρα αποτελεί επέτειο της κρίσης των Ιμίων, όχι μόνο για την Ελλάδα, που τότε θρήνησε την απώλεια τριών άξιων στρατιωτικών, αλλά και για την Τουρκία. Στη γειτονική χώρα, αναλυτές και «ειδικοί» επανέρχονται στο γεγονός, μιλώντας ανοιχτά για επικράτηση επί της Δυτικής Ίμιας χωρίς να πέσει ούτε μία σφαίρα, χαρακτηρίζοντας την εξέλιξη εκείνης της νύχτας ως ξεκάθαρη «τουρκική νίκη».

Από εκείνη τη μοιραία ημέρα του 1996 έχουν γραφτεί και ειπωθεί αναρίθμητα σενάρια για το τι μπορούσε να γίνει και τελικά δεν έγινε. Απόστρατοι ανώτατοι αξιωματικοί, πολιτικοί και αναλυτές ανατρέχουν διαρκώς στα «αν» και στα «θα μπορούσαμε», χωρίς όμως να αγγίζουν πάντα τον πυρήνα του προβλήματος.

Η ουσία τότε ήταν σαφής: μια φοβική ελληνική πολιτική ηγεσία, χωρίς ξεκάθαρο στόχο και χωρίς τη βούληση να ακυρώσει τα τουρκικά σχέδια, τα οποία είχαν ήδη γίνει εμφανή. Παράλληλα, η στρατιωτική ηγεσία δεν προχώρησε σε όλες τις απαιτούμενες ενέργειες ώστε να διασφαλιστεί ότι δεν θα καταληφθεί ελληνικό έδαφος στη Δυτική Ίμια, επιτρέποντας τελικά την τουρκική αποβίβαση και, το σημαντικότερο, μη δίνοντας ποτέ εντολή για ανακατάληψη της βραχονησίδας.

Το ζήτημα της μη ανακατάληψης αποτελεί ένα από τα πιο σκοτεινά κεφάλαια της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Εκεί όπου τα «αν» και τα «θα μπορούσαμε» διαδέχονται το ένα το άλλο, αλλά η ιστορία έχει ήδη γραφτεί. Οι Τούρκοι ανέβηκαν, όπως ανέβηκαν, στη βραχονησίδα της Δυτικής Ίμιας· οι ελληνικές δυνάμεις όμως δεν έλαβαν ποτέ την εντολή να τους ρίξουν στη θάλασσα. Και αυτό το γεγονός καθόρισε την εξέλιξη.

Η συνεχής ανακύκλωση του αφηγήματος «θα μπορούσαμε να τους διαλύσουμε» δεν προσφέρει απολύτως τίποτα σήμερα. Αντίθετα, η κρίση των Ιμίων θα έπρεπε να διδάσκεται συστηματικά σε όλες τις στρατιωτικές σχολές –ιδίως του Στρατού Ξηράς– ως παράδειγμα προς αποφυγή, ώστε να μην επαναληφθεί ποτέ ξανά.

Η Ελλάδα δεν αντέχει άλλα στρατηγικά λάθη, ειδικά σε μια περίοδο όπου η Τουρκία επιχειρεί να κεφαλαιοποιήσει, σχεδόν τρεις δεκαετίες μετά, τα αποτελέσματα της κρίσης των Ιμίων στο Αιγαίο. Οι γείτονες, όπως αποδεικνύεται, αντιλαμβάνονται μόνο την αποφασιστική στάση και την έμπρακτη αποτροπή – κάτι που εφαρμόστηκε με επιτυχία το 2020 στο Αιγαίο, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη στάση του τότε Αντιπλοιάρχου κ. Σαλιάρη.

Κρίση των Ιμίων: Συνεχίζουν τις προκλήσεις οι Τούρκοι και μιλούν σήμερα για «νίκη» στα Ίμια επεκτείνοντας το αφήγημα έως τα 12 μίλια στο Αιγαίο!

Σήμερα, Τούρκοι αναλυτές και ειδικά ο Mehmet Dilbaz, επανέρχονται στα γεγονότα, επισημαίνοντας ότι «τα περιστατικά σε δύο νησίδες στο κέντρο του Αιγαίου έφεραν την Ελλάδα και την Τουρκία στο χείλος μιας σπάνιας ένοπλης σύγκρουσης στην ιστορία του ΝΑΤΟ». Όπως υποστηρίζει, η διαμάχη για τη σημαία στην Ίμια (Καρντάκ, κατά την τουρκική ονομασία) δεν ήταν μια απλή υποσημείωση, αλλά η πρώτη ορατή εκδήλωση μιας γεωπολιτικής εξίσωσης που παραμένει ενεργή μέχρι σήμερα.

Από την προσάραξη ενός τουρκικού πλοίου έως την απογείωση της κρίσης, το ερώτημα μετατοπίστηκε γρήγορα από τη διάσωση στο θεμελιώδες «ποιανού είναι αυτά τα χωρικά ύδατα». Η παρέμβαση της τουρκικής εφημερίδας Hürriyet, η αφαίρεση της ελληνικής σημαίας και η επαναφορά της από ελληνικές ειδικές δυνάμεις, μετέτρεψαν το θέμα από δημοσιογραφικό σε καθαρά στρατιωτικό.

Η είσοδος των ναυτικών δυνάμεων, οι πτήσεις μαχητικών εντός εμβέλειας βολής και, τελικά, η νυχτερινή επιχείρηση Τούρκων κομάντος στις 31 Ιανουαρίου, κατέστησαν τον πόλεμο στο Αιγαίο μια απολύτως ρεαλιστική πιθανότητα. Η κατάρριψη του ελληνικού ελικοπτέρου και ο θάνατος των τριών αξιωματικών αποτέλεσαν το τραγικό αποκορύφωμα, πριν η αμερικανική παρέμβαση «παγώσει» την κρίση με τη γνωστή φόρμουλα «όχι σημαίες, όχι στρατιώτες, όχι πλοία».

Ωστόσο, το ζήτημα των Ιμίων δεν επιλύθηκε ποτέ. Απλώς πάγωσε. Διότι το διακύβευμα δεν ήταν δύο βραχονησίδες, αλλά το συνολικό καθεστώς του Αιγαίου.

Σήμερα, σχεδόν τρεις δεκαετίες μετά, η ίδια συζήτηση επιστρέφει με νέο τίτλο: τα 12 ναυτικά μίλια. Η πρόθεση της Ελλάδας να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα σημαίνει δραστική αλλαγή του χάρτη και του ελέγχου στο Αιγαίο, κάτι που η Τουρκία θεωρεί αιτία πολέμου από το 1995. Και αυτό δεν είναι θέμα συναισθημάτων, αλλά σκληρού γεωπολιτικού υπολογισμού, αφού υφαλοκρηπίδα, εναέριος χώρος, FIR, αποστρατιωτικοποίηση νησιών και αμφισβητούμενες νησίδες συνδέονται άρρηκτα.

Υπό αυτό το πρίσμα, τα Ίμια δεν ήταν ένα μεμονωμένο επεισόδιο, αλλά το κατώφλι που αποκάλυψε τις σιωπηρές ισορροπίες κυριαρχίας στο Αιγαίο. Όταν αυτές διαταράσσονται, οι κρίσεις επανέρχονται – απλώς με πιο σύνθετο και στρατηγικό περιεχόμενο.

Όπως όλα δείχνουν, η Τουρκία έχει ήδη προετοιμάσει το έδαφος για την επόμενη κρίση. Το μόνο που απομένει είναι το πότε και το πού. Η ελληνική πλευρά γνωρίζει τα δεδομένα και αυτή τη φορά οφείλει να είναι έτοιμη. Γιατί στο Αιγαίο, η αποτροπή δεν είναι θεωρία – είναι πράξη. Και, αν χρειαστεί, «επακούμβηση».