Κριτική προς την Κυβέρνηση από τον Ευάγγελο Μυτιληναίο γιατί άφησε σχεδόν απ’ έξω τις Ελληνικές εταιρείες από τη ναυπήγηση των τεσσάρων Belharra της Γαλλικής Naval Group – Τι είπε για τις δυνατότητες συμπαραγωγής του Γαλλικού και του Ελληνικού Αμυντικού Τομέα για την ναυπήγηση και Ελληνικών υποβρυχίων

Ο επικεφαλής της Metlen, Ευάγγελος Μυτιληναίος, άσκησε αιχμηρή κριτική στον τρόπο με τον οποίο διαχειρίστηκε η κυβέρνηση το πρόγραμμα των φρεγατών Belharra, επισημαίνοντας ότι οι ελληνικές επιχειρήσεις έμειναν ουσιαστικά στο περιθώριο ενός κορυφαίου εξοπλιστικού προγράμματος στρατηγικής σημασίας.

Μιλώντας στο Ελληνογαλλικό Forum στην Αθήνα, με αφορμή την ανανέωση της στρατηγικής συνεργασίας ανάμεσα στον πρωθυπουργό Κυριάκος Μητσοτάκης και τον Γάλλο πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν, ο Μυτιληναίος υπογράμμισε ότι η ελληνική αμυντική βιομηχανία διαθέτει πλέον τις υποδομές, την τεχνογνωσία και τη βιομηχανική δυνατότητα για να αναλάβει πολύ πιο ουσιαστικό ρόλο σε μεγάλα αμυντικά projects.

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στις δυνατότητες συνεργασίας με τη γαλλική Naval Group, περιγράφοντας ένα μοντέλο βαθύτερης συμπαραγωγής που δεν θα περιορίζεται μόνο στις φρεγάτες, αλλά θα μπορούσε να επεκταθεί ακόμη και στην κατασκευή νέας γενιάς υποβρυχίων στην Ελλάδα.

Όπως εξήγησε, η χώρα έχει ήδη τις βάσεις για να προχωρήσει σε ναυπήγηση υποβρυχίων, ωστόσο για πιο προηγμένα συστήματα απαιτείται τεχνολογική συνεργασία με τη γαλλική πλευρά. Σε αυτό το πλαίσιο, υπενθύμισε το πρόσφατο μνημόνιο συνεργασίας μεταξύ της Metlen και της Naval Group, χαρακτηρίζοντάς το παράδειγμα στρατηγικής σύμπραξης αμοιβαίου οφέλους.

Κατά τον ίδιο, η Ελλάδα χρειάζεται τέσσερα νέα υποβρύχια ώστε να ενισχύσει τις επιχειρησιακές δυνατότητες του Πολεμικού Ναυτικού και να διατηρήσει την ισορροπία ισχύος στο Αιγαίο, κάτι που καθιστά αναγκαία τη μεταφορά τεχνογνωσίας και τη βιομηχανική ενεργοποίηση εγχώριων εγκαταστάσεων.

Ο Μυτιληναίος στάθηκε ιδιαίτερα στα λάθη που έγιναν στο πρόγραμμα των φρεγατών Belharra, σημειώνοντας ότι η ουσιαστική εμπλοκή ελληνικών εταιρειών καθυστέρησε υπερβολικά, καθώς ενεργοποιήθηκε μόλις στην παραγγελία του τέταρτου πλοίου και όχι από την πρώτη μονάδα, γεγονός που –κατά την άποψή του– στέρησε από τη χώρα πολύτιμη προστιθέμενη αξία, τεχνογνωσία και βιομηχανικό έργο.

Το μήνυμά του ήταν σαφές: σε κάθε μεγάλο εξοπλιστικό πρόγραμμα, η ελληνική συμμετοχή δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως δευτερεύουσα επιλογή ή καθυστερημένη προσθήκη, αλλά πρέπει να αποτελεί βασικό πυλώνα από το ξεκίνημα του σχεδιασμού.

Η τοποθέτησή του εντάσσεται σε μια ευρύτερη συζήτηση για την ενίσχυση της αμυντικής αυτονομίας της Ελλάδας και της Ευρώπης, με στόχο όχι μόνο την προμήθεια οπλικών συστημάτων αλλά και τη δημιουργία πραγματικής εγχώριας βιομηχανικής ισχύος που θα στηρίζει μακροπρόθεσμα τις αμυντικές ανάγκες της χώρας.