Κυριακή Γρίβα: Δεν χρειάζονται μνημεία, στο σημείο της σφαγής της- Κανένα άγαλμα δεν μπορεί να αναπληρώσει τη ζωή που χάθηκε έξω από το αστυνομικό τμήμα στους Αγίους Αναργύρους

Ένας χρόνος πέρασε από τη σφαγή της 28χρονης Κυριακής Γρίβα έξω από το Αστυνομικό Τμήμα Αγίων Αναργύρων όπου ο πρώην σύντροφός της τής κατάφερε πέντε μαχαιριές, λίγα μέτρα από τον σκοπό. Μια γυναίκα που απευθύνθηκε στις αρχές ζητώντας προστασία από τον πρώην σύντροφό της και αντί να βρει ασφάλεια, άφησε την τελευταία της πνοή λίγα μόλις μέτρα μακριά από τους ένστολους, μπροστά στη σκοπιά του τμήματος.

Σήμερα, στον ίδιο χώρο, τοποθετείται μνημείο προς τιμήν της Κυριακής Γρίβα. Προφανώς και είναι μια πράξη συμβολική, που όμως δεν αρκεί. Γιατί όση συγκίνηση κι αν προκαλούν τα αποκαλυπτήρια, κανένα άγαλμα δεν μπορεί να αναπληρώσει τη ζωή που χάθηκε, ούτε να διορθώσει τις εγκληματικές παραλείψεις της πολιτείας και της αστυνομίας.

Απόψε στις 18:00 θα γίνουν τα αποκαλυπτήρια του μνημείου στη μνήμη της Κυριακής Γρίβα, έξω από το Αστυνομικό Τμήμα των Αγίων Αναργύρων, στο ίδιο σημείο όπου ακριβώς πριν από έναν χρόνο έπεσε θύμα βάναυσης δολοφονίας από τον 39χρονο σύντροφό της χωρίς να δεχτεί την παραμικρή συμπόνια και βοήθεια.

Στην τελετή στην μνήμη της άτυχης αυτής γυναίκας πρόκειται να παρευρίσκονται οι γονείς της,  Κυριακής, εκπρόσωποι του Δήμου και απλοί πολίτες προκειμένου να αποτίσουν φόρο τιμής. Θα είναι όμως καθαρή υποκρισία να βρεθούν και αστυνομικοί από το τμήμα Αγίων Αναργύρων….

Η Κυριακή Γρίβα πριν από ένα χρόνο δεν δολοφονήθηκε απλώς από τον πρώην της

Το άτυχο κορίτσι δολοφονήθηκε και από την αδιαφορία, την αναλγησία και την ανικανότητα ενός συστήματος που έχει αφήσει τις γυναίκες έκθετες. Όταν μια νέα γυναίκα απευθύνεται τρομοκρατημένη στο αστυνομικό τμήμα και της απαντούν «το περιπολικό δεν είναι ταξί», τότε το πρόβλημα δεν είναι μεμονωμένο – είναι βαθιά συστημικό.

Ο πατέρας της, Σάκης Γρίβας, μίλησε συγκινημένος στο Δημοτικό Συμβούλιο Αγίων Αναργύρων-Καματερού, τονίζοντας την ανάγκη ευαισθητοποίησης. Αλλά τα λόγια δεν φτάνουν, όταν η αστυνομία συνεχίζει να παραμένει παθητικός παρατηρητής ακόμα και όταν ο κίνδυνος είναι μπροστά της. Όταν οι απειλές είναι γνωστές, οι καταγγελίες έχουν γίνει, και η τραγωδία τελικά εκτυλίσσεται κυριολεκτικά έξω από το τμήμα.

Η μητέρα της Κυριακής, με λόγια που ραγίζουν καρδιές, ζητά ακόμη και σήμερα να της δοθούν τα ματωμένα ρούχα της κόρης της, για να τα κρατήσει στην αγκαλιά της. Αντί για δικαιοσύνη, βιώνει την αδικία ενός συστήματος που την άφησε χωρίς απαντήσεις. Και οι αρμόδιοι, ακόμη κι έναν χρόνο μετά, μοιάζουν να μην έχουν αντιληφθεί τι σημαίνει ευθύνη.

Ο δράστης νοσηλεύεται στην ψυχιατρική πτέρυγα των φυλακών. Η πολιτεία, αμέσως μετά το έγκλημα, έσπευσε να ανακοινώσει νέα πρωτόκολλα προστασίας, σαν να προσπαθεί να δείξει ότι «έκανε κάτι». Αλλά οι αλλαγές δεν έρχονται με υπουργικές δηλώσεις και υποσχέσεις σε μικρόφωνα – έρχονται με πράξεις πριν να είναι αργά.

Ούτε τα γαρύφαλλα, ούτε τα λευκά μπαλόνια στο ετήσιο μνημόσυνο, ούτε τα δακρύβρεχτα ρεπορτάζ, μπορούν να αλλάξουν την αλήθεια: η Κυριακή φώναξε για βοήθεια, και κανείς δεν την άκουσε. Και το χειρότερο; Δεν ήταν η πρώτη, και δυστυχώς, δεν ήταν ούτε η τελευταία.

Αν θέλουμε πραγματικά να τιμήσουμε τη μνήμη της Κυριακής, ας το κάνουμε όχι με μάρμαρα, αλλά με προστασία. Όχι με μνημεία, αλλά με πράξεις. Με άμεση ανταπόκριση σε καταγγελίες. Με ουσιαστική εκπαίδευση των αστυνομικών. Με ένα κράτος που θα είναι παρόν όχι μόνο όταν είναι αργά.

Γιατί η Κυριακή μπορεί να έπεσε θύμα ενός δολοφόνου, αλλά προδόθηκε πρώτα από εκείνους που είχαν καθήκον να την προστατεύσουν.