Κυβερνοπόλεμος στις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις: Μπορούν χάκερς να «τυφλώσουν» τα οπλικά μας συστήματα την ώρα της μάχης; – Η Μονάδα 1864, η μυστική ψηφιακή ασπίδα της Ελλάδας και ο αόρατος εχθρός που μπορεί να παραλύσει τη στρατιωτική μηχανή

Ένας αόρατος αλλά εξαιρετικά επικίνδυνος πόλεμος βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη και το πεδίο της αντιπαράθεσης δεν περιορίζεται πλέον στους αιθέρες, στη θάλασσα ή στα χερσαία σύνορα. Ο κυβερνοχώρος μετατρέπεται σε ένα από τα σημαντικότερα μέτωπα της σύγχρονης στρατιωτικής αναμέτρησης, με τις ψηφιακές επιθέσεις να μπορούν να προκαλέσουν σοβαρές δυσλειτουργίες ακόμη και στα πιο προηγμένα οπλικά συστήματα.

Το ερώτημα που προκαλεί έντονο προβληματισμό είναι αν τα ελληνικά οπλικά συστήματα μπορούν να αντέξουν μια συντονισμένη κυβερνοεπίθεση την πιο κρίσιμη στιγμή: λίγο πριν ή ακόμη και κατά τη διάρκεια μιας πολεμικής σύγκρουσης.

Η Ελλάδα επιχειρεί να ενισχύσει την ψηφιακή προστασία των Ενόπλων Δυνάμεων, καθώς η εξάρτηση των σύγχρονων στρατιωτικών μέσων από λογισμικό, δίκτυα επικοινωνίας και δορυφορικές υποδομές δημιουργεί νέες ευπάθειες.

Ο αόρατος εχθρός που μπορεί να παραλύσει τη στρατιωτική μηχανή

Τα σύγχρονα οπλικά συστήματα δεν λειτουργούν πλέον ως απομονωμένες μονάδες. Αεροσκάφη, ραντάρ, μη επανδρωμένα αεροσκάφη, συστήματα αεράμυνας και κέντρα διοίκησης ανταλλάσσουν συνεχώς πληροφορίες μέσω ψηφιακών δικτύων.

Αυτό σημαίνει ότι μια επιτυχημένη κυβερνοεπίθεση θα μπορούσε να δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα στην επικοινωνία, στη μεταφορά δεδομένων και στον συντονισμό στρατιωτικών επιχειρήσεων.

Ιδιαίτερα ευάλωτα θεωρούνται τα συστήματα που βασίζονται σε δορυφορικά σήματα και ασύρματες επικοινωνίες. Παρεμβολές, παραποίηση σημάτων και απόπειρες κατάληψης ελέγχου αποτελούν απειλές που απασχολούν πλέον όλες τις σύγχρονες στρατιωτικές ηγεσίες.

Ακόμη πιο ανησυχητική είναι η αξιοποίηση της Τεχνητής Νοημοσύνης από ομάδες χάκερ, καθώς τα αυτοματοποιημένα εργαλεία μπορούν να εντοπίζουν ψηφιακά κενά ασφαλείας με ολοένα μεγαλύτερη ταχύτητα.

Η Μονάδα 1864 στην πρώτη γραμμή της ψηφιακής άμυνας

Στην ελληνική προσπάθεια αντιμετώπισης αυτών των απειλών σημαντικό ρόλο διαδραματίζει η Διεύθυνση Πληροφορικής – Κυβερνοχώρου του ΓΕΕΘΑ, καθώς και η εξειδικευμένη Μονάδα 1864.

Η συγκεκριμένη μονάδα αποτελεί βασικό πυλώνα της επιχειρησιακής κυβερνοάμυνας των Ενόπλων Δυνάμεων και αξιοποιεί σύγχρονα τεχνολογικά εργαλεία για τον εντοπισμό και την αντιμετώπιση ψηφιακών απειλών.

Σύμφωνα με τον σχεδιασμό που παρουσιάζεται στο πλαίσιο της «Ατζέντας 2030», η Ελλάδα επενδύει σε συστήματα επιτήρησης δικτύων, τεχνολογίες τεχνητής νοημοσύνης και μηχανισμούς ταχείας αντίδρασης απέναντι σε επιθέσεις.

Στόχος είναι να εντοπίζονται εγκαίρως ύποπτες δραστηριότητες, πριν αυτές εξελιχθούν σε σοβαρό επιχειρησιακό πρόβλημα.

Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» και η μάχη για τον έλεγχο του λογισμικού

Ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα αφορά τον έλεγχο του λογισμικού που χρησιμοποιείται στα νέα εξοπλιστικά προγράμματα.

Ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται στη διατήρηση του πηγαίου κώδικα σε ελληνικά χέρια, ώστε να υπάρχει δυνατότητα ελέγχου και παρέμβασης στα συστήματα χωρίς απόλυτη εξάρτηση από ξένους κατασκευαστές.

Η συγκεκριμένη προσέγγιση συνδέεται και με τον σχεδιασμό του αντιαεροπορικού και αντι-drone θόλου «Ασπίδα του Αχιλλέα».

Η δυνατότητα ελέγχου του λογισμικού θεωρείται κρίσιμη για την αποφυγή ανεπιθύμητων παρεμβάσεων και τον περιορισμό πιθανών κρυφών ψηφιακών αδυναμιών.

Παράλληλα, προωθείται η ανάπτυξη εγχώριων κρυπτογραφημένων εφαρμογών, ασφαλών επικοινωνιών και τεχνολογιών που θα ενισχύσουν την αυτονομία των ελληνικών στρατιωτικών υποδομών.

Κλειστά στρατιωτικά δίκτυα και διεθνής συνεργασία

Ένα ακόμη μέτρο προστασίας είναι ο αυστηρός διαχωρισμός των κρίσιμων επιχειρησιακών δικτύων από το δημόσιο διαδίκτυο και τα υπόλοιπα διοικητικά συστήματα.

Με αυτόν τον τρόπο περιορίζονται οι πιθανές διαδρομές εισόδου για εξωτερικούς επιτιθέμενους.

Ταυτόχρονα, η Ελλάδα συμμετέχει σε διεθνείς μηχανισμούς ανταλλαγής πληροφοριών για νέες κυβερνοαπειλές, συνεργαζόμενη με το ΝΑΤΟ και ευρωπαϊκούς φορείς κυβερνοασφάλειας.

Σημαντικό εργαλείο αποτελούν και οι εξειδικευμένες ασκήσεις κυβερνοάμυνας, όπως η Locked Shields, κατά τις οποίες προσομοιώνονται επιθέσεις μεγάλης κλίμακας σε κρίσιμες υποδομές.

Μέσα από αυτές τις διαδικασίες επιχειρείται να εντοπιστούν αδυναμίες και να δοκιμαστούν οι δυνατότητες αντίδρασης των αρμόδιων υπηρεσιών.

Η μεγαλύτερη απειλή ίσως βρίσκεται πίσω από τις κλειστές πόρτες

Παρά τα μέτρα προστασίας, κανένα σύγχρονο ψηφιακό σύστημα δεν μπορεί να θεωρηθεί απολύτως απρόσβλητο.

Μάλιστα, ιδιαίτερο προβληματισμό προκαλούν οι κίνδυνοι που δεν προέρχονται απαραίτητα από μια απευθείας επίθεση μέσω διαδικτύου.

Μολυσμένα μέσα αποθήκευσης που χρησιμοποιούνται κατά τη συντήρηση, μη ελεγχόμενη φυσική πρόσβαση σε εγκαταστάσεις και αδυναμίες στην εφοδιαστική αλυσίδα των κατασκευαστών μπορούν να δημιουργήσουν σοβαρά προβλήματα ασφαλείας.

Αυτές οι απειλές καθιστούν αναγκαίο τον συνεχή έλεγχο όχι μόνο των ίδιων των οπλικών συστημάτων, αλλά και ολόκληρης της αλυσίδας υποστήριξης και συντήρησής τους.

Η νέα πραγματικότητα είναι σαφής: ο επόμενος πόλεμος δεν θα κριθεί αποκλειστικά από την ισχύ των πυραύλων, των μαχητικών και των αρμάτων μάχης. Θα κριθεί και από το ποιος μπορεί να προστατεύσει τα ψηφιακά του συστήματα όταν ο αντίπαλος επιχειρήσει να τα παραλύσει.

Για την Ελλάδα, η κυβερνοάμυνα αποτελεί πλέον κρίσιμο κομμάτι της εθνικής ασφάλειας. Το μεγάλο στοίχημα είναι η τεχνολογική αυτονομία, η συνεχής επιτήρηση και η διασφάλιση ότι τα ελληνικά οπλικά συστήματα θα παραμείνουν λειτουργικά ακόμη και απέναντι στις πιο εξελιγμένες ψηφιακές απειλές.

↑
Exit mobile version