Μακελειό στα Βορίζια: “Οι νεοδιοριζόμενοι φοβόμασταν για τη σωματική μας ακεραιότητα”, τόνισε εκπαιδευτικός.

Μία μαρτυρία πρώην εκπαιδευτικού στα Βορίζια ήρθε στη δημοσιότητα.

Ο ίδιος περιέγραψε, μιλώντας στο “Καλημέρα Ελλάδα” στον ΑΝΤ1, τον φόβο που κυριαρχούσε στους νεοδιορισμένους εκπαιδευτικούς, καθώς η καθημερινότητα στο χωριό δεν ήταν μόνο απαιτητική, αλλά και επικίνδυνη.

“Οι εκπαιδευτικοί έβλεπαν το χωριό Βορίζια γραμμένο στον κατάλογο των δυσπρόσιτων περιοχών του νομού. Οι σχέσεις μεταξύ των κατοίκων ήταν τεταμένες, οι διενέξεις πολλές και συχνά οι λύσεις δίνονταν με βία”, ανέφερε χαρακτηριστικά, τονίζοντας ότι η ένταση ήταν ορατή και στα ίδια τα παιδιά.

Όπως εξήγησε ο πρώην εκπαιδευτικός, “οι νεοδιοριζόμενοι φοβόμασταν για τη σωματκή μας ακεραιότητα. Συχνά προσπαθούσαμε να διαχειριστούμε την κατάσταση με άλλους συναδέλφους, αλλά τα ίδια τα παιδιά έλυναν τις διαφορές τους με βία”.

Αναφέρθηκε σε περιστατικά που σοκάρουν: από οδηγούς τουριστικών λεωφορείων που αρνούνταν να μπει στο χωριό μέχρι εκπαιδευτικούς που μετά τη λήξη της υπηρεσίας τους επέλεγαν να μην επιστρέψουν.

“Οι περισσότεροι νεοδιοριζόμενοι έρχονταν για τα μόρια και όχι με εξειδίκευση ή επιμόρφωση στη διαχείριση κρίσεων”, είπε.

“Οι μητέρες συχνά πρότειναν τη βία”

Ο πρώην εκπαιδευτικός δεν παρέλειψε να τονίσει τη ρίζα του προβλήματος. Όπως είπε, “οι απειλές ήταν καθημερινό φαινόμενο. Νέοι βανδάλιζαν τα αυτοκίνητά μας, προκαλούσαν ζημιές στα σχολικά κτίρια και δημιουργούσαν φασαρίες.

Και δυστυχώς, οι μητέρες συχνά πρότειναν τη βία ως μέσο για να λύσουν τα παιδιά τις διαφορές τους, ακόμα κι αν αυτός που δεχόταν την επίθεση ήταν ο δάσκαλος”, σημείωσε.

“Όσες μανάδες δεν έρχονταν στο σχολείο, χτυπούσαμε εμείς την πόρτα τους για να τους μιλήσουμε, τις περισσότερες φορές μάταια.

Από τους περίπου 60 μαθητές που φοιτούσαν την περίοδο εκείνη στο σχολείο, σαφώς υπήρχαν παιδιά για τα οποία ο δάσκαλος ήταν φάρος προόδου. Όμως κι αυτά σώπαιναν συχνά τρομαγμένα.

Ως διευθυντής προσπάθησα να αλλάξω τα πράγματα. Είχαμε σκεφτεί μήπως τα παιδιά πήγαιναν σε άλλα σχολεία άλλων οικισμών έστω σαν επισκέπτες, ώστε να ξεφύγουν από το μίσος, που κυριαρχούσε στο χωριό.

Από τότε άρχισαν πλέον να με απειλούν και δεν κρύβω ότι φοβόμουν για την σωματική μου ακεραιότητα”.

Κλείνοντας, ο εκπαιδευτικός, είπε ότι έφυγε… νύχτα από το χωριό, εμφανώς χολωμένος και τρομαγμένος: “Στο τέλος της θητείας μου, τα ξημερώματα, παρέδωσα τα κλειδιά, τις σφραγίδες του σχολείου και πικραμένος αποχώρησα…”