Μάνα Ειρήνης Μουρτζούκου: «Δεν νοιαζόταν για τα παιδιά της όλη μέρα γυρνούσε. Την παρακαλούσαμε να μείνει στο σπίτι»-«Ζήλευε ακόμη και την αναπνοή της»

Η αυλαία έπεσε για ένα από τα πιο σκοτεινά κεφάλαια εγκληματικότητας στη σύγχρονη Ελλάδα. Η ομολογία της Ειρήνης Μουρτζούκου για τη δολοφονία τεσσάρων παιδιών συγκλόνισε το πανελλήνιο, φέρνοντας στο φως φρικιαστικές λεπτομέρειες – και την απόλυτη οικογενειακή τραγωδία.

Μάνα Ειρήνης Μουρτζούκου: «Δεν νοιαζόταν για τα παιδιά της όλη μέρα γυρνούσε. Την παρακαλούσαμε να μείνει στο σπίτι»-«Ζήλευε ακόμη και την αναπνοή της»

Κομβικό ρόλο στην εξιχνίαση έπαιξε η ίδια της η μητέρα, η οποία έσπασε τη σιωπή της και κατέθεσε όσα ήξερε, ακόμα κι αν γνώριζε πως με αυτό υπέγραφε την καταδίκη του παιδιού της. «Δεν είχα άλλη επιλογή από το να πω την αλήθεια» δηλώνει η ίδια, λίγες ώρες μετά την επίσημη ανακοίνωση της σύλληψης από το Ανθρωποκτονιών.

Η γυναίκα παραδέχεται πως για χρόνια ζούσε με τη φριχτή υποψία – μα δεν άντεχε να τη βάλει σε λόγια. «Ως μάνα δεν ήθελα να το πιστέψω. Έλεγα “όχι, τουλάχιστον τα δικά της παιδιά δεν θα τα πειράξει”».

Μιλώντας στην κάμερα, με δάκρυα και φανερό σοκ, θυμάται το τηλεφώνημα που την λύγισε: «Με έπαιρνε πάντα αφού είχαν πεθάνει τα παιδιά. Μάλλον για να της πω τι να κάνει. Το μωρό της Κατερίνας, για παράδειγμα, το είδα εγώ και της είπα ότι ήταν νεκρό».

Η ίδια αποκαλύπτει πως η Ειρήνη ήταν παντελώς αδιάφορη για τα παιδιά της. «Όλη μέρα γυρνούσε έξω, δεν τα φρόντιζε. Εμείς τα μεγαλώναμε». Μάλιστα, περιγράφει περιστατικά που κόβουν την ανάσα.

«Μία μέρα του Σταυρού, θέλαμε να πάμε στην εκκλησία και της είπαμε να μείνει να το προσέχει. Στην αρχή αντέδρασε αλλά την πείσαμε. Δεν είχε περάσει μισή ώρα και ανέβηκα πάνω – τη βρήκα με το μωρό ημιλιπόθυμο στην αγκαλιά. Το στόμα του είχε μελανιάσει. Πήγαινε να του ρίξει νερό στο πρόσωπο και μου είπε πως “είχε μάτι”! Το πήρα από τα χέρια της και του έκανα μαλάξεις μέχρι να το επαναφέρω».

Η μητέρα περιγράφει πως είχε καταθέσει ακόμα και ασφαλιστικά μέτρα εναντίον της. «Δεν είχα άλλη λύση. Το έκανα μήπως και ξυπνήσει. Να την καλύψω; Πώς; Παιδιά πέθαιναν πίσω της».

Η πιο ανατριχιαστική αποκάλυψη αφορά μια αποτυχημένη απόπειρα. «Ήμουν παρούσα. Το παιδί της, τη Μαρία Φρειδερίκη, την έσωσα εγώ. Ήταν 20 ημερών. Αν δεν ήμουν εκεί, θα είχε πεθάνει. Το ασθενοφόρο το κάλεσα εγώ. Εκείνη έλεγε πως δεν έχει τίποτα».

Μάνα Ειρήνης Μουρτζούκου: «Δεν νοιαζόταν για τα παιδιά της όλη μέρα γυρνούσε. Την παρακαλούσαμε να μείνει στο σπίτι»-«Ζήλευε ακόμη και την αναπνοή της»

Η μάνα της Μουρτζούκου εξιστορεί κι άλλο επεισόδιο, το 2016, με παιδάκι που σώθηκε την τελευταία στιγμή: «Η Ρένα άπλωνε ρούχα, εγώ μαγείρευα. Ξαφνικά η Ειρήνη μας είπε πως το μωρό δεν ήταν καλά. Ήταν κυανό, χωρίς οξυγόνο. Του έδωσα το φιλί της ζωής και έκλαψε. Καλέσαμε ασθενοφόρο».

Οι αποκαλύψεις δεν σταματούν στα εγκλήματα κατά των παιδιών. Η μητέρα περιγράφει και ένα ανατριχιαστικό ιστορικό βίας στις ερωτικές σχέσεις της κόρης της. «Για την απόπειρα ανθρωποκτονίας που λένε, ξέρω ότι το έχει ξανακάνει. Την είχε δέσει κοπέλα με κορδόνι στο λαιμό. Σώθηκε επειδή χτύπησε το πάτωμα και την άκουσαν από κάτω. Ήταν 18 χρονών το κορίτσι τότε. Η Ειρήνη ζήλευε ακόμα και την αναπνοή της. Έλεγχε τα κινητά, απαντούσε η ίδια. Της έλεγα πως πάει προς τον γκρεμό».

Η ίδια είχε ειδοποιηθεί από φίλες για να πάει στο σπίτι. «Όταν έφτασα, η κοπέλα ήταν σε άθλια κατάσταση, με σημάδια ξυλοδαρμού. Η Ειρήνη απαθής. Ό,τι και να της λέγαμε, τίποτα δεν άλλαζε. Την πήγαινα σε ψυχολόγους αλλά δεν έμπαινε ποτέ στο γραφείο».

Το πιο σκληρό κομμάτι της εξομολόγησης είναι η ωμή παραδοχή της οργής και του πένθους: «Μπορεί να είναι παιδί μου, αλλά εξαιτίας της έχασα το άλλο μου παιδί, τα εγγόνια μου, τον πατέρα μου από τη στεναχώρια. Κόντεψα να χάσω και την αδερφή μου. Πώς να σταθώ όρθια; Ας με λένε αναίσθητη. Έπρεπε να αντέξω».

Η ίδια δηλώνει πως δεν σκοπεύει να την πλησιάσει στα δικαστήρια. «Μετά την ομολογία της, δεν θέλω. Μου βγαίνει θυμός. Δεν θα την πλησιάσω ποτέ ξανά».

Ένα δράμα δίχως προηγούμενο – και μια μητέρα που έγινε η μοιραία μάρτυρας κατηγορίας, σπάζοντας το τελευταίο ταμπού: να καταθέσει εναντίον του ίδιου της του παιδιού, για να αποδοθεί δικαιοσύνη στα παιδιά που χάθηκαν τόσο φρικτά.