Μαρία Καρυστιανού: Η επικεφαλής της «Ελπίδας για Δημοκρατία» μίλησε στην τηλεόραση και εξήγησε γιατί δεν συμφωνεί με τον όρο «γυναικοκτονία»

Η Μαρία Καρυστιανού, επικεφαλής του κόμματος «Ελπίδα για τη Δημοκρατία», τοποθετήθηκε για τον όρο «γυναικοκτονία», επιχειρώντας να αποσαφηνίσει τη θέση της αλλά και να εξηγήσει γιατί διαφωνεί με τη χρήση του, όπως έχει διαμορφωθεί στον δημόσιο λόγο.

Μαρία Καρυστιανού: Η επικεφαλής της «Ελπίδας για Δημοκρατία» μίλησε στην τηλεόραση και εξήγησε γιατί δεν συμφωνεί με τον όρο «γυναικοκτονία»

Μιλώντας σε τηλεοπτική εκπομπή, υπογράμμισε ότι η έννοια αυτή, όπως χρησιμοποιείται, δημιουργεί διαχωρισμούς ανάμεσα στα φύλα και να ενισχύει στερεοτυπικές αντιλήψεις για τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία.

Παράλληλα, στάθηκε στη νομική διάσταση του ζητήματος, επισημαίνοντας ότι η αξία της ανθρώπινης ζωής παραμένει ενιαία και αδιαίρετη, ανεξαρτήτως φύλου, εθνικότητας ή ηλικίας.

Όπως ανέφερε, «Από νομικής πλευράς, η αξία της ανθρώπινης ζωής είναι ίδια, είτε μιλάμε για γυναίκα, είτε μιλάμε για άντρα, είτε μιλάμε για παιδιά, είτε μιλάμε για Έλληνες, είτε μιλάμε για ξένους.

Γι’ αυτό και οι ανθρωποκτονίες επισύρουν τις μέγιστες των ποινών, χωρίς διάκριση.

Το όλο θέμα είναι, εξετάζοντας τη γυναικοκτονία από την κοινωνική πλευρά.

Διότι η δολοφονία των γυναικών ως αποτέλεσμα έμφυλης βίας είναι ένα παλιό βαθύ τραύμα της κοινωνίας που έχει πολυπαραγοντική αιτιολογία».

Συνεχίζοντας την τοποθέτησή της, έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στην κοινωνική και συμβολική διάσταση του όρου, εκφράζοντας τον προβληματισμό της ότι μπορεί να λειτουργήσει διχαστικά ή να παγιώσει την εικόνα της γυναίκας ως «αδύναμου φύλου».

Μαρία Καρυστιανού: Η επικεφαλής της «Ελπίδας για Δημοκρατία» μίλησε στην τηλεόραση και εξήγησε γιατί δεν συμφωνεί με τον όρο «γυναικοκτονία»

Όπως χαρακτηριστικά σημείωσε: «Ως γυναίκα πάντως, θα σας πω, με τον κίνδυνο να δεχθώ επίθεση, ότι ο όρος γυναικοκτονία τονίζει τη διάκριση μεταξύ γυναικών και ανδρών.

Και το χειρότερο είναι ότι τοποθετεί τη γυναίκα στις ευάλωτες ομάδες υπό το χαρακτηριστικό του αδύναμου φύλου.

Εγώ δεν πιστεύω καθόλου ότι η γυναίκα ανήκει στο αδύναμο φύλο.

Ούτε έχει λάβει τη θέση που της αξίζει στην κοινωνία, κάτι που εύχομαι να συμβεί σύντομα.

Επομένως, ορολογίες που μπορεί να διχάσουν ή δράσεις που ενισχύουν τη φυλετική διάκριση θεωρώ ότι λειτουργούν αντίθετα.

Αν αναφερόμαστε στη σωματική ρώμη είναι διαφορετικό.

Τα θύματα πεθαίνουν όχι γιατί είναι πιο αδύναμα και δεν μπορούν να αμυνθούν.

Πεθάνουν γιατί κάποιος θεωρεί ότι τους ανήκει. Είναι εγκλήματα, πάθους, εμμονής. Έχουμε άλλα θέματα».