Μαρίλια και Εβελίνα: «Ανύπαρκτες» για το δικαστήριο κι ας κάηκαν στο Μάτι

Η δίκη για την καταστροφική πυρκαγιά στο Μάτι περνά σε μια νέα και κρίσιμη φάση, καθώς την Τετάρτη 12 Μαρτίου ο Εισαγγελέας θα ανακοινώσει την αγόρευση σχετικά με την ενοχή ή μη των 21 κατηγορουμένων για την τραγωδία που συγκλόνισε τη χώρα. Η φωτιά, που εκδηλώθηκε στις 23 Ιουλίου 2018 στην Ανατολική Αττική, είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο 104 ανθρώπων και τον τραυματισμό δεκάδων άλλων.

Μαρίλια και Εβελίνα: «Ανύπαρκτες» για το δικαστήριο κι ας κάηκαν στο Μάτι

Ο Σύλλογος Συγγενών Θανόντων και Εγκαυματιών της τραγωδίας καλεί το κοινό να σταθεί πλάι τους στη μάχη για δικαιοσύνη. Ωστόσο, ανάμεσα στους αθώους που δεν αναγνωρίζονται ως θύματα είναι τα δίδυμα κοριτσάκια, Μαρίλια και Εβελίνα, οι οποίες πέθαναν αγκαλιασμένες με τη μητέρα τους και τη γιαγιά τους, λίγα μέτρα έξω από την αυλή τους.

Η καταγγελία από την πυρόπληκτη Μαρίνα Καρύδα φέρνει στο φως μια ανησυχητική αδικία, καθώς τα δύο μικρά κορίτσια δεν περιλαμβάνονται στη λίστα των θυμάτων της δίκης. Το μόνο κοντινό συγγενικό πρόσωπο που τους απέμεινε είναι ο θείος τους, Άρης Χερουβείμ. Οι οικογένειες και οι συγγενείς των θυμάτων ζητούν επιτακτικά δικαιοσύνη, ενώ η υπόθεση παραμένει ανοιχτή, χωρίς να αναγνωρίζονται όλες οι ψυχές που χάθηκαν εκείνη τη φονική μέρα.

Μαρίλια και Εβελίνα: «Ανύπαρκτες» για το δικαστήριο κι ας κάηκαν στο Μάτι

Απόσπασμα της κατάθεσης του Αρη Χερουβείμ στη δίκη

«Εγώ μένω στην Αθήνα. Είχε βγει στη τηλεόραση ο κ. δήμαρχος Ραφήνας – Πικερμίου και έλεγε ότι δεν χρειάζεται εκκένωση, μας ζητούσε μάλιστα να μην κυκλοφορούμε για να μην εμποδίζουμε τα πυροσβεστικά. Υπήρχαν ελικόπτερα που ποτέ δεν σηκώθηκαν. Υπήρχε χρόνος σε όλες τις υπηρεσίες να ειδοποιήσουν τον κόσμο αλλά αυτοί παρατηρούσαν τον κόσμο να καίγεται. Έλεγαν ότι η φωτιά κινείται προς το Διόνυσο.

Μου είπε η μητέρα μου με την οποία επικοινώνησα στις 18:30 το απόγευμα ότι έβλεπαν φλόγες. Της είπα «σηκωθείτε και φύγετε».

Δεν έπιασα κουβέντα, γιατί κάθε δευτερόλεπτο ήταν κρίσιμο. Κατάφεραν να φύγουν μέσα στα επόμενα πέντε λεπτά. Εκεί συνάντησαν κάποιους άλλους ανθρώπους. Το αυτοκίνητο του ενός ζευγαριού έπιασε φωτιά και σε λίγο μαζί με την οικογένεια μου κάηκαν. Κάλεσα την πυροσβεστική αμέτρητες φορές… Κάποια στιγμή πήρα και το Λιμενικό αλλά μετά από αμέτρητες φορές δεν απάντησε ποτέ.

Η Άμεση Δράση μου είπε ότι δεν είναι αρμόδια και να πάρω στο Αστυνομικό τμήμα Νέας Μάκρης. Από εκεί μου είπαν να πάρω στο Κέντρο Υγείας Νέας Μάκρης, και στα νοσοκομεία που μάζευαν τις σορούς. Όπως έμαθα αργότερα από εθελοντή γύρω στις 21.00 μια ομάδα εφέδρων καταδρομέων προσφέρθηκε να βοηθήσει την Πυροσβεστική για να ψάξει να βρει τα πτώματα. Ανοργανωσιά και παντελής έλλειψη συντονισμού. Όλο αυτό το θέατρο που παίχτηκε ενώ ήξεραν ότι υπήρχαν νεκροί. ΄

Μαρίλια και Εβελίνα: «Ανύπαρκτες» για το δικαστήριο κι ας κάηκαν στο Μάτι

Έφτασα στο Μάτι γύρω στις 2 το πρωί, το σπίτι ήταν ανοιχτό, δεν βρήκα κανέναν μέσα, το αυτοκίνητο της αδερφής μου ήταν στο σπίτι, είδα στα 50 μέτρα κάποιες σορούς σκεπασμένες με ένα λευκό σεντόνι. Απέναντι ακριβώς ήταν ένα ζευγάρι εντελώς καμένοι σε κοινή θέα, χωρίς να είναι καν καλυμμένοι.

Οι αστυνομικοί μου είπαν ότι κάτω από το σεντόνι ήταν δυο γυναίκες και δυο παιδιά. Κατάλαβα ότι ήταν οι δικοί μου συγγενείς. Αλλά μου είπαν ότι ήταν νεαρές γυναίκες. Ζήτησα να κάνω αναγνώριση. Τελικά τα καταφέραμε, αναγνώρισα την αδερφή μου, τη μητέρα μου και το ένα παιδάκι, το άλλο ήταν πολύ καμένο. Οι σοροί ήταν άσπρες…Έσβησαν τα παιδιά με πυροσβεστήρα, αυτό επιτρέπεται; Αυτό έγραψαν στην αναφορά τους οι αστυνομικοί, ότι εντόπισαν τις σορούς και άδειασαν τον πυροσβεστήρα του περιπολικού. Η τσάντα της αδερφής μου ήταν ανέπαφη και ζήτησα να πάρω την ταυτότητα της. Ιατροδικαστής ήρθε 12.00 το μεσημέρι. Το πιστοποιητικό θανάτου λέει 12.30 το μεσημέρι. Η περισυλλογή των σορών έγινε στις 19.00 το απόγευμα. Ήταν τρομερά υποκριτικό και προσβολή.

Φάγαμε 4,5 χρόνια, όπου γινόταν μπαλάκι η δικογραφία και το μόνο που έκαναν ήταν να αλλάξουν τον Ποινικό Κώδικα και να κάνουν ευνοϊκότερες ποινές για τους κατηγορούμενους. Το μόνο καλό ήταν η δημιουργία του 112. Έπρεπε να φύγουν 104 άνθρωποι για να γίνει το 112…

Σήμερα ήρθαμε εδώ να κάνουμε μια δίκη αλλά δεν ξέρουμε πόσα θύματα υπάρχουν. Τα θύματα είναι 104. Μου κάνει εντύπωση που κανείς δεν μιλάει για τα θύματα που δε ταυτοποιήθηκαν. Επί 4,5 χρόνια η δικογραφία για το Μάτι έγινε μπαλάκι. Δε κατηγορώ το δικαστήριο σας, αλλά το νομικό πλαίσιο. Οι κατηγορούμενοι είναι αθώοι μέχρι απόδειξης ενοχής, αλλά υπάρχουν άνθρωποι σαν εμάς που είμαστε τα θύματα. Κάποιοι φταίνε περισσότερο και κάποιοι λιγότερο. Κάποιοι θα έπρεπε να είναι στη φυλακή και άλλοι να έχουν ξηλωθεί αμέσως από τις θέσεις τους την επόμενη μέρα. Εύχομαι να μη ζήσει κάποιος αυτό που έζησα εγώ και ή οικογένειά μου. Δε γνωρίζουν πως είναι να μαζεύεις μισοκαμένα παιχνίδια από τον κήπο. Όσοι μείναμε πίσω ζούμε ένα μαρτύριο»