Μέση Ανατολή: Ξεμένουν όντως από όπλα οι Αμερικανοί μετά τον πόλεμο με το Ιράν;- Τι σημαίνει αυτό για το ιδιαίτερο θερμό μέτωπο στον Ινδο-Ειρηνικό και την άτυπη αναμέτρηση με την Κίνα;

Η προσωρινή αναστολή των αμερικανικών στρατιωτικών επιχειρήσεων κατά του Ιράν έχει πυροδοτήσει έναν νέο κύκλο έντονου προβληματισμού στην Ουάσινγκτον: διαθέτουν άραγε οι Ηνωμένες Πολιτείες επαρκή αποθέματα προηγμένων οπλικών συστημάτων ώστε να ανταποκριθούν σε μια νέα μεγάλης κλίμακας στρατιωτική αναμέτρηση, ιδιαίτερα σε ένα ενδεχόμενο μέτωπο στον Ινδο-Ειρηνικό απέναντι στην Κίνα;

Μέση Ανατολή: Ξεμένουν όντως από όπλα οι Αμερικανοί μετά τον πόλεμο με το Ιράν;- Τι σημαίνει αυτό για το ιδιαίτερο θερμό μέτωπο στον Ινδο-Ειρηνικό και την άτυπη αναμέτρηση με την Κίνα;

Παρά τις διαβεβαιώσεις του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ ότι οι ΗΠΑ διαθέτουν «πολύ περισσότερα πυρομαχικά από οποιαδήποτε άλλη χώρα στον κόσμο», τα διαθέσιμα στοιχεία σκιαγραφούν μια διαφορετική εικόνα: μια πολεμική επιχείρηση διάρκειας σχεδόν 40 ημερών εναντίον του Ιράν αποδείχθηκε εξαιρετικά απαιτητική σε επίπεδο κατανάλωσης προηγμένων πυραυλικών συστημάτων και κρίσιμου στρατιωτικού εξοπλισμού.

Σύμφωνα με στοιχεία του Λευκού Οίκου, το συνολικό κόστος της επιχείρησης ανήλθε στα 37,5 δισ. δολάρια, με το μεγαλύτερο μέρος της δαπάνης να αφορά την προμήθεια, τη χρήση και την αναπλήρωση πυραύλων και άλλων προηγμένων πυρομαχικών.

Την ίδια στιγμή, η ανάγκη ενίσχυσης των αποθεμάτων έχει μετατραπεί σε κεντρικό ζήτημα της αμερικανικής αμυντικής πολιτικής. Ο υπουργός Άμυνας Πιτ Χέγκσεθ, ο οποίος αρχικά είχε απορρίψει τις εκτιμήσεις περί πιέσεων στα διαθέσιμα αποθέματα, ζήτησε πρόσφατα από το Κογκρέσο πρόσθετη χρηματοδότηση ύψους 87 δισ. δολαρίων για την αντιμετώπιση «κρίσιμων ελλείψεων», συμπεριλαμβανομένων αναγκών σε εξοπλισμό. Πρόκειται για ένα ποσό υπερδιπλάσιο εκείνου που, σύμφωνα με τον ίδιο, έχει κοστίσει μέχρι σήμερα ολόκληρη η στρατιωτική επιχείρηση κατά του Ιράν.

13.000 στόχοι επλήγησαν στο Ιράν

Μέχρι την επίτευξη της εκεχειρίας στις 8 Απριλίου, οι αμερικανικές δυνάμεις είχαν πλήξει περισσότερους από 13.000 στόχους στο Ιράν, ενώ παράλληλα είχαν προχωρήσει στην αναχαίτιση περισσότερων από 1.700 ιρανικών drones και βαλλιστικών πυραύλων.

Παρότι η ακριβής κατάσταση των αμερικανικών αποθεμάτων παραμένει διαβαθμισμένη, το Center for Strategic and International Studies (CSIS) εκτιμά ότι κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων χρησιμοποιήθηκαν περισσότεροι από 1.000 πύραυλοι Tomahawk. Η επιστροφή των αποθεμάτων στα επίπεδα πριν από την έναρξη του πολέμου ενδέχεται, σύμφωνα με τις ίδιες εκτιμήσεις, να απαιτήσει αρκετά χρόνια, ακόμη και έως το 2031.

Αντίστοιχη πίεση καταγράφεται και στα συστήματα αντιαεροπορικής άμυνας. Οι εκτιμήσεις κάνουν λόγο για χρήση έως και 1.430 αναχαιτιστών Patriot, αριθμός που αντιστοιχεί σχεδόν στα δύο τρίτα ενός συνολικού αποθέματος που υπολογιζόταν περίπου στις 2.330 μονάδες πριν από την έναρξη της σύγκρουσης.

Πανάκριβοι πύραυλοι απέναντι σε φθηνά drones

Η πρόκληση, ωστόσο, δεν περιορίζεται μόνο στο μέγεθος των δαπανών. Το σύγχρονο πεδίο μάχης δημιουργεί μια ολοένα εντονότερη ανισορροπία κόστους: ένας πύραυλος κρουζ Tomahawk κοστίζει περίπου 2,6 εκατ. δολάρια, ενώ ένας αντιαεροπορικός πύραυλος Patriot περίπου 4 εκατ. δολάρια. Τα ίδια όπλα χρησιμοποιούνται συχνά για την αντιμετώπιση drones που κοστίζουν μόλις μερικές δεκάδες χιλιάδες δολάρια, αποκαλύπτοντας ένα σοβαρό δίλημμα για τη βιωσιμότητα των επιχειρήσεων μεγάλης διάρκειας.

Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί και ο χρόνος που απαιτείται για την παραγωγή νέων συστημάτων. Όπως υπογραμμίζει ο πρώην συνταγματάρχης των Πεζοναυτών και αναλυτής του CSIS, Μαρκ Κάνσιαν, η κατασκευή ενός σύγχρονου πυραύλου μπορεί να απαιτήσει από τρία έως πέντε χρόνια.

«Οι πύραυλοι που παραλαμβάνουμε σήμερα είναι εκείνοι που χρηματοδοτήθηκαν το 2023», σημειώνει χαρακτηριστικά.

Το κρίσιμο ερώτημα πλέον είναι αν η αμερικανική πολεμική βιομηχανία, με τους σημερινούς ρυθμούς παραγωγής, μπορεί να ανταποκριθεί έγκαιρα στις απαιτήσεις ενός νέου περιβάλλοντος ασφαλείας, τόσο για τις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και για τους συμμάχους τους.

Μέση Ανατολή: Ξεμένουν όντως από όπλα οι Αμερικανοί μετά τον πόλεμο με το Ιράν;- Τι σημαίνει αυτό για το ιδιαίτερο θερμό μέτωπο στον Ινδο-Ειρηνικό και την άτυπη αναμέτρηση με την Κίνα;

Η σκιά της Κίνας

Ο προβληματισμός στην Ουάσινγκτον δεν περιορίζεται στη Μέση Ανατολή. Εντείνεται παράλληλα ενόψει του λεγόμενου «παραθύρου Ντέιβιντσον», μιας εκτίμησης σύμφωνα με την οποία αρκετοί Αμερικανοί στρατιωτικοί αναλυτές θεωρούν πιθανότερο ένα ενδεχόμενο κινεζικής στρατιωτικής επιχείρησης κατά της Ταϊβάν έως το 2027.

Το Πεκίνο έχει επενδύσει σημαντικά στην ανάπτυξη υπερηχητικών πυραύλων, αλλά και σε τεχνολογίες μαζικής παραγωγής και χρήσης drones. Παράλληλα, σύμφωνα με αμερικανικές εκτιμήσεις, παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις και αντλεί συμπεράσματα από την πορεία των επιχειρήσεων στον πόλεμο με το Ιράν.

Οι επιπτώσεις του πολέμου στην Ουκρανία

Οι πιέσεις στα αμερικανικά αποθέματα έχουν άμεσο αντίκτυπο και στο ουκρανικό μέτωπο. Ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι έχει προειδοποιήσει ότι η σύγκρουση με το Ιράν δημιουργεί επιπλέον επιβάρυνση τόσο στα διαθέσιμα αμερικανικά αποθέματα όσο και στις δυνατότητες της αμυντικής βιομηχανίας να αυξήσει την παραγωγή.

Όπως ανέφερε, οι Ηνωμένες Πολιτείες κατασκευάζουν περίπου 60 έως 65 πυραύλους Patriot τον μήνα, δηλαδή περίπου 700 έως 800 ετησίως. Ωστόσο, μόνο κατά την πρώτη ημέρα της αμερικανικής επιχείρησης στο Ιράν χρησιμοποιήθηκαν περίπου 803 πύραυλοι αυτού του τύπου.

Το στοιχείο αυτό αποτυπώνει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι σύγχρονες ένοπλες δυνάμεις: η ταχύτητα κατανάλωσης των προηγμένων οπλικών συστημάτων σε έναν μεγάλης κλίμακας πόλεμο μπορεί να ξεπεράσει κατά πολύ την ικανότητα αναπλήρωσής τους.

Παρά τις ανησυχίες που εκφράζονται, η κυβέρνηση Τραμπ επιμένει ότι οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις διαθέτουν το απαραίτητο οπλοστάσιο για να καλύψουν τις στρατηγικές τους ανάγκες.

Ωστόσο, ο ίδιος ο Αμερικανός πρόεδρος έχει ήδη καλέσει τις αμυντικές εταιρείες να επιταχύνουν τους ρυθμούς παραγωγής, αναγνωρίζοντας ουσιαστικά ότι η μεγαλύτερη πρόκληση για την αμερικανική στρατιωτική ισχύ δεν αφορά πλέον μόνο τον αριθμό των διαθέσιμων όπλων, αλλά και την ικανότητα ταχείας αντικατάστασής τους σε μια εποχή όπου οι συγκρούσεις εξελίσσονται με πρωτοφανή ένταση και ταχύτητα.