«Μοναστήρια με… ξυλόλιο»: Επονείδιστος εμπαιγμός Μαρινάκη στη σκιά του εγκλήματος των Τεμπών και της κυβερνητικής αποτυχίας για την τύχη της Μονής Σινά

Σε μια απερίγραπτης κυνικότητας και πολιτικής ελαφρότητας εμφάνιση, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης επέλεξε να «απαντήσει» στα εύλογα ερωτήματα για την υπόθεση της Μονής Σινά, όχι με επιχειρήματα, αλλά με χυδαίους αστεϊσμούς, φτάνοντας στο σημείο να εμπλέξει ακόμη και το… ξυλόλιο της τραγωδίας των Τεμπών.

«Μοναστήρια με… ξυλόλιο»: Επονίδιστος εμπαιγμός Μαρινάκη στη σκιά του εγκλήματος των Τεμπών και της κυβερνητικής αποτυχίας για την τύχη της Μονής Σινά

Την ώρα που η ελληνική κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με την κλιμακούμενη αμφισβήτηση της κυριότητας της ιστορικής Μονής από την Αίγυπτο, ο κ. Μαρινάκης βρήκε «έξυπνο» να ειρωνευτεί τις αιτιάσεις της αντιπολίτευσης, αστειευόμενος ότι η Ελλάδα μπορεί να πλήρωσε τη Μονή… σε ξυλόλιο. Η αναφορά του – «χιουμοριστική», κατά δήλωσή του – δεν προκαλεί απλώς αμηχανία. Συνιστά βάναυση προσβολή της μνήμης των 57 θυμάτων της εθνικής τραγωδίας των Τεμπών.

Η κυβερνητική γραμμή, όπως αποτυπώνεται από τις δηλώσεις του κ. Μαρινάκη, πατάει επικίνδυνα στη γραμμή μεταξύ του θράσους και της αναισθησίας. Αντί να δώσει πειστικές απαντήσεις για μια κρίσιμη διπλωματική υπόθεση, επιχειρεί να διασκεδάσει τις εντυπώσεις με φθηνές ατάκες. Χρησιμοποιεί ως μέσο υπεκφυγής μια τραγωδία που σημάδεψε την ελληνική κοινωνία και για την οποία ακόμα δεν έχει υπάρξει λογοδοσία.

Κι αν το ξυλόλιο είναι, κατά τον ίδιο, «χυδαίο αφήγημα» της αντιπολίτευσης, ας του υπενθυμίσει κάποιος πως δεν πρόκειται για εφεύρημα: είναι το εύφλεκτο υλικό που οι εισαγγελικές αρχές εντόπισαν στα αποκαΐδια των βαγονιών – εκεί όπου κάηκαν ζωντανοί άνθρωποι. Το να εργαλειοποιεί κανείς αυτή την πληροφορία για να υπεκφύγει πολιτικής πίεσης δεν είναι απλώς χυδαίο· είναι απάνθρωπο.

«Μοναστήρια με… ξυλόλιο»: Επονίδιστος εμπαιγμός Μαρινάκη στη σκιά του εγκλήματος των Τεμπών και της κυβερνητικής αποτυχίας για την τύχη της Μονής Σινά

Ο ίδιος ο κ. Μαρινάκης επιχείρησε να παρουσιάσει την υπόθεση της Μονής Σινά ως «ιερή», ζητώντας σεβασμό για το θρησκευτικό ζήτημα. Την ίδια στιγμή, όμως, γελοιοποιεί δημόσια την υπόθεση, ανακατεύοντας τη με καυστικές αναφορές στη χημική ουσία που στοιχειώνει ακόμα τις οικογένειες των θυμάτων στα Τέμπη. Πρόκειται για έναν πολιτικό σουρεαλισμό που καταργεί κάθε έννοια συνέπειας και ενσυναίσθησης.

Σε μια από τις πιο χαρακτηριστικές του φράσεις, ο κ. Μαρινάκης είπε πως «η ανοησία πρέπει να έχει κάποια όρια». Αν είχε αυτογνωσία, θα καταλάβαινε ότι τα λόγια του είναι η καλύτερη περιγραφή της ίδιας του της στάσης. Γιατί ανοησία δεν είναι η κριτική. Ανοησία – και βαθιά προσβολή – είναι να μετατρέπεται μια εθνική πληγή σε πεδίο λεκτικών παιχνιδιών και επικοινωνιακής επίθεσης.

Αντί για απολογισμούς και εξηγήσεις, η κυβέρνηση προσφέρει εξυπνακισμούς. Αντί για σεβασμό, ειρωνεία. Και αντί για δικαιοσύνη, αστεία με… ξυλόλιο.

Μέχρι πού μπορεί να φτάσει η πολιτική κυνικότητα; Στην Ελλάδα του 2025, φαίνεται πως δεν υπάρχουν πια όρια.