ΝΑΤΟ: Η Αμερική ετοιμάζεται να αποχωρήσει από την Ευρώπη και βάζει «μαντρόσκυλο…. στο πόδι της» την Τουρκία- Γιατί η παράδοση της ευρωπαϊκής ασφάλειας στην Τουρκία θα αποτελούσε ασυγχώρητο στρατηγικό λάθος για τον Τραμπ

Οι εννέα «πισώπλατες μαχαιριές» του Ερντογάν σε ΗΠΑ και ΝΑΤΟ, την ώρα που η Ουάσιγκτον εμφανίζεται έτοιμη να αναβαθμίσει τον ρόλο της Άγκυρας στη νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας της Ευρώπης

ΝΑΤΟ: Η Αμερική ετοιμάζεται να αποχωρήσει από την Ευρώπη και βάζει «μαντρόσκυλο…. στο πόδι της» την Τουρκία- Γιατί η παράδοση της ευρωπαϊκής ασφάλειας στην Τουρκία θα αποτελούσε ασυγχώρητο στρατηγικό λάθος για τον Τραμπ

Η επικείμενη Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ αναμένεται να αποτελέσει ένα από τα πλέον καθοριστικά ορόσημα για το μέλλον της ευρωατλαντικής ασφάλειας.

Όλες οι ενδείξεις συγκλίνουν στο ότι η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ προσανατολίζεται σε μια σταδιακή απεμπλοκή των Ηνωμένων Πολιτειών από τον ρόλο του βασικού εγγυητή της ευρωπαϊκής άμυνας, περιορίζοντας τη στρατιωτική της παρουσία στη Γηραιά Ήπειρο.

Το πλέον ανησυχητικό, ωστόσο, δεν είναι μόνο η προοπτική της αμερικανικής αποχώρησης. Είναι η πληροφορία ότι η Ουάσιγκτον εξετάζει την περαιτέρω στρατιωτική ενίσχυση της Τουρκίας, ώστε η Άγκυρα να αναλάβει μέρος των καθηκόντων που μέχρι σήμερα επιτελούσαν οι αμερικανικές δυνάμεις στην Ευρώπη.

Ένα τέτοιο σενάριο εγείρει εύλογα ερωτήματα. Μπορεί μια χώρα που τα τελευταία χρόνια ακολουθεί σταθερά μια πολυδιάστατη και συχνά συγκρουσιακή εξωτερική πολιτική απέναντι στους δυτικούς συμμάχους της να αποτελέσει τον νέο πυλώνα ασφαλείας του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη;

Στο κρίσιμο αυτό ερώτημα επιχειρεί να απαντήσει έγκριτο διεθνές μέσο ενημέρωσης, αναλύοντας γιατί η αποχώρηση των Ηνωμένων Πολιτειών από την ευρωπαϊκή ήπειρο δεν θα αποτελούσε στρατηγική αναδιάταξη, αλλά ένα σοβαρό γεωπολιτικό σφάλμα με παγκόσμιες συνέπειες.

Γιατί η Τουρκία δεν μπορεί να αποτελέσει υποκατάστατο των ΗΠΑ στην ευρωπαϊκή ασφάλεια

Η αποχώρηση των Ηνωμένων Πολιτειών από την Ευρώπη θα αποδυνάμωνε τη δυτική αρχιτεκτονική ασφαλείας, τότε η μερική αντικατάστασή τους από την Τουρκία θα συνιστούσε ένα ακόμη μεγαλύτερο στρατηγικό ρίσκο.

Η Άγκυρα δεν είναι ένας σύμμαχος που απλώς ακολουθεί κατά καιρούς μια αυτόνομη εξωτερική πολιτική. Τα τελευταία χρόνια έχει επιλέξει επανειλημμένα να κινηθεί σε τροχιά που συγκρούεται ευθέως με βασικές επιλογές των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, προκαλώντας σοβαρούς τριγμούς στη συνοχή της Συμμαχίας.

Η πολιτική του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν χαρακτηρίζεται από διαρκείς τακτικούς ελιγμούς μεταξύ Δύσης και Ανατολής, αξιοποιώντας τη γεωστρατηγική θέση της Τουρκίας ως μοχλό πίεσης προς όλους τους συνομιλητές της.

ΝΑΤΟ: Η Αμερική ετοιμάζεται να αποχωρήσει από την Ευρώπη και βάζει «μαντρόσκυλο…. στο πόδι της» την Τουρκία- Γιατί η παράδοση της ευρωπαϊκής ασφάλειας στην Τουρκία θα αποτελούσε ασυγχώρητο στρατηγικό λάθος για τον Τραμπ

Το αποτέλεσμα είναι μια χώρα που, ενώ παραμένει μέλος του ΝΑΤΟ, ακολουθεί σε σειρά κρίσιμων ζητημάτων επιλογές οι οποίες συχνά εξυπηρετούν τα συμφέροντα της Ρωσίας, του Ιράν ή τις αποκλειστικά αναθεωρητικές επιδιώξεις της ίδιας της Άγκυρας.

Υπό αυτό το πρίσμα, η ανάθεση στην Τουρκία αυξημένου ρόλου στην ευρωπαϊκή ασφάλεια όχι μόνο δεν θα ενίσχυε τη Συμμαχία, αλλά θα δημιουργούσε νέες εστίες αβεβαιότητας, μειώνοντας την αξιοπιστία του ΝΑΤΟ και υπονομεύοντας την εμπιστοσύνη των κρατών-μελών που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της αποτροπής.

Ενδεικτικά, η Τουρκία έχει προχωρήσει σε μια σειρά ενεργειών που αποτυπώνουν τη σταδιακή απομάκρυνσή της από τις βασικές στρατηγικές επιλογές της Δύσης:

1. Προμηθεύτηκε το ρωσικό αντιαεροπορικό σύστημα S-400, γεγονός που οδήγησε στην αποπομπή της από το πρόγραμμα των μαχητικών F-35 και στην επιβολή αμερικανικών κυρώσεων.
2. Διατήρησε στενή ενεργειακή συνεργασία με τη Ρωσία μέσω της Rosatom για την κατασκευή του πυρηνικού σταθμού στο Άκουγιου, αποφεύγοντας παράλληλα να υιοθετήσει τις κυρώσεις που επέβαλαν τα υπόλοιπα κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.
3. Συμμετείχε μαζί με Ρωσία και Ιράν στη διαδικασία της Αστάνα για το μέλλον της Συρίας, παρακάμπτοντας ουσιαστικά ΗΠΑ και Ευρωπαϊκή Ένωση.
4. Καθυστέρησε και χρησιμοποίησε ως διαπραγματευτικό μοχλό την ένταξη της Σουηδίας και της Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ, σε μια περίοδο κατά την οποία η Συμμαχία επιδίωκε να εμφανίσει ενιαίο μέτωπο απέναντι στη Ρωσία.
5. Εξακολουθεί να διατηρεί το casus belli κατά της Ελλάδας, ενός συμμάχου στο ΝΑΤΟ, ενώ συνοδεύει τη ρητορική της με συνεχείς απειλές και παραβιάσεις.
6. Διατηρεί αναθεωρητική πολιτική έναντι της Κυπριακής Δημοκρατίας, συνοδευόμενη από απειλές και αμφισβήτηση κυριαρχικών δικαιωμάτων.
7. Υπέγραψε το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο, επιχειρώντας να αμφισβητήσει την ελληνική υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο.
8. Προωθεί το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας», διεκδικώντας θαλάσσιες ζώνες που δεν στηρίζονται στο Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας.
9. Σύμφωνα με δημόσιες αναφορές του ίδιου του Ντόναλντ Τραμπ, έχει αφήσει ανοικτό ακόμη και το ενδεχόμενο εμπλοκής υπέρ του Ιράν σε περίπτωση γενικευμένης περιφερειακής σύγκρουσης.

Με αυτά τα δεδομένα, η ανάδειξη της Τουρκίας σε βασικό πυλώνα της ευρωπαϊκής άμυνας θα ισοδυναμούσε με ανάθεση κρίσιμων αρμοδιοτήτων σε έναν σύμμαχο του οποίου η αξιοπιστία αμφισβητείται ολοένα και περισσότερο, όχι μόνο από την Ελλάδα και την Κύπρο, αλλά και από σημαντικό μέρος του ίδιου του ευρωατλαντικού συστήματος ασφαλείας.

Αντί να ενισχύσει τη συνοχή του ΝΑΤΟ, μια τέτοια επιλογή θα κινδύνευε να μετατρέψει μία από τις σημαντικότερες γεωστρατηγικές περιοχές του κόσμου σε πεδίο ακόμη μεγαλύτερης αστάθειας.