Νέο μέτωπο Ευρώπης και Λονδίνου κατά του Τραμπ για το Ρωσικό ντίζελ: «Δεν θα χρηματοδοτήσουμε τον πόλεμο του Πούτιν» – Το εμμονικο “Οχι” της Ε. Ε. στην επαναπροσεγγιση με τη Μοσχα και το ρήγμα στη Δύση

Νέο ρήγμα στις σχέσεις της Δύσης προκαλεί η απόφαση της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ να επιτρέψει εκ νέου, υπό συγκεκριμένους όρους, την προμήθεια ρωσικού ντίζελ από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο ξεκαθαρίζουν ότι δεν προτίθενται να ακολουθήσουν την αμερικανική γραμμή, επιμένοντας στη διατήρηση της οικονομικής πίεσης προς τη Μόσχα.

Η αντιπαράθεση αποκαλύπτει τις διαφορετικές προτεραιότητες στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Ενώ η Ουάσινγκτον επιχειρεί να περιορίσει τις πιέσεις στις τιμές των καυσίμων, οι Ευρωπαίοι προειδοποιούν ότι η χαλάρωση των περιορισμών θα μπορούσε να ενισχύσει τα έσοδα της Ρωσίας, την ώρα που συνεχίζεται ο πόλεμος στην Ουκρανία.

Η ΕΥΡΩΠΗ ΛΕΕΙ «ΟΧΙ» ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΜΕ ΤΗ ΜΟΣΧΑ

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή διαμηνύει ότι η στρατηγική απεξάρτησης από τα ρωσικά ορυκτά καύσιμα θα συνεχιστεί, παρά τις κινήσεις της αμερικανικής κυβέρνησης.

Εκπρόσωπος της Κομισιόν υπογράμμισε ότι η Ευρώπη έχει ήδη περιορίσει την εξάρτησή της από τη ρωσική ενέργεια και δεν επιθυμεί να συμβάλει, μέσω ενεργειακών συναλλαγών, στη χρηματοδότηση της ρωσικής πολεμικής προσπάθειας.

Το μήνυμα των Βρυξελλών είναι σαφές: η ενεργειακή ασφάλεια δεν αντιμετωπίζεται μόνο ως ζήτημα τιμών και επάρκειας εφοδιασμού, αλλά και ως παράγοντας που επηρεάζει τις γεωπολιτικές ισορροπίες.

Παράλληλα, η Ευρωπαϊκή Ένωση εξακολουθεί να ζητά κατάπαυση του πυρός και προστασία των ενεργειακών υποδομών, τόσο στην Ουκρανία όσο και στη Ρωσία.

ΤΟ ΒΕΡΟΛΙΝΟ ΕΠΙΜΕΝΕΙ ΣΤΙΣ ΚΥΡΩΣΕΙΣ

Στην ίδια κατεύθυνση κινείται η γερμανική κυβέρνηση, η οποία ξεκαθαρίζει ότι η συμφωνία Ουάσινγκτον – Μόσχας δεν αλλάζει τη δική της πολιτική απέναντι στη Ρωσία.

Το Βερολίνο δηλώνει ότι θα συνεχίσει να εφαρμόζει τις υφιστάμενες κυρώσεις και να συνεργάζεται με τους Ευρωπαίους εταίρους του για την εξέταση πρόσθετων περιοριστικών μέτρων.

Η γερμανική θέση έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς η χώρα είχε επί δεκαετίες στενούς ενεργειακούς δεσμούς με τη Ρωσία. Η σταδιακή μείωση αυτής της εξάρτησης αποτελεί πλέον βασικό στοιχείο της ενεργειακής και γεωπολιτικής στρατηγικής της.

Την ίδια ώρα, το Βερολίνο επαναλαμβάνει τη στήριξή του προς την Ουκρανία και υποστηρίζει τη συνέχιση των διπλωματικών προσπαθειών για μια ειρηνευτική λύση.

ΣΚΛΗΡΗ ΓΡΑΜΜΗ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ

Αμετακίνητη εμφανίζεται και η βρετανική κυβέρνηση, η οποία δηλώνει ότι δεν πρόκειται να εγκαταλείψει την πολιτική κυρώσεων κατά της Μόσχας.

Το Λονδίνο δεσμεύεται να συνεχίσει τη στρατιωτική και οικονομική υποστήριξη προς το Κίεβο, διατηρώντας παράλληλα την πίεση στη Ρωσία.

Η βρετανική πλευρά υποστηρίζει ότι η Μόσχα εξακολουθεί να φέρει την ευθύνη για τη συνέχιση των εχθροπραξιών και επαναλαμβάνει ότι η Ουκρανία πρέπει να διαθέτει τα μέσα για να υπερασπιστεί την επικράτειά της.

Ωστόσο, η διαφωνία για το ρωσικό ντίζελ δεν σημαίνει ότι διακόπτεται η συνεργασία Λονδίνου και Ουάσινγκτον στο ουκρανικό ζήτημα. Η βρετανική κυβέρνηση επισημαίνει ότι εξακολουθεί να βρίσκεται σε επικοινωνία με τις ΗΠΑ, την Ουκρανία και τους υπόλοιπους συμμάχους για την επίτευξη μιας βιώσιμης ειρήνης.

ΓΙΑΤΙ Ο ΤΡΑΜΠ ΕΠΙΛΕΓΕΙ ΤΗΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ

Η απόφαση της Ουάσινγκτον συνδέεται με τις πιέσεις που αντιμετωπίζει η διεθνής αγορά καυσίμων, καθώς η σύγκρουση με το Ιράν έχει επιβαρύνει τις ενεργειακές ισορροπίες και έχει ενισχύσει τις ανησυχίες για τις τιμές.

Η αμερικανική κυβέρνηση επιδιώκει να αυξήσει τη διαθέσιμη ποσότητα ντίζελ και να περιορίσει το κόστος για την αγορά. Η επιλογή αυτή αποκτά επιπλέον πολιτική βαρύτητα ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών στις ΗΠΑ τον Νοέμβριο.

Από την άλλη πλευρά, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις εκτιμούν ότι η χαλάρωση των περιορισμών μπορεί να προσφέρει στη Ρωσία πρόσθετα έσοδα, τα οποία θα μπορούσαν να ενισχύσουν τη δυνατότητά της να συνεχίσει τον πόλεμο.

Έτσι, μια ενεργειακή συμφωνία μετατρέπεται σε πεδίο ευρύτερης γεωπολιτικής αντιπαράθεσης.

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΡΗΓΜΑ ΣΤΗ ΔΥΣΗ

Η υπόθεση αναδεικνύει τις διαφορετικές προσεγγίσεις ΗΠΑ και Ευρώπης απέναντι στη Ρωσία. Η Ουάσινγκτον προτάσσει την ανάγκη άμεσης αντιμετώπισης των πιέσεων στην αγορά καυσίμων, ενώ οι Ευρωπαίοι επιμένουν ότι η οικονομική πίεση προς τη Μόσχα πρέπει να παραμείνει βασικό εργαλείο της πολιτικής τους.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι κατά πόσο αυτή η απόκλιση θα περιοριστεί σε μια διαφωνία για την ενέργεια ή θα επηρεάσει ευρύτερα τον συντονισμό των δυτικών χωρών για τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Προς το παρόν, Βρυξέλλες, Βερολίνο και Λονδίνο στέλνουν το μήνυμα ότι δεν προτίθενται να εγκαταλείψουν τις κυρώσεις. Η ενεργειακή κρίση, όμως, εξακολουθεί να πιέζει τις κυβερνήσεις να ισορροπήσουν ανάμεσα στην οικονομική σταθερότητα, την ασφάλεια του εφοδιασμού και τη γεωπολιτική στρατηγική.