New York Times: Αυτές είναι οι δύο «αδυναμίες» του Πούτιν που μπορεί να τον «στριμώξουν» στην διαπραγμάτευση με την Ουκρανία

Οι πεντάωρες διαπραγματεύσεις της Τρίτης  μεταξύ αμερικανικής και ρωσικής αντιπροσωπείας για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία ολοκληρώθηκαν χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα.

New York Times: Αυτές είναι οι δύο «αδυναμίες» του Πούτιν που μπορεί να τον «στριμώξουν» στην διαπραγμάτευση με την Ουκρανία

Παρά τη μακρά συζήτηση, οι δύο πλευρές δεν κατέληξαν σε κάποια πρόοδο, ενώ, σύμφωνα με Ρώσο διαπραγματευτή, ο Βλαντίμιρ Πούτιν εμφανίστηκε αρνητικός απέναντι στις αμερικανικές προτάσεις.

Λίγο πριν από τη συνάντηση, ο Ρώσος πρόεδρος είχε υιοθετήσει ακόμη πιο σκληρή ρητορική, δηλώνοντας πως είναι διατεθειμένος να κηρύξει πόλεμο κατά των ευρωπαϊκών χωρών που στηρίζουν την Ουκρανία, μια απειλή που ήρθε να ενισχύσει την εικόνα ενός ηγέτη που δεν σκοπεύει να κάνει πίσω. «Δεν επιδιώκουμε σύγκρουση με την Ευρώπη· αν όμως η Ευρώπη αποφασίσει να πολεμήσει μαζί μας, είμαστε έτοιμοι», είπε χαρακτηριστικά.

Στο μεταξύ, οι New York Times εξετάζουν ποιοι παράγοντες θα μπορούσαν πραγματικά να πιέσουν τη Μόσχα προς μια αναγκαστική αποκλιμάκωση. Όπως καταλήγουν αναλυτές, αυτά τα σημεία είναι ουσιαστικά δύο: η οικονομία και το πεδίο της μάχης. Ωστόσο, κανένα από τα δύο δεν έχει ακόμη φτάσει σε επίπεδο που να δίνει στις ΗΠΑ ισχυρό χαρτί στις διαπραγματεύσεις.

Η Fiona Hill, ανώτερη ερευνήτρια του Brookings Institution και παλαιότερα υπεύθυνη για τις ρωσοευρωπαϊκές υποθέσεις στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας επί Τραμπ, εξηγεί ότι αν και υπάρχουν δείκτες πίεσης, «κανένας δεν έχει φτάσει στο σημείο που ο Πούτιν να αισθανθεί πως εξαντλήθηκαν οι επιλογές του».

Η οικονομία: Ένα ισχυρό αλλά όχι «ανίκητο» όπλο

Ο Πούτιν επιμένει ότι η Ρωσία διαθέτει τα χρηματοοικονομικά και στρατιωτικά αποθέματα για να συνεχίσει τον πόλεμο. Την ίδια γραμμή ακολουθεί και ο στενός του συνεργάτης Γιούρι Ουσάκοφ, ο οποίος επανέλαβε ότι οι ρωσικές επιτυχίες στο πεδίο ενισχύουν το διαπραγματευτικό βάρος της Μόσχας.

Ωστόσο, πίσω από τις δηλώσεις, η οικονομική πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη:

• Τα έσοδα από πετρέλαιο και φυσικό αέριο, βασική πηγή χρηματοδότησης του πολέμου, έχουν μειωθεί σημαντικά.

• Οι αμερικανικές κυρώσεις κατά Rosneft και Lukoil τον Οκτώβριο επιβάρυναν περαιτέρω την ενεργειακή βιομηχανία.

• Τα φορολογικά έσοδα μειώθηκαν κατά 27% σε σχέση με πέρυσι.

New York Times: Αυτές είναι οι δύο «αδυναμίες» του Πούτιν που μπορεί να τον «στριμώξουν» στην διαπραγμάτευση με την Ουκρανία

Παρόλα αυτά, η Ρωσία εξακολουθεί να κερδίζει δισεκατομμύρια μέσω ενός εκτεταμένου «σκιώδους στόλου» που παρακάμπτει τους περιορισμούς στις εξαγωγές. Για να πληγεί πραγματικά η χρηματοδότηση του πολέμου, όπως επισημαίνει ο Clifford Kupchan της Eurasia Group, θα απαιτούνταν κυρώσεις τέτοιας κλίμακας που θα μπλόκαραν ακόμη και τις πωλήσεις προς την Κίνα, κάτι που θεωρείται πρακτικά αδύνατο.

Την ίδια στιγμή, η ρωσική οικονομία πιέζεται σε άλλα σημεία:

• Ο πληθωρισμός εκτοξεύτηκε λόγω των πολεμικών δαπανών.

• Η Κεντρική Τράπεζα ανέβασε τα επιτόκια σε δυσθεώρητα επίπεδα (16,5%).

• Μεγάλες κρατικές εταιρείες, όπως οι Ρωσικοί Σιδηρόδρομοι, δυσκολεύονται να εξυπηρετήσουν τεράστια χρέη.

• Η κατανάλωση πλήττεται και η AvtoVAZ αναγκάζεται σε τετραήμερη εργασία και δραστική μείωση παραγωγής.

Παρά τις πιέσεις, οι Ρώσοι οικονομολόγοι συμφωνούν ότι η κοινωνία δύσκολα θα εκδηλώσει μαζική δυσαρέσκεια μόνο για οικονομικούς λόγους — το καθεστώς έχει χτίσει μηχανισμούς ελέγχου και απορρόφησης των κραδασμών.

Στρατιωτικό πεδίο: Αργή προέλαση με βαρύ τίμημα

Στο μέτωπο, η Ρωσία συνεχίζει μια αργή αλλά σταθερή προώθηση, κυρίως στην περιοχή του Ντονέτσκ. Η Μόσχα ανακοίνωσε πρόσφατα την κατάληψη του Ποκρόβσκ — ισχυρισμός που δεν επιβεβαιώνεται πλήρως ούτε από την Ουκρανία ούτε από φιλορωσικά στρατιωτικά κανάλια.

Η ρωσική στρατηγική θυμίζει πόλεμο φθοράς: μικρά κέρδη με τεράστιο ανθρώπινο κόστος. Παρά τους περίπου 30.000 νεκρούς ή τραυματίες κάθε μήνα, η Ρωσία αναπληρώνει γρήγορα τις απώλειες χάρη στις υψηλές αμοιβές των στρατιωτών, που προσελκύουν νέους νεοσύλλεκτους.

Οι ρωσικές μονάδες έχουν βελτιώσει τις τακτικές τους απέναντι στην προηγμένη ουκρανική τεχνολογία drones, όμως εξακολουθούν να μην διαθέτουν τον όγκο δυνάμεων που απαιτείται για αποφασιστικές καταλήψεις εδαφών.

Ο Dmitri Kuznets από το ανεξάρτητο Meduza σημειώνει ότι ο Πούτιν δείχνει απόλυτα ικανοποιημένος με έναν πόλεμο μακράς διάρκειας, έναν πόλεμο στον οποίο θεωρεί ότι η Ρωσία «κέρδισε τον ρυθμό» και μπορεί να συνεχίσει επ’ αόριστον.

Τα δύο αδύνατα σημεία της Μόσχας, η οικονομία και το στρατιωτικό κόστος, υπάρχουν, αλλά δεν έχουν γίνει ακόμη αρκετά πιεστικά ώστε να αναγκάσουν τον Πούτιν σε παραχωρήσεις. Για την ώρα, η Ρωσία εμφανίζεται αποφασισμένη να συνεχίσει τον πόλεμο, στοιχηματίζοντας ότι ο χρόνος λειτουργεί υπέρ της.