Νούμερα που σοκάρουν από τον Δήμο Αθηναίων: Το 69,9% των ανθρώπων που κοιμούνται στα πεζοδρόμια της πρωτεύουσας είναι Έλληνες!

Μια συγκλονιστική ακτινογραφία της ανθρώπινης εξαθλίωσης στην καρδιά της πρωτεύουσας φέρνει στο φως η νέα, δραματική έρευνα του Δήμου Αθηναίων σε συνεργασία με το Πάντειο Πανεπιστήμιο. Τα στοιχεία σοκάρουν και αποδεικνύουν ότι η αστεγία δεν είναι απλώς μια προσωρινή κακοτυχία, αλλά μια βαθιά, χρόνια πληγή που καταπίνει τις ζωές των συμπολιτών μας.

Η έρευνα του Δήμου Αθηναίων φέρνει στο φως μια πραγματικότητα που προκαλεί βαθιά θλίψη και οργή: το 69,9% των ανθρώπων που κοιμούνται στα πεζοδρόμια της πρωτεύουσας είναι Έλληνες. Δεν πρόκειται για ξένους, αλλά για δικούς μας ανθρώπους, οικογενειάρχες, επαγγελματίες και ηλικιωμένους που λύγισαν κάτω από το βάρος της οικονομικής εξαθλίωσης, των χρεών και της ανεργίας. Αυτές οι «αόρατες» ψυχές, στερημένες από κάθε οικογενειακό ή κρατικό στήριγμα, βλέπουν τα χρόνια να περνούν στο παγωμένο τσιμέντο, νιώθοντας ξένοι στον ίδιο τους τον τόπο, την ώρα που η επίσημη πολιτεία αδυνατεί να τους προσφέρει μια μόνιμη και αξιοπρεπή διέξοδο από την κόλαση του δρόμου.

Την ίδια στιγμή, η αντίθεση με τη διαχείριση των μεταναστευτικών και προσφυγικών ροών προκαλεί έντονο προβληματισμό και αίσθημα αδικίας στην κοινωνία. Μέσω ευρωπαϊκών κονδυλίων και διεθνών προγραμμάτων, για τους πληθυσμούς αυτούς έχουν επιστρατευτεί οργανωμένες δομές φιλοξενίας, εξασφαλισμένη καθημερινή σίτιση, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, ακόμη και μηνιαία οικονομικά επιδόματα για τη διαβίωσή τους. Αυτό το οργανωμένο δίχτυ προστασίας, που χρηματοδοτείται με εκατομμύρια ευρώ, έρχεται σε πλήρη και κραυγαλέα ρήξη με την τύχη των ντόπιων αστέγων, οι οποίοι συχνά αφήνονται να εξαρτώνται αποκλειστικά από την εθελοντική προσφορά, τα συσσίτια της εκκλησίας και τη στοιχειώδη φροντίδα των ομάδων δρόμου.

Η οικονομική ασφυξία, η μοναξιά και η πλήρης κοινωνική απομόνωση συνθέτουν το εφιαλτικό σκηνικό στις γωνιές και τα πεζοδρόμια της Αθήνας, όπου εκατοντάδες άνθρωποι παλεύουν καθημερινά με το κρύο, την πείνα και την απαξίωση.

Η καταγραφή, η οποία διενεργήθηκε στο πλαίσιο ευρωπαϊκού προγράμματος με τη συμμετοχή 35 μεγαλουπόλεων, ξεσκίζει το πέπλο της αδιαφορίας και αποκαλύπτει το αληθινό πρόσωπο της κρίσης.

Η ανατομία της απόγνωσης: Ποιοι είναι οι «αόρατοι» της Αθήνας;
Η έρευνα βασίστηκε σε ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα 681 ανθρώπων (384 εντοπίστηκαν να κοιμούνται στο παγωμένο τσιμέντο και 297 σε προσωρινούς φορείς), αποτυπώνοντας την πιο σκληρή πλευρά της ελληνικής πραγματικότητας:

Η συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων που έχασαν τη στέγη τους είναι άνδρες (71%), ενώ το 29% αφορά γυναίκες. Αντίθετα με τα στερεότυπα, το 69,9% είναι Έλληνες πολίτες που κάποτε είχαν μια κανονική ζωή, μια δουλειά και ένα σπιτικό.

Το φαινόμενο χτυπά αλύπητα τις μεγαλύτερες ηλικίες, εκεί όπου οι αντοχές εξαντλούνται. Το 62% των αστέγων είναι άνω των 50 ετών, ανήμποροι να διεκδικήσουν μια νέα ευκαιρία στην αγορά εργασίας.

Η Απόλυτη Μοναξιά: Σχεδόν δύο στους τρεις (65,8%) βιώνουν αυτόν τον γολγοθά σε καθεστώς απόλυτης ερημιάς, χωρίς σύντροφο, χωρίς οικογένεια, χωρίς κανένα στήριγμα στον κόσμο.

Η παγίδα του δρόμου: 5 Χρόνια χωρίς ελπίδα, χωρίς στέγη
Το πιο αποκαρδιωτικό συμπέρασμα της επιστημονικής ομάδας του Παντείου, με επικεφαλής τον καθηγητή Κώστα Δημουλά, είναι ότι ο δρόμος μετατρέπεται σε μια μόνιμη, ισόβια φυλακή:

Το χρονικό της εξαθλίωσης

Πάνω από τους μισούς άστεγους βρίσκονται σε αυτή την τραγική κατάσταση για περισσότερα από 2 χρόνια.Το πιο συγκλονιστικό: Ένας στους τρεις (31,6%) είναι αναγκασμένος να επιβιώνει στο πεζοδρόμιο για πάνω από 5 ολόκληρα χρόνια, χάνοντας κάθε ελπίδα να ορθοποδήσει ξανά.

«Όταν ένας στους τρεις συνανθρώπους μας μένει χωρίς κεραμίδι πάνω από το κεφάλι του για μισή δεκαετία και το 70% οδηγείται εκεί από την απόλυτη οικονομική ανέχεια, δεν υπάρχουν περιθώρια για καθυστερήσεις. Πρέπει να δράσουμε για να μην μείνει κανείς αόρατος», δηλώνει με αγωνία η αντιδήμαρχος Κοινωνικής Αλληλεγγύης, Μίνα Φούντζουλα.

Οι δήμιοι της αξιοπρέπειας: Φτώχεια, εθισμοί και διαλυμένα σπίτια

Οι αιτίες που σπρώχνουν έναν άνθρωπο στο περιθώριο είναι πολλές, αλλά η ρίζα του κακού είναι κοινή:

Οικονομικό Κραχ (72,2%): Επτά στους δέκα έχασαν το σπίτι τους επειδή δεν μπορούσαν πλέον να πληρώσουν το ενοίκιο, τους λογαριασμούς ή τα χρέη τους. Η φτώχεια είναι ο κύριος ένοχος.

Εφιάλτες Υγείας και Εξαρτήσεων (37,9%): Σοβαρές ασθένειες, ψυχικά νοσήματα και η μάστιγα των ναρκωτικών ή του αλκοόλ λυγίζουν τους ανθρώπους όταν δεν υπάρχει κρατική μέριμνα.

Οικογενειακά Συντρίμμια (30,2%): Βίαιες συγκρούσεις, διαζύγια και η πλήρης κατάρρευση του οικογενειακού ιστού σπρώχνουν ανυπεράσπιστες ψυχές στο σκοτάδι του δρόμου.

Η μάχη στην πρώτη γραμμή: Δομές και προγράμματα της τελευταίας στιγμής
Πίσω από τα νούμερα κρύβεται ένας καθημερινός, ασταμάτητος πόλεμος για τη διατήρηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας από τις κοινωνικές υπηρεσίες:

Η Ομάδα «Street Work» του ΚΥΑΔΑ:

Φροντίζει και στηρίζει 1.400 ενεργά άτομα. Περίπου οι μισοί από αυτούς είναι «rough sleepers» –άνθρωποι που κοιμούνται κυριολεκτικά πάνω σε χαρτόνια στα πεζοδρόμια– ενώ οι υπόλοιποι ζουν σε άθλιες, ακατάλληλες τρώγλες ή φιλοξενούνται προσωρινά.

Το Πολυδύναμο Κέντρο Αστέγων (Πλατεία Βάθη):

Ένα καταφύγιο στην κόλαση. Προσφέρει καθημερινά ζεστό φαγητό, μπάνιο και ψυχολογική στήριξη σε 150 άτομα, ενώ στους ξενώνες του βρίσκουν προσωρινή στέγη (για 6 έως 12 μήνες) 200 άνθρωποι, προσπαθώντας να ξαναμάθουν να ζουν αυτόνομα.

Πρόγραμμα «Στέγαση και Εργασία»:

Μια μικρή αχτίδα φωτός μέσα στο απόλυτο σκοτάδι. 46 νοικοκυριά (συνολικά 58 άνθρωποι, ανάμεσά τους και 12 ανήλικα παιδιά) κατάφεραν να ξεφύγουν από τον δρόμο, νοίκιασαν σπίτια και τώρα αναζητούν μια θέση εργασίας για να ξανακερδίσουν τη ζωή τους.

Αυτό το παράδοξο χάσμα δημιουργεί μια εκρηκτική κοινωνική πραγματικότητα στην καρδιά της Αθήνας. Ο Έλληνας πολίτης, που πλήρωνε φόρους και εισφορές για μια ζωή, βρίσκεται ξαφνικά ανυπεράσπιστος στο περιθώριο, αντιμέτωπος με τη γραφειοκρατία και τις προσωρινές λύσεις των 6 μηνών στα υπνωτήρια. Όταν οι πόροι και η πολιτική βούληση επιστρατεύονται άμεσα για να προσφέρουν στέγη, τροφή και επιδόματα σε ανθρώπους που μόλις έφτασαν στη χώρα, γίνεται πλέον επιτακτική η ανάγκη να επαναπροσδιοριστούν οι προτεραιότητες της κοινωνικής πρόνοιας, ώστε οι ίδιοι οι Έλληνες να μη νιώθουν πολίτες δεύτερης κατηγορίας μέσα στην πατρίδα τους.