Ντόναλντ Τραμπ: Τι θέλει να καταφέρει ο Πλανητάρχης στην Ευρώπη;- Oι μυστικές πιέσεις και η συμπάθεια σε ορισμένες δεξιές κυβερνήσεις ξυπνούν φόβους για διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες παρακολουθούν με έντονη ανησυχία τις τελευταίες κινήσεις της Ουάσινγκτον, καθώς τα σημάδια από το παρασκήνιο δείχνουν αλλαγή ισορροπιών και στοχευμένες επαφές με συγκεκριμένες κυβερνήσεις.

Ντόναλντ Τραμπ: Τι θέλει να καταφέρει ο Πλανητάρχης στην Ευρώπη;- Oι μυστικές πιέσεις και η συμπάθεια σε ορισμένες δεξιές κυβερνήσεις ξυπνούν φόβους για διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Η ερώτηση που πλανάται στα πολιτικά κέντρα είναι σαφής: ποιοι είναι οι πραγματικοί στόχοι του Τραμπ και γιατί η Ευρωπαϊκή Ένωση φαίνεται να ανησυχεί για το επόμενο βήμα;

Η νέα Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ, που δημοσιοποιήθηκε στις αρχές Δεκεμβρίου, επανέφερε στο προσκήνιο μια δύσκολη συζήτηση για τη σχέση Ουάσινγκτον–Ευρώπης. Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις βλέπουν σε αυτό το έγγραφο όχι απλώς μια αλλαγή τόνου, αλλά μια στρατηγική που ενδέχεται να αναδιαμορφώσει τις ισορροπίες στην ήπειρο. Η πρώτη ανάγνωση αρκεί για να προκαλέσει αίσθημα ανησυχίας στα πολιτικά κέντρα των Βρυξελλών.

Σύμφωνα με την αμερικανική αφήγηση, η Ευρώπη εμφανίζεται αδύναμη, απειλούμενη από εσωτερικές εντάσεις, πολιτισμικές κρίσεις και έλλειψη συνοχής. Το μήνυμα είναι σαφές: η Ουάσινγκτον θεωρεί ότι η Ευρώπη χρειάζεται επαναπροσδιορισμό, ενώ οι στρατηγικές της κινήσεις δεν περιορίζονται πλέον σε τυπική συνεργασία.

Διαρροές που προκαλούν ανησυχία

Η ανησυχία δεν περιορίζεται στο επίσημο έγγραφο. Ένα εκτενές προσχέδιο, που διέρρευσε στο Defense One, περιέγραφε μια πιο επιθετική αμερικανική στρατηγική, με έμφαση στην ενίσχυση της συνεργασίας με τέσσερις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις που θεωρούνται ιδεολογικά κοντά στον Τραμπ: Ιταλία, Αυστρία, Πολωνία και Ουγγαρία.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες αυτές, η Ουάσινγκτον επιδιώκει μια σταδιακή χαλάρωση της ευρωπαϊκής συνοχής, όχι άμεσες αποχωρήσεις τύπου Italexit ή Huxit. Το σχέδιο φαίνεται να στοχεύει σε μικρές μετατοπίσεις, που μπορούν να αλλοιώσουν το ευρωπαϊκό μοντέλο εκ των έσω, επηρεάζοντας τόσο τις πολιτικές αποφάσεις όσο και τις συμμαχίες εντός της ΕΕ.

Αν και ο Λευκός Οίκος διέψευσε επίσημα τις διαρροές, οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες παραμένουν επιφυλακτικές. Η ρητορική του εγγράφου και οι πληροφορίες που φτάνουν στο κοινό φαίνεται να κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση: περιορισμός της ενιαίας ευρωπαϊκής στρατηγικής και ενίσχυση επιλεγμένων δεσμών με κυβερνήσεις φιλικές προς την Ουάσινγκτον.

Ντόναλντ Τραμπ: Τι θέλει να καταφέρει ο Πλανητάρχης στην Ευρώπη;- Oι μυστικές πιέσεις και η συμπάθεια σε ορισμένες δεξιές κυβερνήσεις ξυπνούν φόβους για διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Ο ρόλος Ορμπάν και Μελόνι στο νέο γεωπολιτικό σκηνικό

Η Ουγγαρία του Βίκτορ Όρμπαν θεωρείται το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα κυβέρνησης που βρίσκεται σε πλήρη πολιτική ευθυγράμμιση με την Ουάσινγκτον υπό τον Τραμπ. Με τα ευρωπαϊκά κονδύλια παγωμένα και τις σχέσεις με τις Βρυξέλλες τεταμένες, η Βουδαπέστη λειτουργεί ως πιθανός δίαυλος επιρροής για την αμερικανική στρατηγική.

Στην Ιταλία, η Τζόρτζια Μελόνι και η κυβέρνησή της βρίσκονται επίσης στο επίκεντρο των αμερικανικών σχεδίων. Αν και οι αναλυτές επισημαίνουν ότι η Ρώμη δεν είναι πιθανό να συγκρουστεί ανοικτά με την Ευρωπαϊκή Ένωση, το «φλερτ» της Ουάσινγκτον με τη Ρώμη είναι εμφανές και αποτελεί σαφή ένδειξη στρατηγικής επιρροής.

Η Πολωνία και η Αυστρία, με σημαντική παρουσία ευρωσκεπτικιστικών δυνάμεων, θεωρούνται κατάλληλα εδάφη για την εφαρμογή μιας στρατηγικής που αποσκοπεί όχι σε άμεσες συγκρούσεις, αλλά σε σταδιακή διαφοροποίηση από τις ευρωπαϊκές πολιτικές γραμμές.

Το δόγμα Τραμπ και η πρόταση για νέα διεθνή ομάδα ισχύος

Μια ακόμη διάσταση αυτής της στρατηγικής αφορά την αμφισβήτηση του ρόλου της G7. Στο παρελθόν, ο Τραμπ είχε εκφράσει αντίθεση στην αποβολή της Ρωσίας και είχε προτείνει την ένταξη της Κίνας σε μια νέα διεθνή ομάδα.

Οι διαρροές αναφέρουν ότι η Ουάσινγκτον εξετάζει τη δημιουργία μιας ομάδας υπό την ονομασία C5, στην οποία θα συμμετέχουν οι ΗΠΑ, η Κίνα, η Ρωσία, η Ινδία και η Ιαπωνία. Τα κριτήρια συμμετοχής δεν βασίζονται σε δημοκρατικά ή οικονομικά χαρακτηριστικά, αλλά αποκλειστικά στο μέγεθος και τη γεωπολιτική βαρύτητα των χωρών.

Η ασφάλεια στη Μέση Ανατολή φαίνεται να είναι η πρώτη προτεραιότητα, με έμφαση στη σταθεροποίηση σχέσεων μεταξύ Ισραήλ και Σαουδικής Αραβίας. Η κίνηση αυτή δείχνει ότι οι ΗΠΑ επανατοποθετούν το κέντρο βάρους της εξωτερικής τους πολιτικής, ανοίγοντας δρόμο για έναν νέο, παγκόσμιο ανταγωνισμό μεγάλων δυνάμεων.