Ο Ερντογάν αποθεώνει τον Τραμπ ως “ηγέτη των αιώνων” για να πάρει ρόλο και στο Ιρανικό – Το ψυχρό παιχνίδι για τη Μέση Ανατολή που επαναχαράσσεται εν μέσω πολέμου και γεωπολιτικού χάους πίσω από τα δημόσια κομπλιμέντα

Σε μια περίοδο όπου η Μέση Ανατολή βρίσκεται ξανά στο χείλος μιας ευρύτερης ανάφλεξης και οι διπλωματικοί μηχανισμοί των μεγάλων δυνάμεων λειτουργούν υπό πίεση, Άγκυρα και Ουάσιγκτον εμφανίζουν δημόσια μια εικόνα σχεδόν υπερβολικής αμοιβαίας εκτίμησης, η οποία όμως ελάχιστη σχέση φαίνεται να έχει με την πραγματική σκληρότητα των παρασκηνιακών διαπραγματεύσεων.

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν προχώρησε σε μια ιδιαίτερα φορτισμένη πολιτικά δήλωση, χαρακτηρίζοντας τον Ντόναλντ Τραμπ «ηγέτη που ο κόσμος περίμενε εδώ και αιώνες», μια φράση που ξεπερνά τα όρια της τυπικής διπλωματικής ευγένειας και αγγίζει το πεδίο της συνειδητής πολιτικής αποθέωσης. Ο Αμερικανός πρόεδρος, από την πλευρά του, ανταποκρίθηκε άμεσα, υιοθετώντας και αναπαράγοντας δημόσια την τοποθέτηση, συνοδεύοντάς την με ευχαριστίες μέσω της πλατφόρμας του.

Πίσω όμως από αυτή τη δημόσια ανταλλαγή φιλοφρονήσεων, εξελίσσεται ένα πολύ πιο σύνθετο και σκληρό γεωπολιτικό παζάρι, με επίκεντρο τις εξελίξεις γύρω από το Ιράν και τη συνολική αναδιάταξη ισχύος στην περιοχή. Οι τηλεφωνικές επαφές του Τραμπ με σειρά διεθνών ηγετών, μεταξύ των οποίων και ο Τούρκος πρόεδρος, αποκαλύπτουν ένα πυκνό δίκτυο διαπραγματεύσεων όπου τίποτα δεν είναι τυχαίο και τίποτα δεν λέγεται χωρίς στόχευση.

Η Άγκυρα επιχειρεί να κεφαλαιοποιήσει τη συγκυρία, τοποθετώντας τον εαυτό της στο κέντρο των εξελίξεων ως αναγκαίο μεσολαβητή μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης. Την ώρα που το παραδοσιακό διπλωματικό σκηνικό μοιάζει να ρευστοποιείται και οι ισορροπίες μεταβάλλονται, η Τουρκία προσπαθεί να διεκδικήσει ρόλο ρυθμιστή σε ένα πεδίο όπου διακυβεύονται ενεργειακά, στρατιωτικά και πολιτικά συμφέροντα τεράστιας κλίμακας.

Η δημόσια αποθέωση του Τραμπ δεν εμφανίζεται έτσι ως απλή ρητορική υπερβολή, αλλά ως μέρος ενός ευρύτερου επικοινωνιακού και πολιτικού σχεδιασμού. Σε αυτό το νέο περιβάλλον, τα κομπλιμέντα λειτουργούν ως νόμισμα επιρροής και τα δημόσια “ευχαριστώ” ως προοίμιο πιο σκληρών διαπραγματεύσεων για τον ρόλο που θα έχουν οι μεγάλες περιφερειακές δυνάμεις στη μετά-κρίση Μέση Ανατολή.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η εικόνα μιας φιλικής προσωπικής σχέσης μεταξύ ηγετών μοιάζει λιγότερο με πραγματική πολιτική σύγκλιση και περισσότερο με προσεκτικά σκηνοθετημένο επεισόδιο σε ένα παιχνίδι ισχύος που βρίσκεται ακόμη στην πιο κρίσιμη φάση του.