Ο Ερντογάν με το βλέμμα στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο επιταχύνει την κατασκευή του αεροπλανοφόρου “Mugem” – Το κολοσσιαίο Τουρκικό πολεμικό πλοίο θα ξεπεράσει σε μέγεθος ακόμη και το Γαλλικό Charles de Gaulle και θα μπορεί να μεταφέρει έως και 60 μαχητικά αεροσκάφη!

Την ώρα που η διεθνής προσοχή είναι στραμμένη στις εξελίξεις στον Περσικό Κόλπο, η Τουρκία προχωρά αθόρυβα αλλά αποφασιστικά σε ένα φιλόδοξο ναυτικό εγχείρημα: την κατασκευή του πρώτου της εγχώριου αεροπλανοφόρου, του Mugem.

Σύμφωνα με δηλώσεις του ναυάρχου Ercument Tatlioglu, το πλοίο αναμένεται να είναι έτοιμο έως τα τέλη του 2027, με τις εργασίες να προχωρούν ταχύτερα από το αρχικά προβλεπόμενο χρονοδιάγραμμα. Πρόκειται για ένα κολοσσιαίο πολεμικό μέσο, μήκους περίπου 285 μέτρων και εκτοπίσματος 60.000 τόνων, το οποίο φιλοδοξεί να ξεπεράσει σε μέγεθος ακόμη και το γαλλικό Charles de Gaulle.

Το νέο αυτό «θηρίο» σχεδιάζεται να μεταφέρει έως και 60 αεροσκάφη, δίνοντας στην Άγκυρα τη δυνατότητα προβολής ισχύος πολύ πέρα από τα σύνορά της. Η ανάπτυξή του εντάσσεται σε μια ευρύτερη στρατηγική ενίσχυσης της αποτρεπτικής ικανότητας της χώρας, υπό την καθοδήγηση του προέδρου Recep Tayyip Erdogan.

Παράλληλα, η Τουρκία επενδύει σε σύγχρονες τεχνολογίες, όπως μη επανδρωμένα αεροσκάφη και μαχητικά νέας γενιάς, όπως τα Kizilelma και Hurjet, καθώς και σε ναυτική εκδοχή του προγράμματος Kaan, προσπαθώντας να καλύψει το κενό που προέκυψε μετά την απομάκρυνσή της από το πρόγραμμα F-35.

Η κατασκευή του αεροπλανοφόρου δεν είναι απλώς ένα τεχνολογικό άλμα, αλλά και μια κίνηση με έντονο γεωπολιτικό αποτύπωμα. Η αυξανόμενη συνεργασία Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ έχει ενισχύσει το αίσθημα «περικύκλωσης» στην Άγκυρα, οδηγώντας την σε περαιτέρω στρατιωτική ενδυνάμωση. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Ισραηλινός πολιτικός Naftali Bennett έχει χαρακτηρίσει την Τουρκία ως «το επόμενο Ιράν», υπογραμμίζοντας την ένταση που διαμορφώνεται.

Πέρα από το Αιγαίο, η Άγκυρα επεκτείνει την επιρροή της και σε άλλες περιοχές, όπως η Βόρεια Αφρική και το Κέρας της Αφρικής, με παρουσία σε χώρες όπως η Libya και η Somalia. Ένα αεροπλανοφόρο θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κρίσιμο εργαλείο προστασίας αυτών των συμφερόντων και ενίσχυσης της επιρροής της.

Ωστόσο, η στρατηγική αυτή δεν στερείται κινδύνων. Αναλυτές επισημαίνουν ότι τέτοια εξοπλιστικά προγράμματα μπορεί να εντείνουν τις περιφερειακές εντάσεις και να οδηγήσουν σε νέα κούρσα εξοπλισμών. Επιπλέον, η αποτελεσματικότητα μεγάλων πολεμικών πλοίων τίθεται υπό αμφισβήτηση, καθώς σύγχρονες απειλές, όπως drones και βαλλιστικοί πύραυλοι, έχουν αποδείξει την ικανότητά τους να πλήττουν ακόμη και τα πιο ισχυρά ναυτικά μέσα.

Παρά τις επιφυλάξεις, το πρόγραμμα προχωρά με ταχύτητα, με στόχο το πλοίο να καταστεί πλήρως επιχειρησιακό έως το 2030. Το αν τελικά θα αποτελέσει παράγοντα σταθερότητας ή πηγή νέων εντάσεων, παραμένει ένα ανοιχτό ερώτημα σε μια ήδη εύθραυστη γεωπολιτική σκακιέρα.