Ο Ερντογάν βάζει “μπουρλότο” και στο ΝΑΤΟ: Η Τουρκία ετοιμάζεται να κατασκευάσει νέο στρατηγικό αγωγό καυσίμων που θα παρακάμπτει την Ελλάδα και θα ανατρέψει ισορροπίες σε Βαλκάνια και Ανατολική Ευρώπη – Σχέδιο 1,2 δισ. για ενεργειακή και στρατιωτική κυριαρχία της Άγκυρας στην “καρδιά” της Συμμαχίας

Με ιδιαίτερα αιχμηρή ρητορική παρουσιάζεται η τουρκική πρωτοβουλία για τη δημιουργία νέου αγωγού καυσίμων που θα συνδέει την Τουρκία με τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, στο πλαίσιο σχεδιασμών του ΝΑΤΟ για τον ανεφοδιασμό των δυνάμεών του στην Ανατολική Ευρώπη.

Σύμφωνα με τα δεδομένα που προβάλλονται, η Άγκυρα εμφανίζεται διατεθειμένη να αναλάβει την κατασκευή ενός εκτεταμένου συστήματος αγωγών, με εκτιμώμενο κόστος περίπου 1,2 δισ. δολάρια, το οποίο θα μπορούσε να αποτελέσει βασική εναλλακτική γραμμή τροφοδοσίας στρατιωτικών καυσίμων, παρακάμπτοντας υφιστάμενους ελληνικούς σχεδιασμούς και κυρίως τον στρατηγικό ρόλο της Αλεξανδρούπολης.

Το έργο εντάσσεται σε μια ευρύτερη συζήτηση εντός της Συμμαχίας για τη δημιουργία υπόγειων δικτύων ενεργειακής υποστήριξης των νατοϊκών δυνάμεων, με στόχο την απρόσκοπτη λειτουργία τους σε περίπτωση κρίσης ή σύγκρουσης με τη Ρωσία. Ο προτεινόμενος αγωγός θα έχει καθαρά στρατιωτικό χαρακτήρα, χωρίς εμπορική χρήση, και θα τροφοδοτείται απευθείας από τουρκικά διυλιστήρια.

Η τουρκική πλευρά προβάλλει ως βασικό πλεονέκτημα την ασφάλεια και τη μειωμένη ευαλωτότητα της διαδρομής, υποστηρίζοντας ότι οι χερσαίες υποδομές είναι λιγότερο εκτεθειμένες σε απειλές σε σχέση με θαλάσσιες μεταφορές ή εναλλακτικές οδεύσεις μέσω της Ελλάδας.

Παράλληλα, η πρόταση συνδέεται με τη συνολικότερη προσπάθεια της Τουρκίας να αναβαθμίσει τον ρόλο της εντός του ΝΑΤΟ, εμφανιζόμενη ως κρίσιμος ενεργειακός και στρατιωτικός κόμβος για την ανατολική πτέρυγα της Συμμαχίας. Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσονται και οι τουρκικές επιδιώξεις συμμετοχής σε ευρωπαϊκά αμυντικά προγράμματα, καθώς και η ενίσχυση της αμυντικής της βιομηχανίας ως εργαλείο διπλωματικής ισχύος.

Η στρατηγική της Άγκυρας χαρακτηρίζεται από πολλαπλά επίπεδα εξισορρόπησης, καθώς διατηρεί ταυτόχρονα ενεργούς διαύλους συνεργασίας με τη Ρωσία και την Ουκρανία, λειτουργώντας ως διαμεσολαβητικός παράγοντας αλλά και ως σημαντικός οικονομικός και ενεργειακός κόμβος.

Σε αυτό το σύνθετο γεωπολιτικό περιβάλλον, η τουρκική πρόταση για τον νέο αγωγό προστίθεται σε μια ήδη τεταμένη εξίσωση συμφερόντων στην Ανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια, ενισχύοντας την εικόνα μιας Άγκυρας που επιχειρεί να κεφαλαιοποιήσει τη συγκυρία του πολέμου στην Ουκρανία για να διευρύνει θεαματικά τη στρατηγική της επιρροή.

Το κατά πόσο το σχέδιο αυτό θα υιοθετηθεί από το ΝΑΤΟ και θα προχωρήσει σε φάση υλοποίησης παραμένει ανοιχτό, ωστόσο ήδη τροφοδοτεί έντονη συζήτηση γύρω από τις νέες ισορροπίες ισχύος στο εσωτερικό της Συμμαχίας και τον αναβαθμισμένο ρόλο της Τουρκίας στην ευρύτερη περιοχή.