Ο Λάκης Λαζόπουλος μιλά για τον θάνατο της γυναίκας του και το βιβλίο, που έγραψε και ραγίζει καρδιές: «Με έπιανε κλάμα μια ώρα και μετά δεν μπορούσα να γράψω»

Ο Λάκης Λαζόπουλος αναφέρθηκε στην απόφασή του να καταγράψει την προσωπική του διαδρομή και να αφιερώσει το συγγραφικό του έργο στη μνήμη της συζύγου του, Τασούλας, κατά τη διάρκεια της παρουσίας του στην εκπομπή «Studio στις 3» στον ΣΚΑΪ, δίπλα στη Νάνσυ Ζαμπέτογλου και τον Θανάση Αναγνωστόπουλο.

Εξηγώντας τους λόγους που τον οδήγησαν στην αποτύπωση αυτών των βιωμάτων στο χαρτί, ο δημιουργός σημείωσε:

«Το βιβλίο δεν ήταν για μένα. Ήταν για την Τασούλα. Νομίζω ότι όταν ένας άνθρωπος έχει σταθεί δίπλα σου και έχεις σταθεί δίπλα του όλα αυτά τα χρόνια και φεύγει και δεν έχει ενοχλήσει κανέναν, ούτε έχει βγει μπροστά. Τίποτα από όλα αυτά. Αθορύβως και πάντα ήσυχα χειριζόμουν την οικογένειά μου. Ήθελα να μιλήσω. Ένιωθα ότι κάτι δεν ήξεραν από μένα και κάτι δεν ξέραν πολύ περισσότερο για αυτήν. Δηλαδή δε θα είχε τη δυνατότητα η Τασούλα να πει αυτά για τον εαυτό της».

Η δυσκολία της συγγραφής και η πάλη με τον χρόνο

Στη συνέχεια της συζήτησης, ο Λάκης Λαζόπουλος περιέγραψε τη συναισθηματική φόρτιση που συνόδευσε την υλοποίηση του βιβλίου, υπογραμμίζοντας την ανάγκη του να αναδείξει την παρουσία της στη ζωή του:

«Ήθελα να δώσω στη γυναίκα μου μια θέση μέσα στη δική μου ιστορία. Ήθελα να το καταλάβουν ότι ακόμα και όταν δε βλέπουν κάτι δε σημαίνει δεν υπάρχει. Δηλαδή είμαι πάντα αυτού του ορατών τε πάντων και αοράτων και θεωρώ ότι και πρόσωπα που είναι ορατά σήμερα μπορεί να γίνουν και αόρατα στο σήμερα.

Και πρόσωπα που θα γίνουν αόρατα έτσι κι αλλιώς μπορεί να σου είναι ορατά εσένα. Γιατί αυτά σου είναι απαραίτητα για να βιώνεις και να βγάλεις τις προσθέσεις σου και τις αφαιρέσεις σου με αυτό που συμβαίνει στη ζωή σου».

Αναφερόμενος στα εμπόδια και τις διακοπές που προκαλούσε η ανάκληση των αναμνήσεων κατά τη διαδικασία της γραφής, προσέθεσε:

«Το βιβλίο να με δυσκόλεψε. Γιατί ερχόταν μια σκηνή, μπορεί να με έπιανε κλάμα μια ώρα και μετά δεν ήθελα να γράψω. Ήθελα δεκαπέντε μέρες να περάσει αυτό. Δεν τις ξεπερνάμε τις στιγμές. Τις στιγμές τις ξεπερνάει ο χρόνος και εμείς είμαστε καβάλα στον χρόνο.

Δηλαδή πώς ένα άλογο τρέχει και εσύ είσαι αναβάτης θες δε θες και είτε κουνιέσαι είτε πέφτεις είτε γκρεμίζεσαι, το άλογο φεύγει και πρέπει να πας μαζί με το άλογο. Η σχέση του ανθρώπου με τον χρόνο είναι σχέση αλόγου με αναβάτη. Κάποια στιγμή ο χρόνος μπορεί να σε ρίξει κάτω, αλλά φεύγει. Αν δεν προλάβεις, δεν μπορείς να πας παραπέρα. Μπορεί να σε σύρει, αλλά δεν μπορείς να φύγεις από το άλογο. Εφόσον ζεις, ακολουθείς τον χρόνο».