Ο μυστηριώδης πλούτος του Αλί Λαριτζανί αποκαλύπτεται μέσα από καταγγελίες για σκοτεινές συμφωνίες με την Κίνα, «χρυσά» ακίνητα σε Ντουμπάι και Μαλαισία και ένα δίκτυο οικονομικής επιρροής που προκαλεί διεθνώς σάλο – Σκιές, δισεκατομμύρια και υπόγειες διαδρομές εξουσίας

Ο Ali Larijani, πρώην γραμματέας του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας του Iran, βρέθηκε επί χρόνια στο επίκεντρο έντονων κατηγοριών τόσο από το Israel όσο και από ιρανικές αντιπολιτευτικές ομάδες, οι οποίες τον συνέδεαν με αμφιλεγόμενες οικονομικές δραστηριότητες και δίκτυα διαφθοράς.

Η πραγματική έκταση της περιουσίας του παραμένει ασαφής, καθώς το κλειστό πολιτικό σύστημα και η περιορισμένη διαφάνεια στη χώρα δυσκολεύουν οποιαδήποτε επιβεβαίωση. Παρ’ όλα αυτά, δημοσιεύματα όπως του Al Arabiya είχαν εκτιμήσει την περιουσία του γύρω στα 70 εκατομμύρια δολάρια, ενώ πιο πρόσφατες αναφορές την τοποθετούν σε χαμηλότερα επίπεδα, μεταξύ 5 και 20 εκατομμυρίων, χωρίς να αποκλείονται πολύ υψηλότερα ποσά σύμφωνα με πηγές της αντιπολίτευσης.

Στο επίκεντρο των καταγγελιών βρίσκονται και άλλα μέλη της οικογένειας, όπως ο Sadeq Larijani, πρώην επικεφαλής της Δικαιοσύνης, με αναφορές για πολλαπλούς τραπεζικούς λογαριασμούς και υποθέσεις που σχετίζονται με δωροδοκίες και κατάχρηση εξουσίας.

Εκθέσεις οργανώσεων όπως η Iran Human Rights Monitor υποστηρίζουν ότι ο Λαριτζανί φέρεται να εμπλέκεται σε οικονομικά σκάνδαλα που περιλαμβάνουν υπεξαίρεση, ξέπλυμα χρήματος και απόκτηση περιουσιακών στοιχείων στο εξωτερικό. Μεταξύ αυτών αναφέρονται ακίνητα σε Dubai και Malaysia, καθώς και επιχειρηματικές δραστηριότητες στην πόλη Κουμ.

Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε και ο ρόλος του στις διαπραγματεύσεις για τη μακροχρόνια στρατηγική συμφωνία μεταξύ Iran και China, μια συνεργασία τεράστιου οικονομικού μεγέθους που, σύμφωνα με καταγγελίες, συνοδεύτηκε από υποψίες για αδιαφανείς προμήθειες προς την οικογένειά του—χωρίς όμως να υπάρχουν αποδεδειγμένα στοιχεία.

Τέλος, το 2026, το United States Department of the Treasury επέβαλε κυρώσεις σε βάρος του, υποστηρίζοντας ότι κρατικά έσοδα του Ιράν δεν κατευθύνονταν προς όφελος των πολιτών, αλλά χρησιμοποιούνταν για την ενίσχυση μηχανισμών καταστολής και δραστηριοτήτων στο εξωτερικό.

Συνολικά, η υπόθεση του Λαριτζανί παραμένει τυλιγμένη σε ένα πέπλο αβεβαιότητας, όπου οι καταγγελίες, οι εκτιμήσεις και οι πολιτικές σκοπιμότητες συνθέτουν ένα περίπλοκο και αμφιλεγόμενο παζλ εξουσίας και πλούτου.