Ο Νετανιάχου τραβά “χειρόφρενο” στον Τραμπ, προειδοποιώντας ότι Ισραήλ και σύμμαχοι δεν αντέχουν τα ιρανικά αντίποινα – Ο φόβος περιφερειακής έκρηξης και οι σκιές των διαδηλώσεων στην Τεχεράνη

Σε μια στιγμή που αποκαλύπτει το εύθραυστο ισοζύγιο ισχύος στη Μέση Ανατολή, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου φέρεται να παρενέβη προσωπικά, ζητώντας από τον Αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ να παγώσει κάθε σκέψη για άμεση στρατιωτική επίθεση κατά του Ιράν. Το μήνυμα ήταν σαφές και βαριά φορτισμένο: το Ισραήλ –και συνολικά η περιοχή– δεν είναι έτοιμο να απορροφήσει το κύμα των αναμενόμενων αντιποίνων.

Σύμφωνα με ανώτερες αμερικανικές πηγές, ο Νετανιάχου επικοινώνησε με τον Τραμπ την ίδια ημέρα που ο Αμερικανός πρόεδρος υποστήριζε δημόσια ότι η ιρανική ηγεσία είχε σταματήσει τη θανατηφόρα καταστολή των διαδηλωτών. Πίσω όμως από τις δημόσιες δηλώσεις, η πραγματικότητα φαινόταν πολύ πιο σκοτεινή και επικίνδυνη.

Ισραηλινοί αλλά και Άραβες αξιωματούχοι εκφράζουν έντονους φόβους ότι μια αμερικανική επίθεση θα μπορούσε να πυροδοτήσει ανεξέλεγκτη αντίδραση από την Τεχεράνη. Το σενάριο που προκαλεί τον μεγαλύτερο τρόμο είναι ένα κύμα ιρανικών πληγμάτων όχι μόνο εναντίον του Ισραήλ, αλλά και εναντίον κρατών της ευρύτερης περιοχής, βυθίζοντας τη Μέση Ανατολή σε έναν νέο, γενικευμένο πόλεμο.

Ο ίδιος ο Νετανιάχου φέρεται να ήταν ωμός και ρεαλιστής στη συνομιλία του με τον Τραμπ, ξεκαθαρίζοντας ότι οι ισραηλινές άμυνες και οι περιφερειακοί σύμμαχοι δεν είναι επαρκώς προετοιμασμένοι για μια τέτοια κλιμάκωση. Η προειδοποίηση δεν ήταν διπλωματική φιλοφρόνηση, αλλά κραυγή συναγερμού.

Η παρέμβαση αυτή ερμηνεύεται από αναλυτές ως ένδειξη ότι ο Λευκός Οίκος έκανε ένα βήμα πίσω από την άμεση στρατιωτική επιλογή, την οποία ο Τραμπ φέρεται να εξέταζε σοβαρά τις προηγούμενες ημέρες. Το γεγονός ότι η ιρανική κυβέρνηση βρίσκεται ήδη αντιμέτωπη με εκτεταμένες εσωτερικές διαμαρτυρίες καθιστά την κατάσταση ακόμη πιο εκρηκτική, καθώς κάθε εξωτερικό χτύπημα θα μπορούσε να λειτουργήσει είτε ως καταλύτης κατάρρευσης είτε ως μέσο συσπείρωσης του καθεστώτος.

Έτσι, στο παρασκήνιο της διεθνούς σκηνής, η απόφαση για πόλεμο ή αναβολή δεν μοιάζει πια ζήτημα ισχύος, αλλά ζήτημα επιβίωσης – με τον Νετανιάχου να κρούει τον κώδωνα του κινδύνου και να ζητά χρόνο, πριν η σπίθα γίνει πυρκαγιά που κανείς δεν θα μπορέσει να ελέγξει.