Ο Πάνος Χαρίτος στη «φλεγόμενη» Βενεζουέλα

O δημοσιογράφος, ο οποίος επί 17 χρόνια κάλυπτε τα μεγάλα γεγονότα στη Μέση Ανατολή, ετοίμασε προσεκτικά αυτή την αποστολή, αφού θα μείνει στη Βενεζουέλα δύο εβδομάδες προκειμένου να έρθει σε επαφή με πολύ κόσμο.
Επιθυμία του είναι να καταγράψει την αγωνία των ανθρώπων μετά τα τελευταία πολιτικά γεγονότα που έφεραν τον διχασμό, προκαλώντας συγκρούσεις στους δρόμους, αλλά και να δει από κοντά τις συνθήκες διαβίωσης αυτού του φτωχού λαού, που ωστόσο κατάγεται από μια πλούσια γη, την οποία έχουν βάλει στο μάτι πολλοί μνηστήρες.
Ο Πάνος Χαρίτος λίγο πριν φύγει μίλησε στην «Espresso» γι’ αυτό το δύσκολο ταξίδι του και όχι μόνο. «Θεωρώ ότι στη Βενεζουέλα οι εξελίξεις τρέχουν πολύ γρήγορα και το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Πιστεύω ότι η χώρα δεν θα βρει τις ισορροπίες της γρήγορα και ότι τα πράγματα είναι πολύ εύθραυστα, να μην πω εκρηκτικά, καθώς δέχεται επιρροές από το εξωτερικό» είπε ο γνωστός δημοσιογράφος και συνέχισε:
«Οπως έχω πληροφορηθεί, όλα τα δημοσιογραφικά συνεργεία είναι ιδιαιτέρως προσεκτικά γιατί τα πράγματα είναι απρόβλεπτα και κανείς δεν μπορεί να ελέγξει τίποτα, ενώ η χώρα καταρρέει οικονομικά από τις διεθνείς οικονομικές κυρώσεις των ΗΠΑ. Χαίρομαι που η ΕΡΤ ενέκρινε αυτήν την αποστολή, γιατί, αν δεν το κάνει η ΕΡΤ, ποιος;».
Ποιες είναι οι επόμενες αποστολές της εκπομπής «Roads» της ΕΡΤ1; «Αν και θα ήθελα να κάνω μια αποστολή στη Συρία, ακόμη δεν το έχω οργανώσει σωστά. Το μόνο σίγουρο είναι ότι μετά τη Βενεζουέλα θα πραγματοποιήσω μια αποστολή που την κανονίζω εδώ και δύο χρόνια. Θα πάω στη Λιβύη, μια άκρως επικίνδυνη χώρα μετά την εκτροπή του Μουαμάρ αλ Καντάφι. Πλέον ελάχιστα ξένα δημοσιογραφικά συνεργεία προσεγγίζουν τη χώρα, αλλά θεωρώ ότι θα γυρίσω με σημαντικές πληροφορίες, γιατί αυτή τη στιγμή η Ευρώπη έχει κατακλυστεί από μετανάστες που προέρχονται από τη Λιβύη» σημειώνει ο Πάνος Χαρίτος.
«Τα τελευταία χρόνια οι δημοσιογράφοι, θα έλεγα με πάσα ειλικρίνεια, είναι σε κατάσταση αλέρτ. Από τη Συρία στη Μέση Ανατολή, στη Βενεζουέλα, στην Ουκρανία, στην Υεμένη, στο Αφγανιστάν, ακόμη και στην Ευρώπη. Οι δημοσιογράφοι είναι ανεπιθύμητοι. Δεν είναι καλοδεχούμενοι, οι κεντρικές εξουσίες τούς βάζουν εμπόδια, προσπαθούν να τους χειραγωγήσουν, ενώ ο κλάδος δέχεται μεγάλη κρίση και ο Τύπος είναι γονατισμένος οικονομικά. Δυστυχώς κανείς δεν θέλει το φως της δημοσιότητας».