Ο Πρόεδρος της Λευκορωσίας, Αλεξάντερ Λουκασένκο, στέλνει τα παιδιά του στην πιο σκληρή στρατιωτική μονάδα για εκπαίδευση και προειδοποιεί: «Προετοιμαζόμαστε για πόλεμο…»

Ένα ιδιαίτερα ηχηρό μήνυμα από τη Λευκορωσία επαναφέρει στο προσκήνιο τους φόβους για μια νέα περίοδο στρατιωτικής έντασης στην Ευρώπη.

Ο Αλεξάντερ Λουκασένκο έχει επιλέξει να συνδέσει ακόμη και το οικογενειακό του περιβάλλον με τη στρατιωτική εκπαίδευση, σε μια κίνηση που αποκτά ξεχωριστό συμβολισμό σε μια περίοδο κατά την οποία η αντιπαράθεση Ρωσίας και Δύσης παραμένει σε υψηλά επίπεδα.

Το μήνυμα του Μινσκ είναι σαφές: η ηγεσία της χώρας θεωρεί ότι η στρατιωτική ετοιμότητα δεν αποτελεί πλέον θεωρητικό σενάριο.

Ο ΓΙΟΣ ΤΟΥ ΛΟΥΚΑΣΕΝΚΟ ΣΕ ΣΚΛΗΡΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, ο γιος του Λευκορώσου προέδρου συμμετέχει σε απαιτητική στρατιωτική εκπαίδευση, με το Μινσκ να παρουσιάζει τη διαδικασία ως μέρος μιας ευρύτερης προσπάθειας ενίσχυσης της ετοιμότητας.

Η επιλογή αυτή έχει έντονο επικοινωνιακό χαρακτήρα.

Σε μια χώρα όπου η στρατιωτική ισχύς αποτελεί βασικό στοιχείο της κρατικής πολιτικής, η συμμετοχή ενός μέλους της οικογένειας του ίδιου του ηγέτη στέλνει μήνυμα ότι η ηγεσία θέλει να δείξει πως βρίσκεται στην ίδια πλευρά με τις Ένοπλες Δυνάμεις.

«ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΠΟΛΕΜΟ»

Το πλέον ανησυχητικό στοιχείο είναι η ρητορική που συνοδεύει αυτές τις κινήσεις.

Το Μινσκ έχει επανειλημμένα προειδοποιήσει ότι η Λευκορωσία πρέπει να είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει ένα εξαιρετικά δυσμενές περιβάλλον ασφαλείας.

Η φράση «προετοιμαζόμαστε για πόλεμο» αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα όταν προέρχεται από μια χώρα που βρίσκεται στρατηγικά δίπλα στην Ουκρανία και συνορεύει με κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ.

Δεν σημαίνει από μόνη της ότι επίκειται πολεμική σύγκρουση. Αποτελεί όμως ένδειξη του πόσο σοβαρά αντιμετωπίζει η λευκορωσική ηγεσία το ενδεχόμενο μιας ευρύτερης κρίσης.

Η ΕΥΡΩΠΗ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΞΑΝΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΕΝΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ

Η εξέλιξη έρχεται σε μια στιγμή κατά την οποία η ευρωπαϊκή ασφάλεια έχει ήδη επιβαρυνθεί δραματικά από τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Από τη Βαλτική μέχρι την ανατολική Ευρώπη, οι στρατιωτικές ασκήσεις, η ανάπτυξη δυνάμεων και η ενίσχυση των αμυντικών δυνατοτήτων έχουν γίνει πλέον μέρος της καθημερινότητας.

Και όσο οι δύο πλευρές αυξάνουν την ετοιμότητά τους, τόσο μεγαλώνει ο κίνδυνος ενός λάθους υπολογισμού.

Μια κίνηση που η μία πλευρά θεωρεί αμυντική μπορεί να εκληφθεί από την άλλη ως προετοιμασία επίθεσης.

ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΠΡΟΣ ΤΗ ΔΥΣΗ

Η στάση του Λουκασένκο δεν είναι μόνο στρατιωτική.

Είναι και πολιτική.

Το Μινσκ επιδιώκει να εμφανίζεται ως χώρα που δεν πρόκειται να αιφνιδιαστεί από τις εξελίξεις στην περιοχή και ταυτόχρονα να υπογραμμίζει τη στενή στρατηγική του σχέση με τη Μόσχα.

Η εικόνα μιας ηγεσίας που εκπαιδεύει ακόμη και τη νέα γενιά της οικογένειάς της σε στρατιωτικό περιβάλλον λειτουργεί επομένως και ως μήνυμα αποφασιστικότητας.

ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΩΡΑ, ΤΙ ΚΑΝΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ;

Οι εξελίξεις στην ανατολική Ευρώπη δεν μπορούν να αφήνουν αδιάφορη την Αθήνα.

Η Ελλάδα βρίσκεται ήδη αντιμέτωπη με ένα σύνθετο γεωπολιτικό περιβάλλον, από την Ανατολική Μεσόγειο μέχρι το Αιγαίο και τη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει επενδύσει σημαντικά στην αμυντική ενίσχυση της χώρας, όμως το μεγάλο ερώτημα παραμένει εάν η Ελλάδα διαθέτει ένα πραγματικά ολοκληρωμένο σχέδιο για ένα περιβάλλον όπου οι κρίσεις μπορούν να μεταφερθούν από τη μία περιοχή στην άλλη με εξαιρετικά γρήγορους ρυθμούς.

Οι πολίτες δικαιούνται να γνωρίζουν όχι μόνο πόσα χρήματα δαπανώνται για εξοπλισμούς, αλλά και ποια είναι η συνολική στρατηγική της χώρας.

Η ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ «ΑΘΩΑΣ» ΕΙΡΗΝΗΣ ΕΧΕΙ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ;

Η εικόνα από τη Λευκορωσία αποτελεί ακόμη μία υπενθύμιση ότι η Ευρώπη εισέρχεται σε μια περίοδο όπου η στρατιωτική ετοιμότητα επιστρέφει δυναμικά στο προσκήνιο.

Ο Λουκασένκο θέλει να δείξει ότι το Μινσκ είναι έτοιμο.

Η Ρωσία συνεχίζει να ενισχύει τις στρατιωτικές της δυνατότητες.

Το ΝΑΤΟ αυξάνει την παρουσία του στην ανατολική πτέρυγα.

Και μέσα σε αυτό το σκηνικό, η Ευρώπη καλείται να αποφύγει το χειρότερο δυνατό σενάριο: μια αλυσίδα κλιμάκωσης που θα ξεφύγει από τον έλεγχο.

Γιατί όταν οι ηγεσίες μιλούν όλο και περισσότερο για πολεμική ετοιμότητα, το πραγματικό ερώτημα δεν είναι ποιος διαθέτει τα περισσότερα όπλα.

Είναι ποιος θα καταφέρει να κρατήσει την κρίση μακριά από το σημείο χωρίς επιστροφή.