Ο Βαγγέλης Μαρινάκης κόντρα σε όλους και σε όλα: Ο Έλληνας μεγαλοεφοπλιστής με δημόσια παρέμβασή του ζητά καταβολή τελών διέλευσης στο Ιράν για τη χρήση των Στενών του Ορμούζ

NewsRoom

Η δημόσια παρέμβαση του Έλληνα εφοπλιστή Ευάγγελου Μαρινάκη υπέρ της καταβολής τελών διέλευσης στο Ιράν για τη χρήση των Στενών του Hormuz δεν αποτελεί απλώς μία ακόμη τοποθέτηση ενός ισχυρού παράγοντα της παγκόσμιας ναυτιλίας.

Αντίθετα, συνιστά μια πολιτική και γεωοικονομική παρέμβαση με ιδιαίτερη βαρύτητα, η οποία έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τη γραμμή που ακολουθούν η ελληνική κυβέρνηση, η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι Ηνωμένες Πολιτείες.

Η δήλωση του ισχυρού άνδρα της Capital Maritime, σύμφωνα με την οποία θα ήταν προτιμότερο οι ναυτιλιακές εταιρείες να καταβάλλουν ακόμη και έως 200.000 δολάρια ανά διέλευση προκειμένου να διατηρηθούν ανοιχτά τα Στενά του Hormuz, προκαλεί αίσθηση όχι μόνο λόγω του οικονομικού μεγέθους που εκπροσωπεί ο ίδιος, αλλά κυρίως επειδή αναδεικνύει το βαθύ ρήγμα που αρχίζει να διαμορφώνεται ανάμεσα στις γεωπολιτικές επιδιώξεις της Δύσης και στα πραγματικά συμφέροντα της διεθνούς ναυτιλίας.

Ο Μαρινάκης απέναντι στη δυτική στρατηγική

Η τοποθέτηση του εφοπλιστή Μαρινάκη αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία καθώς έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία η Ουάσιγκτον και οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες επιχειρούν να περιορίσουν κάθε μορφή οικονομικής ή πολιτικής νομιμοποίησης των ιρανικών διεκδικήσεων μετά τον πόλεμο μεταξύ ΗΠΑ, Ισραήλ και Ιράν.
Η κυβέρνηση του Donald Trump έχει απορρίψει κατηγορηματικά οποιαδήποτε σκέψη αναγνώρισης ιρανικού δικαιώματος επιβολής διοδίων στα Στενά του Hormuz θεωρώντας ότι κάτι τέτοιο θα ισοδυναμούσε με έμμεση επιβράβευση της Τεχεράνης για τη στρατηγική πίεση που ασκεί σε μία από τις σημαντικότερες ενεργειακές αρτηρίες του πλανήτη.
Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και η ελληνική κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, η οποία έχει ευθυγραμμιστεί πλήρως με τις ευρωπαϊκές και αμερικανικές θέσεις αναφορικά με την ελευθερία της ναυσιπλοΐας και την αποτροπή κάθε μορφής οικονομικού ελέγχου των Στενών από το Ιράν, εξηγεί το Cradle.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η δημόσια τοποθέτηση του Μαρινάκη αποκτά χαρακτήρα ευθείας διαφοροποίησης από το κυρίαρχο δυτικό αφήγημα.
Ουσιαστικά, ο Έλληνας εφοπλιστής υποστηρίζει ότι η πραγματική οικονομία και η ναυτιλία δεν μπορούν να λειτουργήσουν με ιδεολογικούς ή γεωπολιτικούς όρους, αλλά με βάση το κόστος και την ασφάλεια των μεταφορών.

Η ψυχρή λογική της ναυτιλίας

Πίσω από τη δήλωση του Ευάγγελου Μαρινάκη κρύβεται μια βαθύτερη πραγματικότητα που συχνά αγνοείται στις πολιτικές πρωτεύουσες.
Για έναν πλοιοκτήτη που διαχειρίζεται δεξαμενόπλοια, πλοία μεταφοράς LNG και μεγάλα φορτηγά, το κόστος μίας πολεμικής κρίσης μπορεί να είναι πολλαπλάσιο από οποιοδήποτε τέλος διέλευσης.
Οι καθυστερήσεις, οι αυξήσεις ασφαλίστρων, οι αλλαγές δρομολογίων, οι κίνδυνοι από επιθέσεις και οι διαταραχές στις εφοδιαστικές αλυσίδες κοστίζουν εκατομμύρια δολάρια ημερησίως.
Υπό αυτό το πρίσμα, ένα τέλος της τάξεως των 100.000 ή 200.000 δολαρίων ανά φορτίο ενδέχεται να θεωρείται από αρκετούς πλοιοκτήτες μικρό τίμημα μπροστά στο ενδεχόμενο παρατεταμένης αστάθειας.
Η δήλωση του Μαρινάκη αποκαλύπτει ακριβώς αυτή τη διαφορετική οπτική.
Ενώ οι κυβερνήσεις αντιμετωπίζουν το θέμα ως ζήτημα γεωπολιτικής ισχύος και διεθνούς νομιμότητας, η ναυτιλία το αντιμετωπίζει ως ζήτημα επιχειρησιακής συνέχειας και διαχείρισης κινδύνου.

Το μεγάλο μυστικό της αγοράς

Ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της συζήτησης είναι ότι, σύμφωνα με πληροφορίες από ναυτιλιακούς κύκλους, η αγορά φαίνεται ήδη να έχει βρει τις δικές της λύσεις.
Πηγές της διεθνούς ναυτιλιακής κοινότητας αναφέρουν ότι ορισμένα πλοία φέρονται να έχουν ήδη καταβάλει τέλη διέλευσης προς το Ιράν, χρησιμοποιώντας κινεζικό γιουάν αντί δολαρίων προκειμένου να εξασφαλίσουν ασφαλή πρόσβαση στα Στενά.
Αν οι πληροφορίες αυτές επιβεβαιωθούν, τότε η δημόσια παρέμβαση του Μαρινάκη δεν αποτελεί μια θεωρητική πρόταση, αλλά την αποκάλυψη μιας πρακτικής που ενδέχεται να εφαρμόζεται ήδη παρασκηνιακά.
Αυτό εξηγεί και γιατί η διεθνής ναυτιλιακή βιομηχανία εμφανίζεται διχασμένη.
Από τη μία πλευρά βρίσκονται εφοπλιστές όπως ο Γεώργιος Προκοπίου, οι οποίοι αντιτίθενται σε οποιαδήποτε μορφή διοδίων.
Από την άλλη, φαίνεται να διαμορφώνεται ένα ισχυρό στρατόπεδο που θεωρεί πως η αγορά πρέπει να προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα και να διασφαλίσει τη συνέχιση του εμπορίου ανεξαρτήτως πολιτικών αντιπαραθέσεων.

Ένα μήνυμα με πολλαπλούς αποδέκτες

Η παρέμβαση Μαρινάκη δεν απευθύνεται μόνο στην ελληνική κυβέρνηση ή στους διεθνείς οργανισμούς.
Αποτελεί ταυτόχρονα μήνυμα προς τις αγορές, προς την Ουάσιγκτον, προς τις Βρυξέλλες αλλά και προς την ίδια την Τεχεράνη.
Ουσιαστικά υπογραμμίζει ότι η ναυτιλιακή βιομηχανία ενδιαφέρεται πρωτίστως για τη διατήρηση της ελεύθερης και ασφαλούς ροής του εμπορίου και είναι διατεθειμένη να εξετάσει λύσεις που οι κυβερνήσεις ενδεχομένως θεωρούν πολιτικά απαράδεκτες.
Ακριβώς γι’ αυτό η δήλωσή του ξεπερνά τα όρια μιας επιχειρηματικής άποψης.
Αναδεικνύει την αυξανόμενη απόσταση μεταξύ της γεωπολιτικής στρατηγικής της Δύσης και των συμφερόντων ενός τμήματος της παγκόσμιας οικονομίας που καλείται καθημερινά να λειτουργήσει μέσα σε ένα περιβάλλον συγκρούσεων, κυρώσεων και αβεβαιότητας.
Και αυτή ακριβώς η αντίθεση καθιστά την παρέμβαση του Έλληνα εφοπλιστή μία από τις πιο ενδιαφέρουσες και πολιτικά φορτισμένες τοποθετήσεις των τελευταίων μηνών στη διεθνή συζήτηση για το μέλλον των Στενών των Hormuz.

Περισσότερα Νέα
↑
Exit mobile version